ผู้ที่มาคือหญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปี
เธอไว้ผมสั้นประบ่าอย่างทะมัดทะแมง ใบหน้าประดับรอยยิ้ม ดูเป็นคนคล่องแคล่วและร่าเริง
เมื่อจี้หานชวนเห็นเธอ เขาก็พยักหน้าทักทาย น้ำเสียงสุขุม “พี่จ้าว”
เสิ่นไต๋เป็นคนรู้จักวางตัว พอเดาได้ว่าพี่สาวคนนี้คงเป็นภรรยาของผู้บังคับบัญชาคนใดคนหนึ่ง ก็รีบส่งยิ้มเปิดเผยให้ทันที
“สวัสดีค่ะพี่จ้าว ฉันเป็นญาติที่มาพักอยู่บ้านพี่จี้ชั่วคราวค่ะ ชื่อเสิ่นไต๋”
พี่จ้าวหัวเราะเสียงใส ก่อนมองเสิ่นไต๋ด้วยแววตาชื่นชม
หญิงสาวในชุดกระโปรงแดงขับผิวให้ขาวผ่อง ริมฝีปากสีชมพูดูอ่อนนุ่ม ดวงตากลมสวยเป็นประกายทั้งสดใสและเจ้าเล่ห์ ช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน!
พี่จ้าวมองเธออยู่หลายวินาที ก่อนเอ่ยว่า “ที่แท้เธอก็คือลูกสาวของเพื่อนร่วมรบเหล่าจี้คนนั้นนี่เองเหรอ”
เสิ่นไต๋แปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าพี่สาวคนนี้จะรู้จักเธอ จึงรีบยิ้มตาหยีพยักหน้ารับ
เมื่อครู่พี่จ้าวก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าอย่างจี้หานชวนเป็นคนแบบไหน เธอกับสามีรู้จักเขาดีเกินกว่าจะไม่สังเกตเห็นว่าครั้งนี้เขาพาผู้หญิงมาด้วย
พอเห็นเงาร่างของทั้งคู่เมื่อครู่ เธอจึงอดใจไม่ไหว รีบเดินเข้ามาดูใกล้ ๆ
ใครจะคิดว่าเธอจะเป็นสาวงามที่ร่ำลือกันไปทั่วเขตทหาร
ยังไม่ทันได้คุยกันต่อ เสียงจากลำโพงบนเวทีก็ดังขึ้น แจ้งว่าการแสดงกำลังจะเริ่มแล้ว
บรรดาผู้บังคับบัญชาที่นั่งแถวหน้าทยอยเข้ามาประจำที่
แต่ทุกคนต่างเหลือบมองมาทางทั้งสองคนเป็นระยะ ๆ อย่างไม่ค่อยให้รู้ตัว
จี้หานชวนนั่งหลังตรง สีหน้าเป็นปกติ