ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้านตามกันมา
ตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้ว คนในตระกูลจี้ต่างก็เข้านอนกันหมด
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเสิ่นไต๋ตามขึ้นมาด้านหลัง จี้หานชวนก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ ในแววตา
พอเดินมาถึงบันได เขาก็หยุดฝีเท้า หันกลับไปหมายจะพูดอะไรบางอย่าง
เสิ่นไต๋ง่วงจนพยักหน้าหงึก ๆ เหมือนไก่จิกข้าว ไม่ทันสังเกตว่าร่างสูงใหญ่เบื้องหน้าหยุดเดินแล้ว จึงพุ่งชนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง
จี้หานชวนรู้สึกว่ามีบางอย่างนุ่มนิ่มกระแทกเข้ากับแผ่นหลัง นุ่มจนเหลือเชื่อ ทำเอากล้ามเนื้อแผ่นหลังของเขาเกร็งขึ้นมา
แรงกระแทกทำให้เสิ่นไต๋หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ใบหน้าเล็กขาวผ่องแดงก่ำขึ้นมาทันที ดวงตาเป็นประกายชื้น ๆ เธอร้องเสียงอ้อนอย่างน่าสงสารว่า
“เจ็บจังเลย~”
ทั้งตัวเขาแข็งเหมือนก้อนหิน ชนเข้าไปทีเดียว เจ็บไปหมดทุกที่จริง ๆ
พอได้ยินเธอบอกว่าเจ็บ จี้หานชวนก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกังวลอยู่หลายส่วน “เจ็บตรงไหน ให้พี่ดูหน่อย”
เสิ่นไต๋เจ็บไปทั้งหน้า แถมยังเจ็บตรงหน้าอกอีกด้วย
รูปร่างของเธอมีหน้าอกอวบเอวคอด เนินอกคู่นั้นราวกับลูกบอลน้ำสองลูกที่อยู่ด้านหน้า ชนเข้ากับแผ่นหลังของชายหนุ่มก่อนใบหน้าเสียอีก
แต่ตำแหน่งนั้นพูดออกไปก็ชวนกระอักกระอ่วนเกินไป
เธอเงยหน้าสบสายตาลึกล้ำของชายหนุ่ม ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็เพียงชี้หน้าผากตัวเอง “ตรงนี้เจ็บค่ะ”
จี้หานชวนก้มมอง เห็นหน้าผากขาวผ่องของเธอมีรอยแดงขนาดเท่าไข่นกกระทา คงกระแทกกับกระดูกสะบักของเขาเข้า