"แน่นอน"
พนักงานต้อนรับสาวก็พยักหน้าด้วย
"อ้อ ว่าแต่เดี๋ยวให้ฝ่ายการเงินช่วยเคลียร์ค่าสอนสามเดือนนี้ให้ผมด้วย"
หลินเต้าค่อย ๆ เอ่ยปาก
ค่าสอนของเขาก่อนหน้านี้ถูกระงับไว้ไม่จ่ายถึงสามเดือนแล้ว
ก่อนหน้านี้ฝ่ายการเงินอ้างว่าตอนนี้กิจการสำนักยุทธ์ไม่ค่อยดี เลยค้างจ่ายมาตลอด แต่ดูจากตอนนี้แล้ว สำนักยุทธ์ปรับปรุงอุปกรณ์ใหม่มากมาย ไม่เหมือนไม่มีเงินเลยสักนิด
"ได้ค่ะ"
เธอพยักหน้า
หลังจากหลินเต้าออกจากตรงนี้ไป เขาก็โทรศัพท์ไปที่ห้องฝ่ายการเงินทันที
"พี่หวังครับ อาจารย์หลินเต้าบอกว่าจะขอเคลียร์ค่าสอนสามเดือนนี้ให้เรียบร้อยครับ"
"เคลียร์ค่าใช้จ่าย?"
"เขาอยากลาออกเองเหรอ?"
หญิงวัยกลางคนในห้องฝ่ายการเงินขมวดคิ้วเล็กน้อย
"พี่หวัง ไอ้เฒ่านี่ในที่สุดก็ยอมลาออกเองซะที แบบนี้เราก็ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้เขา"
ชายอีกคนที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
เพราะหลินเต้าอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว หากจะไล่ออก เงินที่ต้องชดเชยก็ไม่ใช่น้อย ๆ
"อืม"
"ตอนนี้สำนักเพิ่งปรับปรุงอุปกรณ์ เราต้องช่วยเจ้าสำนักประหยัดเงิน"
"เขาอายุขนาดนี้แล้ว แถมโรคพลังโลหิตเสื่อมถอยก็หนัก น่าจะถูกคัดออกไปตั้งแต่แรกแล้ว การที่เขายอมลาออกเองน่ะดีที่สุด"
พี่หวังเผยรอยยิ้ม
ในความคิดของพวกเธอ แค่ช่วยสำนักยุทธ์คัดหลินเต้าออกไป ก็จะประหยัดเงินก้อนใหญ่ได้ พวกเธอเองก็ต้องได้รับคำชม บางทีอาจได้โบนัสเพิ่ม
"เสี่ยวหยาง จัดการเคลียร์เงินเดือนที อ้อ วกไปถึงค่าหักที่เขาลางานแล้วก็ค่าปรับผิดสัญญา คิดให้หมดด้วย"
"ได้เลยครับ"
……
ขณะนี้เอง หลินเต้าได้เดินเข้าไปถึงลานฝึกด้านในแล้ว
"แก่มากแล้วยังฝึกยุทธ์อีกเหรอ?"
"ชู่ว เขาเป็นอาจารย์ที่นี่นะ พวกนายไม่เห็นกระดานรายชื่ออาจารย์นั่นเหรอ อดีตทหารกองกำลังสหพันธรัฐ เคยขึ้นถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสาม"
ไม่ใช่หรือ? เขาเคยขั้นสาม? ดูยังกับสู้ฉันไม่ได้เลย
"พวกนายไม่รู้เหรอ? เขาเป็นโรคพลังโลหิตเสื่อมถอย ตอนนี้ตกเหลือขั้นหนึ่งแล้ว ฉันไม่ได้เจอเขามาพักหนึ่งแล้ว ประเมินว่าตอนนี้แม้แต่ขั้นหนึ่งก็ไม่มี"
"ฮ่า ๆ ๆ ดูเหมือนตาแก่เลยนะ"
"……"
ลานฝึกกว้างขวางมาก หนุ่มสาวบางคนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง มองดูหลินเต้าที่ยืนอยู่ตรงมุมลานอีกด้าน แล้วเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กัน
แม้ตอนนี้อายุหลินเต้าตามปีเกิดจะเพิ่งสี่สิบ แต่เพราะตรากตรำมาตลอดปี ประกอบกับพิษตกค้างจากโอสถบำรุงโลหิตคุณภาพต่ำ ทำให้ดูค่อนข้างแก่ และผมสองข้างเป็นสีขาว
"เฮ้ย! ตาแก่ ท่านเป็นอาจารย์ที่นี่จริงเหรอ?"
