ตอนอยู่ห้างสรรพสินค้า ไม่ว่าฟางลี่จวินจะถามว่าชอบอันนี้หรืออันนั้นไหม เสิ่นน่วนน่วนก็เอาแต่โบกมือส่ายหน้า
ทำท่าราวกับจะบอกว่า “หนูไม่ต้องใช้หรอก ซื้อให้พี่สาวเถอะค่ะ”
ฟางลี่จวินจึงต้องตัดสินใจซื้อของให้เธอเอง แต่หลังจากนั้นพอเดินช้อปเพลินเข้า ก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
ผลคือซื้อของให้เสิ่นไต๋ตั้งหลายอย่าง ส่วนของเสิ่นน่วนน่วนมีเพียงเสื้อผ้าหนึ่งชุด รองเท้าหนึ่งคู่ และชุดชั้นในอีกสองสามตัว
ฟางลี่จวินรู้สึกผิดอยู่บ้าง พอกลับถึงห้องก็หยิบกล่องผ้ากำมะหยี่ทรงสี่เหลี่ยมออกมาอีกใบ ตั้งใจจะให้เป็นของชดเชย
เธอยื่นกล่องให้เสิ่นน่วนน่วน “น่วนน่วนจ๊ะ นี่ของขวัญสำหรับหนู”
เสิ่นน่วนน่วนมองกล่องใบเล็กกะทัดรัดในมือ ดวงตาเบิกกว้างทันที—
ขนาดกล่องยังประณีตขนาดนี้ แล้วข้างในจะเป็นอะไรนะ?
เสิ่นน่วนน่วนเปิดกล่องด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า นาฬิกาข้อมือสายโซ่สีเงินเรือนหนึ่งวางอยู่ในนั้น หน้าปัดกลมเล็กเรียบหรูดูดี ส่องประกายอ่อนโยนใต้แสงไฟ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของราคาถูก
“คุณป้าฟาง นี่...นี่มันจะมีค่ามากเกินไปหรือเปล่าคะ?”
“หนูรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ ปกติหนูก็ไม่ได้ใส่ของแบบนี้ คุณป้าเก็บไว้เถอะค่ะ”
ปากปฏิเสธอย่างเกรงใจ แต่สายตากลับแทบจะเกาะติดอยู่ในกล่อง
ตอนอยู่ชนบท เธอเคยเห็นนาฬิกาข้อมือแบบนี้อยู่บนข้อมือของปัญญาชนที่มีฐานะดีอยู่ไม่กี่คน เรียกได้ว่าเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกฐานะเลยทีเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น นาฬิกาเรือนนี้ยังซื้อมาให้เธอโดยเฉพาะ เสิ่นไต๋ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ
ฟางลี่จวินปลอบเธอ “นาฬิกาเรือนนี้รูปแบบดูเด็กไปหน่อย ป้าใส่แล้วไม่เหมาะ ให้คนหนุ่มสาวอย่างหนูใส่กำลังดี”