แม่เลี้ยงชาวนาสุดแสบ

ตอนที่ 1 ทะลุมิติมาก็ได้เป็นแม่คนเสียแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ในกระท่อมมุงจากที่ลมพัดลอดได้รอบด้าน มีหญิงคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งนอนอยู่บนเตียงปูฟางเพียงหลังเดียว

นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นข้างหนึ่งแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ พอเห็นสภาพบ้านแล้วใจก็ห่อเหี่ยวลงทันที บ้านหลังนี้ทรุดโทรมเสียจนไม่มีแม้แต่เฟอร์นิเจอร์ดี ๆ สักชิ้น หลังคาก็มุงด้วยฟางทั้งหลัง นางกลัวเหลือเกินว่าหากมีลมพัดแรงสักครั้ง หลังคาคงปลิวหายไปด้วย คนอื่นทะลุมิติมาก็ได้กินดีอยู่ดี แต่พอมาถึงคราวนางกลับต่างกันลิบลับ

สวรรค์ มีมารยาทบ้างไหม? กู้จิ่นซิ่วแอบต่อว่าอยู่ในใจ

นางได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดมาจากนอกบ้าน

“เสี่ยวสือโถว พ่อจะออกไปหลายวัน ที่บ้านต้องฝากเจ้าดูแลแล้ว ส่วนผู้หญิงคนนั้น พวกเจ้าก็อยู่ให้ห่างเข้าไว้ หากนางยังไม่เลิกนิสัยเดิม ๆ รอพ่อกลับมาเมื่อไร พ่อจะหย่ากับนาง”

เด็กชายคนหนึ่งตอบรับด้วยเสียงใสไร้เดียงสา

ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกบ้าน ดูเหมือนมีคนกำลังจะเข้ามา กู้จิ่นซิ่วรีบหลับตา แกล้งทำเป็นหลับอยู่

นางรู้สึกว่ามีคนเดินมาหยุดข้างเตียงเตาคัง แต่ไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องนางอยู่อย่างนั้น

ทันใดนั้น เตียงเตาคังก็ถูกใครบางคนกระแทกอย่างแรง ฟางปลิวมาโดนหน้า กู้จิ่นซิ่วตกใจจนเกือบกระโดดลงจากเตียง ชายที่เพิ่งพูดอยู่ด้านนอกเอ่ยขึ้นว่า “กู้ซานเหนียง เจ้าจะหลับอยู่หรือไม่ได้หลับก็ช่าง แต่ฟังข้าให้ดี ดูแลเด็กสองคนให้ดี หากยังกล้าทุบตีพวกเขาอีก รอข้ากลับมาเมื่อไร ข้าจะหักขาเจ้าเสีย”

พอได้ยินเสียงดุดันของชายผู้นั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ของกู้จิ่นซิ่วก็ซีดเผือด ดูเหมือนเขาจะพอใจกับการข่มขู่ของตนมาก จึงพูดต่อว่า “ถ้าเจ้าดูแลเด็ก ๆ ให้ดี พอกลับมาแล้วข้าจะให้เงินเจ้าก้อนหนึ่ง แล้วปล่อยให้เจ้าออกจากหมู่บ้านไป๋โถว”

ที่แท้นางชื่อกู้ซานเหนียง ที่นี่คือหมู่บ้านไป๋โถว แล้วชายที่พูดกับนางเป็นใคร สามีของนางหรือ? กู้จิ่นซิ่วคิดในใจ สิ่งมหัศจรรย์คือในหัวของนางมีความทรงจำที่ไม่เคยมีมาก่อนเพิ่มเข้ามา นางยังไม่มีเวลารื้อฟื้นให้เป็นเรื่องเป็นราว รู้เพียงว่าชายตรงหน้าคือสามีของนาง ซูต้า เขามีลูกชายกับลูกสาวอย่างละคน ชื่อเสี่ยวหยาและเสี่ยวสือโถว ส่วนนางคือแม่เลี้ยงที่ซูต้าซื้อตัวมาให้ช่วยดูแลเด็กทั้งสอง

ระหว่างที่กู้จิ่นซิ่วกำลังคิด ซูต้าก็เดินออกจากห้อง เขายื่นมือใหญ่หวังจะลูบหัวเด็กสองคนที่หลบอยู่ตรงมุมกำแพง แต่ท่าทางน่าเกรงขามของเขาทำให้เด็ก ๆ กลัวจนยิ่งหดตัวเข้าไปชิดมุม

