ทั้งสามคนนั่งรถยนต์ออกจากบ้าน
คนขับคือทหารองครักษ์เสี่ยวจางที่ไปรับคนจากสถานีรถไฟเมื่อวานนี้
พอมาถึงหน้าห้างสรรพสินค้า ฟางลี่จวินก็ให้เสี่ยวจางกลับไปก่อน
อีกเดี๋ยวเธอยังต้องพาสาว ๆ สองคนไปเดินซื้อของ ถ้ามีผู้ชายตามไปด้วยคงไม่ค่อยสะดวก
ห้างสรรพสินค้าในกรุงปักกิ่งเป็นอาคารสูงสี่ชั้น บนดาดฟ้ามีตัวอักษรสีแดงนูนเด่นคำว่า “ห้างสรรพสินค้า” ดูสง่างามน่าเกรงขาม
ต่างจากสหกรณ์ขายของในชนบท สินค้าที่ขายในแต่ละชั้นของห้างสรรพสินค้าไม่เหมือนกัน ชั้นหนึ่งเป็นของใช้ประจำวันกับขนมหวานและขนมอบ
มองไปรอบ ๆ ก็เห็นเคาน์เตอร์กระจกกรอบไม้เนื้อแข็งสีน้ำตาลเข้มแบบปิดทึบเรียงรายเต็มพื้นที่ พนักงานขายยืนหยิบสินค้าอยู่ด้านใน
เสิ่นน่วนน่วนคล้องแขนฟางลี่จวินอย่างสนิทสนม ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง พลางมองซ้ายมองขวา
“คุณอาฟาง ข้างในนี้ใหญ่โตมากเลยค่ะ ขายอะไรกันบ้างคะ?”
“มีขายทุกอย่างเลย”
ฟางลี่จวินอธิบายให้ทั้งสองคนฟังอย่างใส่ใจ “ชั้นหนึ่งขายของใช้ประจำวัน ถ้าจะซื้อเสื้อผ้าต้องขึ้นไปชั้นสอง ส่วนชั้นสามขายของชิ้นใหญ่ราคาแพง”
พูดจบเธอก็พาเสิ่นไต๋กับเสิ่นน่วนน่วนขึ้นชั้นสอง มุ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์เสื้อผ้าสำเร็จรูป
เสื้อผ้าที่นี่มีให้เลือกละลานตา สีสันก็สดใสหลากหลาย ให้กลิ่นอายทันสมัยแบบเมืองใหญ่
เสิ่นไต๋รักสวยรักงาม พอเห็นเสื้อผ้ากับเครื่องประดับ ก็สนใจจนอดมองอยู่สองสามครั้งไม่ได้
เธอคลุกคลีอยู่ในวงการแฟชั่นมาหลายปี รสนิยมจึงยกระดับขึ้นไปไกลแล้ว ระหว่างมองก็แอบจับผิดไปด้วย
เสื้อผ้าแต่ละชุดดูไม่เลว แต่จับคู่กันได้เชยเกินไป
ถ้าเปลี่ยนวิธีจับคู่เสียหน่อย คงสะดุดตาขึ้นอีกมาก