ชายคนหนึ่งในนั้นมองไปทางหลินเต้า แล้วก็ตะโกนออกมาทันที
"ฮ่า ๆ ๆ"
อีกหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันหัวเราะ
หลินเต้าไม่แม้แต่จะสนใจคำพูดของคนพวกนี้ ตอนนี้เขาหลับตาทั้งสองข้างสนิท วิทยายุทธ์ในความทรงจำเริ่มปรากฏขึ้นมาช้า ๆ
[วายุอัสนีบรรเลง]
วิชาฝึกร่างนี้ เป็นรางวัลที่เขาได้รับจากกองทัพสหพันธรัฐเมื่อปีนั้น เพราะทำความดีความชอบครั้งใหญ่
วิชาฝึกร่างนี้มีทั้งหมดหกชั้น สองชั้นแรกเมื่อสำเร็จใหญ่ ผิวหนังของกายจะแข็งแกร่งเหนียวทน พลังหมัดและเท้าเพิ่มขึ้นมาก ได้รับพลังวายุ ยามชกหมัดกวาดขา ก็มีลมหวีดหวิวเต็มเปี่ยมพลัง
ชั้นที่สามและสี่ กล้ามเนื้อทั่วร่างถูกหลอมจนแข็งแกร่งไร้เทียมทาน พลังภายในปะทุ หมัดเท้าดั่งเงา หมัดเท้าพัดพากระแสลมแรง อานุภาพเพิ่มขึ้นมหาศาล
ชั้นที่ห้าและหกสุดท้าย หลอมโครงกระดูก ทำให้โครงกระดูกทั่วร่างแข็งแกร่งไม่อาจทำลายได้ พลังภายในถึงขีดสุด ทุกครั้งที่ออกหมัดเตะเท้า ดุจพลังพายุสายฟ้า หมัดเร็วปานสายฟ้า หวดแข้งออกไปดังระเบิดสนั่นราวสายฟ้า
"น่าเสียดาย ด้วยพรสวรรค์ของฉันในปีนั้น เรียนได้เพียงแค่ชั้นสอง แถมพอพลังโลหิตเสื่อมถอย ก็ไม่สามารถแสดงพลังของสองชั้นนั้นออกมาได้"
"ชั้นที่สาม ต้องใช้โอสถชำระร่างจำนวนมากเป็นตัวนำ เสริมสร้างกล้ามเนื้อ แถมต้องเข้าใจ 'พลังวายุ' สำหรับฉันยิ่งยากเหมือนปีนฟ้า"
ความทรงจำที่ถูกฝังกลบ ถูกเปิดออกอีกครั้ง เรื่องราวในอดีตก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในสมอง
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มตั้งท่าทางพิเศษบางอย่าง
ชั่วพริบตา วิชาก็ทำงาน ปราณฟ้าดินจากทั่วทิศทาง ก็ถูกดูดซับเข้ามาทันที!
เปรี๊ยะ ๆ!
ทั่วร่างกาย ราวกับมีเสียงดังเหมือนเมล็ดถั่วแตกดังออกมา
ปราณอันมหาศาลไหลเวียนอยู่ภายในร่าง ขับกวาดสารพิษที่สะสมมาจากโอสถบำรุงโลหิตคุณภาพต่ำก่อนหน้านี้ จนหมดสิ้น!
ร่างกายของหลินเต้ากำลังเปลี่ยนแปลงไม่หยุด
เนื้อหนังที่เดิมเริ่มเหี่ยวแฟบ ตอนนี้ค่อย ๆ เต่งตึงพองขึ้น
เขาเหงื่อท่วมตัว พลังที่ดูดซับเข้าร่างถูกหลอมอย่างต่อเนื่อง เนื้อหนังแน่นกระชับยิ่งขึ้น ทุกอย่างราวกับย้อนกลับไปสู่วัยหนุ่ม
ครั้งนี้ เขามีร่างกายศักดิ์สิทธิ์แห่งยุทธ์ขั้นปฐม พรสวรรค์ถึงขีดสูงสุด
ชั้นสาม!
