“มีพืชพรรณเยอะแยะขนาดนี้เลยเหรอ”
“แล้วพวกต้นไม้พวกนี้ ก็สูงกว่าบนดาวทาทากมากอีกด้วย”
ระหว่างที่ยานกำลังร่อนลง จินหลินเต้าก็ยังคงมองออกไปข้างนอกผ่านกระจก
เห็นได้ชัดว่าด้านล่างมีต้นไม้มากมายที่เสียดยอดฟ้า
ต้นไม้พวกนี้สูงเสียจนแทบจะทะลุฟ้าเลยทีเดียว
และที่ด้านล่างยังมีพืชสีเขียวหลากหลายชนิดเต็มไปหมด มองไปทางไหนก็เขียวขจี
ไม่น่าแปลกใจว่าตอนที่ยังไม่ได้เข้าสู่ดาวดวงนี้ ก็เห็นว่ามันเขียวไปทั้งดวงซะแล้ว
ที่แท้ดาวดวงนี้ก็เต็มไปด้วยพืชพรรณมากมายขนาดนี้เอง
“ใช่”
“ดาวดวงนี้มีต้นไม้เยอะมาก และหลายต้นก็สูงมากด้วย บางทีอาจเป็นเพราะมันอยู่ใกล้กับจักรวาลมิติระดับกลาง พลังงานจักรวาลแผ่รังสีมามากกว่าเป็นแน่”
หานซานเฉียนพยักหน้ารับเช่นกัน
“ถึงแล้ว!”
“ที่นี่คือเมืองที่ใหญ่ที่สุดของดาวเฟิงหลิงที่พวกเราจะไป — นครพายุเฮอริเคน!”
และในตอนนี้ เขาก็มองเห็นเค้าโครงของสิ่งก่อสร้างบางอย่างปรากฏขึ้นที่ด้านหน้า
หานซานเฉียนเองก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
เพราะนานมากแล้วที่เขาไม่ได้มาที่นี่ การได้กลับมาสู่ดาวดวงนี้อีกครั้ง และจะได้กลับไปพบกับอาจารย์ของตนอีก
ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย
ยานอวกาศร่อนลงมาด้วยความรวดเร็ว เดิมทีสิ่งก่อสร้างที่มองเห็นเป็นเพียงจุดเล็กเท่าเมล็ดงา บัดนี้เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