เป็นอย่างที่คิด เสิ่นน่วนน่วนหันไปยิ้มให้เสิ่นไต๋กะทันหัน น้ำเสียงอ่อนหวานน่าเอ็นดูเจือความประจบอยู่สามส่วน
“พี่ไต๋ ตอนอยู่บ้านพี่ชอบกินแผ่นแป้งทอดน้ำตาลที่สุดไม่ใช่เหรอคะ เอาแต่ตามตื๊อแม่ให้ทำให้กินอยู่ทุกวัน วันนี้ฉันตั้งใจทอดให้พี่เลยนะ”
เสิ่นไต๋มองจานที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า สีหน้าพลันซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนอยู่ชนบท เงินของตระกูลเสิ่นอยู่ในมือเสิ่นเซียงตง ส่วนเสบียงอาหารในบ้านกลับอยู่ภายใต้การดูแลของเฉินกุ้ยฮวา อาหารทุกมื้อย่อมเป็นเฉินกุ้ยฮวาที่ทำ
แต่เพื่อแสดงให้เสิ่นเซียงตงเห็นว่าเธอขยัน เสิ่นน่วนน่วนจึงตามเข้าไปช่วยงานในครัวด้วย
เห็นได้ชัดว่าเวลานี้นอกจากอยากแสดงให้เห็นว่าตัวเองขยันแล้ว เสิ่นน่วนน่วนยังคิดจะเหยียบเสิ่นไต๋ให้จมอีกด้วย
เสิ่นไต๋กลั้นยิ้มพลางเม้มปาก “น่วนน่วนจำผิดหรือเปล่า คนที่ชอบกินแผ่นแป้งทอดน้ำตาลที่สุดคืออาจารย์หวู่ต่างหาก ช่วงนั้นเธอทำไปให้เขากินบ่อย ๆ ลืมแล้วเหรอ?”
ทันทีที่เสิ่นไต๋พูดจบ สีหน้าของเสิ่นน่วนน่วนที่กำลังยิ้มหวานก็แข็งค้างไปวูบหนึ่ง ในใจยิ่งลนลานกว่าเดิม
“อาจารย์หวู่เหรอ?” ฟางลี่จวินถามด้วยความอยากรู้ “ปัญญาชนที่ถูกส่งไปอยู่ชนบทในหมู่บ้านพวกเธอใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ” เสิ่นไต๋พยักหน้า ก่อนจะเอ่ยชมอย่างจริงใจสุด ๆ ว่า “ตอนอาจารย์หวู่บาดเจ็บ น้องน่วนน่วนก็อุตส่าห์เอาของกินของดื่มไปให้ด้วยตัวเอง ใส่ใจเขามากเลยค่ะ”
รอยยิ้มตรงมุมปากของเสิ่นน่วนน่วนแทบจะฝืนต่อไม่ไหว เธอได้แต่แสร้งก้มหน้าลงอย่างเขินอาย
“พี่ไต๋ พูดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาทำไมคะ ทำเอาฉันอายจะแย่ ฉันแค่เห็นอาจารย์หวู่น่าสงสาร ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อยค่ะ”