หนึ่งทุ่ม ณ หอประชุมใหญ่ของฐานทัพ
หลังเวทีการแสดง นักแสดงจากทุกชุดกำลังเร่งตรวจสอบรายละเอียดขั้นสุดท้ายก่อนการแสดงอย่างขะมักเขม้น
ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้นระคนประหม่า
นี่เป็นโอกาสไม่กี่ครั้งที่พวกเขาจะได้แสดงต่อหน้าผู้บังคับบัญชาระดับสูงมากมาย ทุกคนจึงเตรียมตัวกันอย่างเต็มที่
มีเพียงตู้ลี่ผิงที่ไม่ตื่นเต้นแม้แต่น้อย เธอนั่งสบายใจอยู่บนเก้าอี้ เดี๋ยวก็จัดเสื้อผ้า เดี๋ยวก็ส่องกระจกชื่นชมเครื่องสำอางบนใบหน้า
ไม่มีท่าทีเร่งรีบทั้งที่การแสดงใกล้จะเริ่มแล้ว
เว่ยอวิ๋น หัวหน้าคณะศิลปินกองทัพ เป็นหญิงวัยสามสิบกว่า ผมเกล้ามวยไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ ดูสง่างามและมีความรู้
เมื่อเห็นท่าทีเกียจคร้านของตู้ลี่ผิง เว่ยอวิ๋นก็เดินเข้าไปหา แววตาฉายความอ่อนใจเล็กน้อย
“ลี่ผิง ถึงเธอจะได้ออกแสดงเป็นคนสุดท้ายและยังมีเวลา แต่ก็น่าจะซ้อมท่าทางให้คล่องอีกสักหน่อยนะ”
ตู้ลี่ผิงเชิดคาง สีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม “ไม่ต้องหรอก ฉันเต้นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ทุกท่าหลับตาก็ยังเต้นได้ ไม่มีทางพลาดหรอก!”
การแสดงที่เตรียมไว้คราวนี้เป็นการเต้นที่เธอถนัดที่สุด ทั้งยังเป็นชุดการแสดงที่ได้รับคำชมมากที่สุดด้วย
เว่ยอวิ๋นส่ายหน้า ถอนหายใจในใจ ก่อนจะถามต่อ
“แล้วจำตำแหน่งยืนบนเวทีได้แม่นหรือยัง? เวทีคราวนี้กว้างกว่าที่เคยใช้แสดง ไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ นะ”
ตู้ลี่ผิงพยักหน้าส่ง ๆ “จำได้แล้ว จำได้แล้วค่ะ พี่เว่ยสบายใจได้เลย การแสดงของฉันคราวนี้ต้องประสบความสำเร็จอย่างงดงามแน่นอน!”
พูดจบเธอก็ก้มลงผูกเข็มขัดให้แน่นขึ้นอีกนิด หวังเน้นเอวคอดบางที่แทบจะโอบได้ด้วยสองมือ
เว่ยอวิ๋นขมวดคิ้ว รู้สึกว่าช่วงนี้ตู้ลี่ผิงหลงตัวเองเกินไปหน่อยแล้ว