มือของซูต้าชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเดินฉับ ๆ ออกจากบ้าน เมื่อเขาออกไปแล้ว เด็กสองคนที่หลบอยู่ตรงมุมก็รีบวิ่งตามไป หมอบอยู่หลังประตูมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ ห่างออกไปจนเล็กลง

โครก

โครก โครก

ท้องของเด็กหญิงส่งเสียงร้อง นางเงยหน้าเลอะเทอะมอมแมมมองเด็กชาย แล้วพูดเสียงอ้อแอ้ว่า “พี่ชาย ข้าไม่หิว”

เด็กชายเห็นน้องสาวทำท่าน่าสงสาร ก็ขบกรามแน่นแล้วพูดว่า “เสี่ยวหยา พี่จะไปเก็บไข่นกมาให้ เจ้าอยู่บ้านรอ ห้ามไปไหนนะ” พูดจบก็วิ่งตึงตังออกไป

ในบ้านเงียบลงเสียที กู้จิ่นซิ่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างระมัดระวัง กลอกตามองซ้ายขวา เมื่อไม่เห็นว่ามีอันตราย นางก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วเห็นเด็กหญิงตากลมโตคนหนึ่งหดตัวอยู่ตรงมุมเตียง

“มานี่สิ” กู้จิ่นซิ่วมองเสี่ยวหยาด้วยความเอ็นดู แล้วกวักมือเรียก

ก่อนทะลุมิติมา นางชอบเด็กที่สุด ทุกครั้งที่เห็นเด็กน้อยน่ารักก็แทบก้าวขาไม่ออก เด็กตัวเล็ก ๆ นุ่มนิ่มหอมฟุ้ง เห็นแล้วก็อยากยื่นมือไปหยิกแก้มยุ้ย ๆ ของพวกเขา

น่าเสียดายที่จนตายนางก็ไม่มีลูกเป็นของตัวเอง ใครใช้ให้นางมาจากชนบทเล่า ทุกอย่างในเมืองต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง กว่าจะได้เป็นผู้จัดการก็กลายเป็นสาวโสดวัยเกินแต่งงานไปเสียแล้ว แม้แต่คู่ดูตัวที่พอใช้ได้ก็ยังไม่มี

แต่ตอนนี้เพิ่งทะลุมิติมาก็ได้เป็นแม่คน แถมยังมีลูกชายลูกสาวอย่างละคน ความสุขมาแบบไม่ทันตั้งตัวจริง ๆ

ทว่าเด็กหญิงเห็นสีหน้าของนางแล้วกลับทำท่าราวกับหนูน้อยหมวกแดงเจอหมาป่ายายแก่ ปากเบะ น้ำตาคลอ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วใช้มือปิดปากตัวเองไว้ ไม่ให้ร้องไห้ส่งเสียงออกมา

หน้าตาข้าน่าเกลียดขนาดนั้นเชียว? กู้จิ่นซิ่วชักมือกลับ แล้วพลิกดูความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมในหัว อยากรู้ว่าตัวเองหน้าตาเป็นอย่างไร

เฮ้อ พอเห็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม กู้จิ่นซิ่วก็ปวดหัวขึ้นมา เจ้าของร่างเดิมมีปานแดงอยู่ตรงหางตา เป็นที่รู้จักในหมู่บ้านว่าเป็นเด็กสาวขี้เหร่ หลังแต่งเข้าบ้านตระกูลซู ก็ไม่ทำงานบ้านสักอย่าง เอาแต่ทุบตีดุด่าฝาแฝดวัยห้าขวบคู่นี้ทั้งวัน ขอเพียงพ่อของพวกเขาไม่อยู่บ้าน เด็กทั้งสองก็แทบไม่มีข้าวกิน เสี่ยวหยาเห็นนางทีไรก็เหมือนหนูเห็นแมว

บาปจริง ๆ เลย!

