สองวันต่อมา หลินเต้าเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ซูเมิ่งฟัง จากนั้นก็พาครอบครัวไปเที่ยวพักผ่อนอย่างเต็มที่หลายวัน
ลั่วหลิงก็อยู่กับหลินเฟยเทียนด้วยความอาลัยอาวรณ์
เช้าวันนี้
หลินเต้ายืนอยู่หน้ายานอวกาศลำหนึ่ง
ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากต่างมารวมตัวกันที่นี้เพื่อส่งเขาขึ้นยาน
"วางใจเถอะ คราวหน้าเราจะกลับมาเร็วแน่นอน"
หลินเต้ายิ้มพูดกับซูเมิ่งภรรยาของเขา
"อื้ม"
ซูเมิ่งพยักหน้า ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย
แม้ช่วงนี้หลินเต้าจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเสมอ แต่พอถึงเวลาต้องจากกันอีกครั้ง ความอาลัยก็ยังท่วมท้น
อีกด้านหนึ่ง หลินเฟยเทียนกำลังพูดคุยกับลั่วหลิงอยู่
"พอฉันถึงขั้นดาวเมื่อไหร่ ฉันจะออกไปข้างนอกบ้าง"
ลั่วหลิงกำหมัดแน่น พูดอย่างจริงจัง
"อื้ม ฉันจะรอเธอ"
หลินเฟยเทียนยิ้ม
แม้เขาจะใฝ่ฝันถึงดวงดาวอันกว้างไกล แต่พอคิดว่าจะต้องจากไป ความเศร้าเล็กน้อยก็จุกอยู่ในใจ
"หัวหน้าทีม รักษาตัวด้วย!"
จ้าวเหวินตงและคนอื่นๆ ในทีมเงามืดเดินเข้ามา
ไม่เพียงแต่พวกเขา แม้แต่จ้าวเจิ้นตงจากสำนักยุทธ์หลงพั่วก็ปรากฏตัวที่นี่ด้วย
"ทุกคน"
"ใช้อวี่จิงที่ฉันทิ้งไว้ฝึกฝนกันเถอะ ด้วยพรสวรรค์ของพวกคุณ น่าจะสามารถพุ่งทะยานสู่ขั้นดาวได้"