เฉียวอันหลัวเห็นว่าเป็นฟู่หย่วนโจว จึงถามอย่างสุภาพว่า “คุณชายฟู่…คุณก็มาด้วยเหรอคะ?”
ฟู่หย่วนโจวล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง ท่วงท่าดูเกียจคร้าน ใบหน้าหล่อคมและมีเสน่ห์
“คุณชายมู่ส่งข้อความในกลุ่ม บอกว่าวันนี้มีงานเลี้ยงเล็ก ๆ ชวนพวกเรามาสังสรรค์กันถ้าว่าง พวกเราก็เลยมา”
เหยียนชุนเซี่ยวมองชายตรงหน้า แววตาชะงักไปเล็กน้อย
ผู้ชายคนนี้หล่อจังเลย
แต่พอนึกได้ว่าเขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กของมู่หยุนถิง เธอก็เดาว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่คนดีอะไรนัก สีหน้าจึงไม่ได้ฉายแววอ่อนโยนออกมา
ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าไม่ได้รับการต้อนรับนัก จึงถามขึ้นก่อนว่า “คนนี้เป็นเพื่อนคุณเหรอ?”
เฉียวอันหลัวยิ้มบาง ๆ แล้วแนะนำ “ใช่ค่ะ ฉันจะแนะนำให้รู้จักนะคะ เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ชื่อเหยียนชุนเซี่ยว”
“ชุนเซี่ยว นี่คุณชายฟู่ค่ะ”
ฟู่หย่วนโจวมีรูปหน้าหล่อเหลาโดดเด่น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ยังคงสุภาพ
“สวัสดีครับ ผมฟู่หย่วนโจว เป็นเพื่อนสมัยเด็กของคุณชายมู่”
“ส…สวัสดีค่ะ ฉันเหยียนชุนเซี่ยว เป็นเพื่อนของอันหลัวค่ะ”
เหยียนชุนเซี่ยวเสยปอยผมข้างหู เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้หยิ่งยโสไร้มารยาทเหมือนมู่หยุนถิง เธอก็ปรับสีหน้าให้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เสียงตำหนิดังมาจากไม่ไกล “เฉียวอันหลัว เธอใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร ถึงทำให้คุณชายมู่รับลูกสาวเพื่อนสนิทของเธอเป็นลูกทูนหัวได้?”
เมื่อครู่ลู่หลินชวนไปถามพวกคนรับใช้มา พอได้รู้เรื่องก็ถึงกับอึ้ง
ที่แท้มู่หยุนถิงตกแต่งอวี้จิ่งวานเสียสวยงามขนาดนี้ ก็เพื่อรับลูกสาวของคนอื่นเป็นลูกทูนหัว