ต้นฤดูร้อนปี 1976 อีกเพียงปีกว่า ๆ ก็จะถึงเวลาฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปี 1977 แล้ว
ถึงตอนนั้น นักศึกษาที่สอบเข้าอย่างถูกต้องตามระบบจะมีมากมาย คุณค่าของนักศึกษามหาวิทยาลัยกรรมกรชาวนาก็จะลดลงอย่างมาก สถานะของพวกเขาจึงน่าอึดอัดไม่น้อย
ตอนนี้เสิ่นไต๋คิดเพียงว่าจะเกาะตระกูลจี้ไว้ให้แน่น ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมรอจนกว่าจะฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ จากนั้นก็รอให้จัดสรรงานในหน่วยงานมั่นคงที่งานน้อย เงินดี
พอคลื่นการออกไปทำธุรกิจเริ่มก่อตัวในทศวรรษ 1980 เธอก็จะนำเงินทุนที่เก็บสะสมไว้ไปทำการค้า อาศัยสายตาก้าวไกลจากยุคหลังของตัวเอง สร้างตัวเป็นเศรษฐีรุ่นแรกได้อย่างสบาย ๆ แล้วใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสุขสบาย
ใช่แล้ว ความหมกมุ่นของเสิ่นไต๋คือการหาเงิน
เธอทั้งเอาแต่ใจและรักความสบาย ร่างบอบบางอ้อนแอ้นก็ต้องอาศัยเงินทองบำรุงรักษา เรียกได้ว่าขาดเงินไม่ได้เลยสักเรื่อง
ส่วนเรื่องแต่งงานน่ะหรือ พอมีเงินแล้วจะต้องการผู้ชายไปทำไมกันล่ะ หนุ่มหล่อหน้าใสไม่ดีกว่าหรือไง?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เสิ่นไต๋ก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะคว้าประกาศนียบัตรจบมัธยมปลายมาให้ได้ เพราะนี่คือรากฐานของชีวิตอันแสนสุขในวันข้างหน้าของเธอ
ฟางลี่จวินพาเสิ่นไต๋ออกจากบ้าน
ตอนออกไปห้างสรรพสินค้าครั้งแรก พวกเธอนั่งรถยนต์ไป แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เดินอยู่ในเขตทหาร
ทั้งสองเดินออกจากบ้านตระกูลจี้ เลี้ยวไปตามทาง ก็ถึงถนนสายหลักของเขตทหาร ถนนลาดยางกว้างขวาง
สองข้างทางปลูกต้นอู่ถงเรียงเป็นแนวตรง พื้นที่ว่างข้าง ๆ เป็นสนามบาสเกตบอล โรงหนังทหาร และสหกรณ์