คนอื่นๆ ฟังคำพูดของตู้จื่อเถิงก็พากันหัวเราะเยาะ
และพวกเขาก็สังเกตเห็นผมขาวโพลนทั่วศีรษะของหลินเต้าแล้ว
แค่ช่วงเวลาสั้นๆ วันเดียว ผมก็ขาวขนาดนี้
เห็นได้ชัดว่าโรคพลังโลหิตเสื่อมถอยของเขาเข้าสู่ระยะเฉียบพลัน ทรุดโทรมจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป สงสัยตายแน่
“เดิมทีก็ว่าจะไปหาแกอยู่ พอดีเจอกันที่นี่”
“ดูบิลเองละกัน”
ตู้จื่อเถิงหยิบบิลใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ที่ถือมา โยนให้หลินเต้าตรงๆ
หลินเต้ามองค่าใช้จ่ายที่แสดงบนบิล ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย
“หมายความว่า แกคิดว่าตอนนี้ฉันต้องจ่ายค่าเสียหายคืนพวกแกสองแสนกว่าๆ งั้นเหรอ?”
มองดูค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่ลงรายการไว้ในบิล หลินเต้าก็ถามด้วยน้ำเสียงขำๆ
“แน่นอน”
“สองแสนกว่านี่ถือว่าน้อยแล้วนะ นี่ยังไม่ได้รวมค่าเสียหายต่อชื่อเสียงสำนักยุทธ์ของพวกเราเลย”
ตู้จื่อเถิงหัวเราะเยาะ
“ถ้าแกยอมจบเรื่องเป็นการส่วนตัว ก็ต้องจ่ายค่าเสียหายชื่อเสียงอีกแสนห้าหมื่น”
“ไม่งั้นฉันให้ทนายฟ้องแก คงไม่ใช่แค่จำนวนนี้หรอก”
เขาพูดต่อ
ตาเฒ่านี่ผมขาวซะขนาดนี้ สงสัยใกล้ตายห่าอยู่รอมร่อแล้ว
ไม่รู้ว่าจะรีดเงินจากเขาได้เท่าไหร่
ยังไงก็ตาม ได้มาก่อนก็ดีกว่า
แควก!
แต่ตอนนั้นเอง หลินเต้าก็ฉีกบิลใบนี้ทิ้ง
“จะเอาเงิน? เรียกเฉียนซิงหมาแก่นั่นมาคุกเข่าโค้งหัวให้หน่อย บางทีฉันอาจจะให้แกได้สักสองสามร้อย”