กู้จิ่นซิ่วลุกขึ้นเดินไปหน้าเตา ในตะกร้าที่แขวนอยู่ข้าง ๆ มีแป้งขาวซ่อนอยู่หลายชั่ง นางเดินออกไปเก็บมะเขือเทศสองสามลูกจากแปลงผักหน้าบ้าน ตั้งใจจะทำแกงแป้งปั้นมะเขือเทศให้เด็ก ๆ กินสักมื้อ

นางเติบโตมาในชนบทตั้งแต่เด็ก เรื่องก่อไฟทำอาหารจึงไม่ใช่ปัญหา

น้ำในหม้อใบใหญ่เดือดแล้ว นางหย่อนแป้งที่ปั้นเป็นก้อนลงไปในน้ำร้อน เติมมะเขือเทศรสเปรี้ยวลงไป ไม่นานกลิ่นหอมน่ากินก็ลอยอบอวลไปทั่วหม้อ เสี่ยวหยาที่หลบอยู่ตรงมุมกลืนน้ำลาย รู้สึกว่าท้องน้อยยิ่งหิวขึ้นไปอีก

แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่กล้าเดินเข้าไปหา ก่อนหน้านี้กู้จิ่นซิ่วเคยแอบทำของอร่อยกินเอง หากนางกล้าเข้าไปขอ ก็จะถูกตีอย่างหนัก

แกงแป้งปั้นมะเขือเทศเสร็จแล้ว ถ้ามีไข่สักฟองตอกลงไปให้เป็นเส้นไข่ก็คงสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น กู้จิ่นซิ่วคิดพลางใช้ช้อนตักขึ้นมาชิมเล็กน้อย รสเค็มอมเปรี้ยวทำให้ท้องของนางร้องโครกครากตามไปด้วย

กู้จิ่นซิ่วหยิบชามกระเบื้องเนื้อหยาบบนเตามาตักแกงใส่ชามหนึ่ง พอหันกลับมาก็เห็นลูกสาวอย่างเสี่ยวหยากำลังกลืนน้ำลาย

“เสี่ยวหยา มานี่สิ” กู้จิ่นซิ่วยิ้มพลางเรียก

พอได้ยินเสียงเรียก เสี่ยวหยาก็ตกใจจนคิดจะถอยหนีอีกครั้ง น้ำตาเอ่อคลอเต็มตา

เห็นลูกสาวทำท่าเช่นนี้ กู้จิ่นซิ่วอดขมวดคิ้วไม่ได้ พอนางทำหน้าขรึม เสี่ยวหยาก็ไม่กล้าหนีอีก ได้แต่ขยับเท้าเล็ก ๆ เดินต้วมเตี้ยมเข้ามาช้า ๆ

ขอให้แม่อย่าตีนางเลย นางแค่กลืนน้ำลาย ไม่ได้อยากกินสักหน่อย

เสี่ยวหยาคิดพลางรู้สึกว่าขอบตาเริ่มแดงอีกครั้ง

กู้จิ่นซิ่วยื่นแขนออกไป เสี่ยวหยาหลับตาปี๋ ร่างเล็ก ๆ สั่นขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นนางก็ถูกโอบเข้าไปในอ้อมกอดอันอบอุ่น เสี่ยวหยาลืมตาขึ้น เห็นกู้จิ่นซิ่วกอดนางไว้ แล้วยื่นชามใบใหญ่ในมือมาให้ตรงหน้า “เสี่ยวหยากินข้าวเองเป็นไหม?”

เมื่อได้ยินเสียงอ่อนโยนอบอุ่นเช่นนี้ น้ำตาของเสี่ยวหยาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ นางกำลังฝันอยู่ใช่ไหม แม่จะพูดกับนางอย่างอ่อนโยนเช่นนี้ได้อย่างไร

เห็นเสี่ยวหยาไม่ตอบ กู้จิ่นซิ่วจึงหยิบช้อนตักแกงแป้งปั้นมะเขือเทศขึ้นมาหนึ่งคำ เป่าที่ขอบช้อนเบา ๆ ก่อนยื่นไปตรงปากเด็กหญิง แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “อ้าปากสิ อ้ามา แม่ป้อนนะ”

เสี่ยวหยาอ้าปากน้อย ๆ กลมโตด้วยความประหลาดใจ แกงแป้งปั้นหอมกรุ่นคำหนึ่งถูกป้อนเข้าปาก นางโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยกินของอร่อยเช่นนี้มาก่อน ท้องน้อยส่งเสียงร้องโครกคราก ราวกับกำลังบอกว่าเอาอีก

“นางใจร้าย เจ้ากำลังทำอะไร!”

กู้จิ่นซิ่วเงยหน้าขึ้น เห็นเสี่ยวสือโถววิ่งพรวดเข้ามา เขามองน้องสาวอย่างเป็นห่วง

“เสี่ยวหยา เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม นางใจร้ายคนนี้ตีเจ้าอีกหรือเปล่า...เอ๊ะ?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป