ด้วยอานิสงส์จากการฝึกเต้นมาหลายปี ตู้ลี่ผิงยืดอกเดินเข้ามาอย่างสง่างาม ราวกับนกยูงขาวผู้หยิ่งผยอง
เมื่อเดินมาถึงตรงหน้า เธอก็ประคองกล่องข้าวไว้ในมือ สีหน้าเขินอาย
“สหายจี้ ขอบคุณที่คอยคุ้มกันพวกเรานะคะ นี่เป็นขนมที่ฉันทำเอง อยากให้คุณลองชิมค่ะ”
จี้หานชวนไม่ยื่นมือไปรับ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเย็นราวกับก้อนน้ำแข็ง เขาตอบเสียงเรียบ “ขอโทษครับ ผมไม่หิว”
ตู้ลี่ผิงเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ ท่าทางน่าสงสาร “สหายจี้ ฉันแค่อยากขอบคุณคุณ ไม่มีความหมายอื่นนะคะ”
จี้หานชวนไม่แม้แต่จะมองเธอ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย “ตอนปฏิบัติภารกิจ ห้ามกินของที่ไม่รู้ที่มาสุ่มสี่สุ่มห้า นี่เป็นระเบียบวินัยครับ”
ตู้ลี่ผิงถึงกับพูดไม่ออก ของที่เธอเอามาให้จะกลายเป็นของไม่รู้ที่มาได้ยังไงกัน?
เธออยากพูดอะไรต่ออีกสักหน่อย แต่ท่าทีเย็นชาบนใบหน้าของชายหนุ่มทำให้เธอยิ้มไม่ออก
เฮ่อฉวนจวินเห็นสีหน้าของตู้ลี่ผิงแล้วก็อดเสียดายไม่ได้ นึกไม่ถึงว่านางเอกของคณะศิลปินกองทัพผู้หยิ่งทะนงและวางตัวสูงส่ง จะต้องเสียหน้าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้กองจี้เหมือนกัน
ในเมื่อผู้กองจี้ไม่ได้คิดอะไรกับเธอ เขาก็ช่วยไล่ตู้ลี่ผิงไปให้เอง แบบนี้ผู้กองจี้น่าจะลดปริมาณการฝึกของเขาได้สินะ?
เฮ่อฉวนจวินเอ่ยขึ้นในจังหวะพอดี “แค่ก! สหายตู้ ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ตอนผู้กองจี้ปฏิบัติภารกิจ เขาไม่กินของที่คนอื่นให้ หวังว่าคุณจะเข้าใจนะครับ”
เมื่อได้ยินคำอธิบายจากเฮ่อฉวนจวิน หัวคิ้วของจี้หานชวนก็ขยับเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เขานึกถึงบะหมี่ที่เสิ่นไต๋ทำให้ตอนอยู่บ้านขึ้นมาในทันที