เสิ่นไต๋กอดอกยืนขวางประตู ผิวขาวผ่องของเธอเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษในยามค่ำคืน
เสิ่นน่วนน่วนเหลือบมองเธอด้วยแววตาริษยา ก่อนจะยิ้มอย่างว่าง่าย “พี่ไต๋ นอนไม่หลับเหรอคะ? ฉันก็เหมือนกัน เลยคิดว่าจะมาคุยกับพี่สักหน่อย”
เสิ่นไต๋กลอกตา หาวอย่างไม่รีบร้อน “เธอนอนไม่หลับแล้วมารบกวนฉันทำไม? ฉันกำลังจะหลับอยู่แล้ว โดนเธอเคาะประตูจนตื่นเลย”
“...ขอโทษค่ะพี่” เสิ่นน่วนน่วนมีปฏิกิริยารุนแรง น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา น้ำเสียงสะอื้นเครือ “ฉันเห็นไฟในห้องพี่เปิดอยู่ เลยนึกว่าพี่ยังไม่นอนค่ะ”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนพี่นะคะ พี่ไต๋ อย่าโกรธเลยนะ”
เสิ่นไต๋เลิกคิ้ว เมื่อกี้น้ำเสียงเธอก็ไม่ได้ดุขนาดนั้นนี่นา แล้วเสิ่นน่วนน่วนทำท่าเหมือนถูกแกล้งเสียจนแย่แบบนี้ไปทำไม?
ระหว่างที่กำลังสงสัย จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังมาจากไม่ไกล “พวกคุณทำอะไรกัน?”
เสิ่นไต๋หันไปมอง เห็นจี้หานชวนยืนอยู่ตรงบันได ดูท่าเพิ่งขึ้นมา
พอได้ยินเสียงนั้น เสิ่นน่วนน่วนก็หันกลับไป บิดนิ้วอย่างลนลาน น้ำเสียงพยายามกลบเกลื่อน “พี่จี้ พี่ไต๋แค่คุยเล่นกับฉันค่ะ พี่เขาไม่ได้รังแกฉัน พี่อย่าเข้าใจผิดนะคะ”
พูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้เสิ่นไต๋อธิบาย เธอหันหลังกลับเข้าห้องตัวเองทั้งที่น้ำตาคลอ ภาพแผ่นหลังดูราวกับกำลังบอกว่า “ฉันน้อยใจ แต่ไม่พูดหรอก”
เสิ่นไต๋: ...
เดี๋ยวนะ มุกดอกบัวขาวโบราณคร่ำครึแบบนี้ เธอเลิกใช้ไปตั้งนานแล้ว
จี้หานชวนมองเสิ่นน่วนน่วนที่วิ่งหนีไป คิ้วขมวดแน่น พอหันกลับมามองเสิ่นไต๋ เขาก็เบือนสายตาหนีทันที
ไม่มีเหตุผลอื่น เพราะชุดที่เธอใส่เปิดเผยเกินไปหน่อย
เสิ่นไต๋รำคาญชุดนอนผ้าฝ้ายตัวเดิมที่ร้อนเกินไป จึงลงมือตัดแต่งเองให้กลายเป็นชุดสายเดี่ยว