มู่หยุนถิงยื่นมือไปลูบกิ๊บติดผมบนศีรษะเจียงหว่านซินอย่างอ่อนโยน สายตาจดจ่ออยู่ที่เธอเพียงคนเดียว
เฉียวอันหลัวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกที่บังเอิญเดินเข้ามาขัดจังหวะความอ่อนหวานชวนใจเต้นของคู่รักทั้งสอง
เธอรีบหันหลังเดินเข้าครัว รู้สึกว่าตัวเองมาได้ไม่ถูกเวลาเอาเสียเลย
แม้จะเคยเห็นพวกเขาอยู่เคียงคู่กันหลายครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นมู่หยุนถิงลูบผมเจียงหว่านซินอย่างอ่อนโยน
ทั้งแววตาอ่อนโยนและรอยยิ้มบางบนริมฝีปากของเขา เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
มู่หยุนถิงถอดกิ๊บให้เจียงหว่านซิน «เรียบร้อยแล้ว หว่านหว่าน ถอดกิ๊บออกแล้ว คราวหน้าอย่าใช้กิ๊บคริสตัลแบบนี้เลย มันหนีบผมได้ง่าย»
เจียงหว่านซินยิ้มหวาน «ขอบคุณนะคะพี่หยุนถิง เมื่อกี้มันหนีบเส้นผมจนดึงเจ็บจริง ๆ»
เฉียวอันหลัวเหม่อมองหม้อตุ๋นที่กำลังเดือดปุด ๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
«คุณนายคะ น้ำ…ใกล้จะแห้งแล้วหรือเปล่า ต้องเติมน้ำหน่อยนะคะ»
«ฉันทำเองค่ะ»
เฉียวอันหลัวรับชามใส่น้ำมา พอเปิดฝาแก้วก็เผลอโดนไอน้ำลวกเข้า
เธอหลุดเสียง «ซี๊ด…»
«โครม!»
ชามกระเบื้องสีงาช้างในมือหล่นลงพื้น แตกกระจายพร้อมเสียงดังเพล้ง
เสียงนั้นเรียกความสนใจจากคนหลายคนในห้องรับแขก มู่หยุนจูวางส้อมจิ้มผลไม้ในมือลง แล้วเดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูง
«เกิดอะไรขึ้น?»
เฉียวอันหลัวโดนไอน้ำลวก กำลังใช้น้ำแช่บริเวณที่ถูกลวก
เมื่อมู่หยุนจูเห็นชามกระเบื้องแตกอยู่บนพื้น ความโกรธก็ฉายชัดบนใบหน้า
«เฉียวอันหลัว เธอกำลังระบายความไม่พอใจอยู่หรือไง? รู้ไหมว่าชามที่เธอทำแตกเมื่อกี้เป็นชุดชามกระเบื้องเนื้อดีแกะลายนูน สั่งทำพิเศษจากอิตาลี ราคาทั้งชุดหกหลัก แค่ใบเดียวก็เท่ากับรายได้หลายเดือนของคนทั่วไปแล้ว เธอมีปัญญาชดใช้ไหม?»