สมองน้อย ๆ ของเสิ่นไต๋ชะงักงันไปหมด
จี้หานชวนจับมือเธอไว้เพื่อเตือนว่าอย่าขยับซน ๆ หรือมีความหมายอย่างอื่นกันแน่?
เสิ่นไต๋ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ แล้วเหลือบมองไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว พอดีกับที่สบตาชายหนุ่มเข้า
สายตาทั้งสี่ประสานกัน
จี้หานชวนมีคิ้วตาหล่อเหลา ดวงตาดำขลับภายใต้แสงไฟยิ่งดูลึกล้ำเป็นพิเศษ
ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเสิ่นไต๋ขยับเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องตกใจดังมาจากทางเวที—
“อ๊ะ!”
ท่ามกลางเสียงโกลาหลจากทั้งบนเวทีและด้านล่าง มือที่ทั้งคู่กุมกันอยู่ก็คลายออกอย่างเงียบ ๆ
เสิ่นไต๋ตบแก้มที่ร้อนผ่าวเบา ๆ แล้วเพ่งมองไปบนเวที
เธอเห็นตู้ลี่ผิงล้มลงกับพื้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ มือกุมหน้าผาก ลุกขึ้นยืนไม่ไหว
เมื่อครู่ตู้ลี่ผิงยังหมุนตัวกระโดดโลดเต้นอยู่บนเวทีอย่างภาคภูมิใจ เผยท่วงท่าร่ายรำอันงดงามที่สุดของตัวเอง
ระหว่างการแสดงเต้นรำที่ดำเนินมาถึงช่วงไคลแมกซ์ เธอเผลอมองไปยังที่นั่งผู้ชม สายตากวาดหาตำแหน่งของจี้หานชวนอย่างร้อนรน
เธอเฝ้ารอจะได้เห็นแววชื่นชมและหลงใหลบนใบหน้าของเขา
จี้หานชวนมีรูปร่างสูงใหญ่ หาได้ไม่ยาก หลังตู้ลี่ผิงเห็นเขาแล้ว ยังไม่ทันได้เผยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ที่สุด ก็เห็นเสิ่นไต๋อยู่ข้าง ๆ เขาเสียก่อน
ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบทหาร สีหน้าสงบนิ่งดุจสายน้ำ ส่วนหญิงสาวอยู่ในชุดกระโปรงแดง งดงามเย้ายวน คนหนึ่งสงบนิ่งสำรวม อีกคนงามสะพรั่งยิ่งกว่าบุปผา คนหนึ่งหลุบตาลงต่ำ อีกคนเงยหน้าสบตา
สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างอ่อนหวานเปี่ยมรัก