“สหายเสิ่น ฉันฟังสำเนียงจีนกลางของคุณแล้วชัดมาก คุณเป็นคนเมืองหลวงหรือเปล่าคะ?”
ตู้ลี่ผิงหาที่นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง แล้วกวาดตามองเสิ่นไต๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นอีกฝ่ายแต่งตัวเรียบง่าย เสื้อผ้าก็ไม่มีเครื่องประดับดูดีสักชิ้น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงของอย่างนาฬิกาข้อมือ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกฐานะ
พอนึกถึงว่าอีกฝ่ายเป็นญาติที่มาอาศัยอยู่ในตระกูลจี้ ตู้ลี่ผิงก็พลันนึกถึงญาติบ้านนอกของตัวเองที่ชอบมาขอพึ่งพา แววดูแคลนวาบผ่านดวงตาทันที
เสิ่นไต๋ย่อมฟังออกถึงความรู้สึกเหนือกว่าที่แฝงอยู่ในคำพูดของอีกฝ่าย เธอเพียงตอบอย่างสุภาพว่า “ฉันเป็นคนมณฑลหลินค่ะ”
อย่างไรเสีย เรื่องของเธอก็ไม่ใช่ความลับอะไรในเขตทหาร อยากสืบถามก็รู้ได้ไม่ยาก
ตู้ลี่ผิงได้ยินแล้ว สีหน้าแฝงความภาคภูมิใจจาง ๆ ก่อนจะยิงคำถามต่อเนื่องเป็นชุด
“แล้วสหายเสิ่นเรียนจบจากมหาวิทยาลัยไหนคะ? ตอนนี้ทำงานหรือยัง? พ่อแม่ทำงานอยู่หน่วยงานอะไร?”
ท่าทีซักไซ้ไม่เลิกเช่นนี้ทำให้เสิ่นไต๋อึดอัดใจ ไม่เพียงเท่านั้น จี้หานชวนกับเฮ่อฉวนจวินก็ยังขมวดคิ้ว
เฮ่อฉวนจวินแทบใจสลาย ลุ้นแทนเธอจนเหงื่อตก ตู้ลี่ผิงคนนี้ตกลงอยากตามจีบผู้การจี้ หรืออยากหาเรื่องผู้การจี้กันแน่?
ทำไมถึงเอาแต่เผยข้อเสียออกมาให้เห็นกันนะ!
ใบหน้าหล่อเหลาของจี้หานชวนเย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็ง แววตาที่มองตู้ลี่ผิงเต็มไปด้วยความเย็นชาและรำคาญ “สหายตู้ คุณมาสอบประวัติครอบครัวหรือไง?”
สีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าของตู้ลี่ผิงแข็งค้างไปชั่วขณะ จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปากล่างอย่างน้อยใจ