ที่หน้าประตูใหญ่ของสำนักยุทธ์ บัดนี้มีผู้ปกครองพาบุตรหลานเดินเข้าออกอยู่เป็นจำนวนมาก
ด้านหน้า มองเห็นคนที่สวมเครื่องแบบของสำนักยุทธ์หลงพั่วนั่งอยู่ที่บูธลงทะเบียน กำลังตรวจสอบคุณสมบัติของเด็กหนุ่มบางคน
“ขอโทษด้วย การจะสมัครเข้าฝึกที่สำนักยุทธ์ ต้องมีระดับผู้ฝึกยุทธ์อย่างเป็นทางการขึ้นไป”
“อายุสิบหกก็ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง? เข้มงวดเกินไปแล้ว!”
“ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งถึงมีสิทธิ์สมัคร? ฉันมีเงิน จ่ายเงินให้ยังไม่ได้หรือไง!”
“……”
ด้านหน้านั่นเสียงดังอึกทึก หลินเต้ายังเห็นแบนเนอร์ที่แขวนอยู่ตรงนั้นเขียนว่า ‘จุดรับสมัครค่ายฝึกยุวชน’
“แค่ค่ายฝึกแห่งหนึ่ง ก็รับเฉพาะนักเรียนที่อายุต่ำกว่าสิบหกและเป็นผู้ฝึกยุทธ์อย่างเป็นทางการ”
หลินเต้าเดินเข้าไป มองโปสเตอร์ที่นั่น ก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ตอนที่เขาเป็นอาจารย์ที่สำนักยุทธ์ซิงเยว่ มีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งมาสมัครก็นับว่าหายากแล้ว ไม่ต้องพูดถึงจำกัดอายุเลย
“สวัสดีครับ ขอถามหน่อยว่าท่านมาติดต่อให้บุตรหลานสมัครหรือเปล่า?”
ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา พูดกับหลินเต้าพร้อมรอยยิ้ม
ชายคนนี้สวมชุดทำงานของสำนักยุทธ์หลงพั่ว ในแววตามีความสงสัย
เพราะศีรษะที่ขาวโพลนของหลินเต้าสะดุดตาเกินไปจริงๆ
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็ดึงดูดสายตาผู้คนได้มากทีเดียว
“ไม่ใช่”
หลินเต้าส่ายหน้าอย่างแผ่วเบา
“เช่นนั้นท่าน…”
“ฉันมาสัมภาษณ์เพื่อเข้าร่วมสำนักยุทธ์หลงพั่ว”
เข้าร่วมสำนักยุทธ์หลงพั่ว?
ทันทีที่คำพูดของเขาจบลง หลายคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หันมามอง
สำนักยุทธ์หลงพั่วเป็นหนึ่งในห้าสำนักยุทธ์ใหญ่ของประเทศ ทุกปีมีผู้ฝึกยุทธ์มากมายอยากเข้าร่วม