ชั้นสี่!
รุดหน้าดุจไม้ไผ่ทะลวง!
คนพวกนั้นที่กำลังดูเรื่องตลกอยู่ ตอนนี้รู้สึกได้ชัดเจนว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
"เขาดูดซับปราณฟ้าดินได้เร็วขนาดนี้?"
ชายคนหนึ่งในนั้น มีแววประหลาดใจในดวงตา
"ยังไงก็เป็นอดีตทหารสหพันธรัฐนี่ ต่อให้ตอนนี้อ่อนแอก็มีฝีมืออยู่บ้าง"
อีกคนที่อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ก็ยิ้มออกมา
ขณะนั้นเอง หลินเต้าก็ลืมตาขึ้นทันใด แล้วลุกขึ้นยืน
ลองดูสักหน่อย!
มวยทหารสหพันธรัฐ!
ก่อนหน้านี้เพราะพลังโลหิตเสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ ร่างกายอ่อนแอลงทุกที วิชาหมัดชุดนี้ก็ยากที่จะร่ายออกมา
แต่ตอนนี้ ดูเหมือนง่ายดายอย่างยิ่ง
ทุกหมัดที่ต่อยออกไป ล้วนได้ยินเสียงหวีดหวิวของกระแสลมดังกึกก้อง
"สะใจ!"
รับรู้ถึงสภาพนี้ ตอนนี้เขาก็ตื่นเต้นเป็นที่สุด
พลัง!
ตอนนี้ทั่วร่างเปี่ยมไปด้วยพลัง!
ขณะนี้ เขากลับคืนสู่จุดสูงสุด!
แถมแรงหมัดของตัวเองตอนนี้ ยังแกร่งกว่าครั้งก่อน
ทดสอบหน่อย
ทดสอบแรงหมัดของฉันตอนนี้ บรรลุถึงระดับไหน!
ตรงกลางลานฝึกนี้ มีเครื่องทดสอบแรงหมัดขนาดใหญ่อยู่เครื่องหนึ่ง
แม่นยำมาก และสามารถรองรับการทดสอบแรงหมัดนับหมื่นชั่ง
"พวกนายดูสิ!"
"เขาไปทดสอบแรงหมัดแล้ว!"
"ฉันว่าเขาไม่ได้อ่อนแออย่างที่พวกนายว่าเลยนะ! ดูวิชาหมัดชุดนั้น นั่นมันวิชาหมัดทหารสหพันธรัฐนี่? เล่นได้ลื่นไหลมาก!"
"ชู่ว อย่าส่งเสียงดัง"
"……"
สายตาของคนพวกนั้น ต่างก็มารวมกันที่หลินเต้า
ชายที่เพิ่งกล่าวเยาะเย้ยเขาเมื่อครู่ ตอนนี้หน้าผากก็มีเหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมาแล้ว
เขารู้สึกโดยสัญชาตญาณว่า หลินเต้าเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนในเวลาสั้น ๆ
ราวกับเกิดใหม่ ทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดัน
"เป็นไปไม่ได้"
"เขาเป็นโรคพลังโลหิตเสื่อมถอยชัด ๆ ดูแก่กว่าคนวัยเดียวกันตั้งเยอะ..."
ชายคนนั้นพึมพำกับตัวเอง
ขณะนี้เอง หลินเต้าก็ยืนอยู่หน้าเครื่องทดสอบแรงหมัดขนาดใหญ่นี้แล้ว
เขายื่นมือขวาออกมาแล้วกำเป็นหมัด
"มาเถอะ"
"ดูซิว่าครั้งนี้ พลังของฉันฟื้นคืนมาได้แค่ไหน"
เขาเผยรอยยิ้ม
มือขวากำหมัด รวบรวมพลังทั่วร่างไว้ที่หมัดขวา
รวมจิตจดจ่อ ณ จุดเดียว
แล้ว... ต่อยออกไป!
หมัดนี้ เร็วปานลมกรด!
ฟิ้ว!