ตลอดทาง รถแล่นได้อย่างราบรื่น ไม่มีสะเทือนแม้แต่น้อย
เสิ่นไต๋นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ง่วงจนแทบจะหลับ
เพื่อให้หายง่วง เธอยกมือขึ้นตามความเคยชิน ตั้งใจจะเปิดกระจกตรงแผงบังแดดเพื่อชื่นชมความงามของตัวเอง
แต่แล้วก็พลันนึกได้ว่ารถยนต์ในยุคนี้ยังไม่ทันสมัยขนาดนั้น
จี้หานชวนคิดว่าเธอกำลังหาอะไร จึงถามอย่างเอาใจใส่ “เป็นอะไรหรือเปล่า อยากได้อะไรบอกฉันได้นะ”
เสิ่นไต๋กระแอมเบา ๆ มือคว้าเปียสองข้างบนไหล่มาดึงเล่น “เอ่อ... ฉันแค่กระหายน้ำนิดหน่อยน่ะ”
พูดแล้วเธอก็แลบลิ้นสีชมพูระเรื่อออกมาเลียริมฝีปาก ราวกับต้องการยืนยันคำพูด
แววตาจี้หานชวนวูบไหวอย่างยากจะอ่าน ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะเบือนสายตาไปอย่างแนบเนียน “อดทนอีกหน่อย พอถึงตัวเมืองแล้วฉันจะซื้อน้ำให้”
รถออกจากฐานทัพมาแล้ว รอบข้างมีแต่เขตชานเมืองร้างไร้ผู้คน ต้องเข้าไปในเมืองถึงจะซื้อน้ำได้
พูดจบเขาก็เหยียบคันเร่งแรงขึ้น รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย
เสิ่นไต๋พยักหน้าอย่างว่าง่าย ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้กระหายมากนัก
ระหว่างทาง เธอแอบชำเลืองมองจี้หานชวนเป็นระยะ
ต้องยอมรับเลยว่าเวลาผู้ชายจับพวงมาลัยมือเดียวดูหล่อสุด ๆ!
เหมือนจี้หานชวนตอนนี้เลย
เขาสวมเครื่องแบบทหารที่เรียบกริบ นั่งหลังตรงอยู่บนเบาะ มือข้างหนึ่งพาดอยู่ริมหน้าต่าง อีกข้างจับพวงมาลัย เผยให้เห็นกำไลหินหวงหู่ที่เธอมอบให้บนข้อมือ
ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม คิ้วตาเย็นชา สายตานิ่งสงบทอดมองไปเบื้องหน้า เปล่งประกายเยือกเย็น