ปลายฤดูร้อน
แคว้นเยว่ซึ่งตั้งอยู่ตอนกลางของเขตสวรรค์ตะวันตกแห่งพิภพดาวร่วง ผ่านพ้นสงครามมานานถึง 5 ปี โจรภูเขาชุกชุมไปทั่ว
“โลกนี้มีเซียนจริง ๆ หรือ? ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสเชียนซิงจื่อออกตามหาเซียนสำเร็จหรือยัง…”
“ทิ้งอาชีพโจรภูเขาที่อนาคตสดใส แล้วไปบำเพ็ญเซียนเพื่อย้อนกลับไปดาวสีน้ำเงินดีไหมนะ?”
ภายในโถงสวามิภักดิ์ ฉินฝาน หัวหน้าโจรภูเขาหนุ่มแห่งเขาเฮยเฟิง กำลังนั่งเท้าคางครุ่นคิดอยู่บนเก้าอี้หนังเสือ
ยามนี้เป็นฤดูร้อน แสงตะวันแผดเผาร้อนแรง
เหล่าหัวหน้าโจรภูเขาที่อยู่นอกประตูแอบเหลือบมองเด็กหนุ่มบนเก้าอี้หนังเสือเป็นระยะ แม้จะทนทรมานเพียงใด แต่ก็ไม่มีใครกล้ารบกวน
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม หัวหน้าโจรภูเขาบางคนที่ร่างกายไม่แข็งแรงนัก เหงื่อเหม็นชุ่มโชกไปทั้งตัว ขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
“ตุบ!” เสียงหนึ่งดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของฉินฝาน
เขาเหลือบมองโจรภูเขาที่เป็นลมแดด ชายผู้นั้นคือหัวหน้าเขาหยางโถว ฉายาเย่สือหลาง
ฉายานั้นได้มาจากการย่ำยีหญิงสาวบริสุทธิ์สิบคนในคืนเดียว
ฉินฝานทำสีหน้ารังเกียจ ก่อนสั่งเสียงเย็นชา “ลากไปให้สุนัขกิน สับให้ละเอียดหน่อย อย่าให้ต้าหเฮยติดคอ”
สิ้นเสียง เหล่าโจรภูเขาแห่งเขาเฮยเฟิงก็แสยะยิ้ม ลากเย่สือหลางออกไปทันที
หัวหน้าโจรภูเขาคนอื่น ๆ ต่างเงียบกริบด้วยความหวาดกลัว เกรงว่าหากยมราชผู้นี้ไม่สบตาเข้า อาจลงมือฆ่าพวกตนเสียเดี๋ยวนั้น
ฉินฝานกวาดตามองรอบหนึ่ง เห็นว่าไม่มีใครกล้าพูด จึงกวักมือเรียกอย่างไม่ใส่ใจ “เข้ามากันเถอะ ที่นี่ไม่กว้าง ข้าคงจัดที่นั่งให้พวกเจ้าไม่ได้”
เมื่อเหล่าโจรภูเขาพากันหวาดผวาเข้ามาในโถงสวามิภักดิ์ เขาก็พยักหน้า ถือว่าได้ทักทายกันแล้ว
จากนั้นกล่าวเสียงเย็นชา “ข้าให้เวลาพวกเจ้า 1 เดือน ไปสืบหาที่ตั้งหรือเบาะแสของสำนักบำเพ็ญเซียนมาให้ได้ ทำได้ดีก็ลดเครื่องบรรณาการปีนี้ลงครึ่งหนึ่ง หากหาไม่พบ เพิ่มเป็นสองเท่า! เท่านี้แหละ แยกย้ายได้”
กล่าวจบ เขาก็ไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินเข้าไปยังโถงด้านในโดยไม่รอฟังคำตอบ
เรียกมาก็ต้องมา ไล่ไปก็ต้องไป
ที่เขาหยิ่งผยองถึงเพียงนี้ ก็เพราะฉินฝานมั่นใจว่าพวกนั้นไม่กล้าขัดคำสั่ง!
อาศัยความทรงจำจากชาติก่อนที่เป็นผู้เชี่ยวชาญวัตถุระเบิด เขาประดิษฐ์ดินระเบิดชนิดต่าง ๆ ขึ้นมาได้สำเร็จในยุคอาวุธเย็นของพิภพดาวร่วงแห่งนี้
ด้วยความเหนือชั้นทางเทคโนโลยี เขาจึงครอบงำภูเขาโจรในรัศมีร้อยลี้ได้แต่เพียงผู้เดียว รังโจรที่ไม่เชื่อฟังค่อย ๆ ถูกเขากวาดล้างจนสิ้น
เหล่าหัวหน้าโจรภูเขากำลังจะพากันแยกย้าย ทว่ากลับเห็นโจรภูเขาชั้นผู้น้อยแห่งเขาเฮยเฟิงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ใบหน้าบวมช้ำ มุมปากมีเลือดไหล แขนข้างหนึ่งห้อยลงอย่างผิดรูป
“ท่านราชา มีคนฝีมือร้ายกาจบุกขึ้นเขามา!” โจรภูเขาผู้น้อยวิ่งมาถึงโถงสวามิภักดิ์แล้วร้องบอก
ซี้ด มีคนกล้าก่อเรื่องถึงหัวของยมราชผู้นี้เชียวหรือ?
เหล่าหัวหน้าโจรภูเขาไม่อยากเชื่อ
“ฆ่าโจรก็ฆ่าไป ส่วนคนสัญจรหักขาแล้วโยนไว้บนถนนหลวง เรื่องเล็กน้อยพวกนี้อย่ามารบกวนข้า” เสียงเอื่อยเฉื่อยดังมาจากโถงด้านใน
“อีกฝ่ายเก่งกาจเกินไป พี่น้องต้านไม่ไหว ข้าถึงได้มารายงานขอรับ” โจรภูเขาผู้น้อยเช็ดน้ำตา ฝืนความเจ็บปวดตอบ
คราวนี้ฉินฝานจึงค่อย ๆ เดินออกมาจากโถงด้านในอย่างสบายอารมณ์ มือถือหนังสือบันทึกการเดินทางเล่มหนึ่ง พลางมองสภาพน่าเวทนาของโจรผู้น้อย
เขาถามยิ้ม ๆ “เอ้อร์หนิว เจอยอดฝีมือแห่งยุทธภพเข้าแล้วหรือ? เล่ามาสิ เกิดอะไรขึ้น หากพวกเจ้ารังแกชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ ก็อย่าหาว่าข้าไม่ช่วยล่ะ”
โจรผู้น้อยร้องฟ้องอย่างน้อยใจ “เป็นโจรเด็ดบุปผาขอรับ ข้าเห็นชัด ๆ ว่ามันตามคุณหนูขึ้นเขามา ข้าเข้าไปขวางก็ถูกตบหน้าเสียหลายฉาด แขนยังหักด้วย…”
ยังไม่ทันพูดจบ ฉินฝานก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
“ตามน้องสาวข้าขึ้นเขาอย่างนั้นหรือ? เอาดาบใหญ่มา ข้าจะแล่เนื้อเจ้าโรคจิตนั่นทั้งเป็น!”
เหล่าหัวหน้าโจรภูเขาพากันประจบประแจง
“เรื่องเช่นนี้ไหนเลยต้องให้ราชาเฮยเฟิงลงมือด้วยตัวเอง พวกข้าจัดการให้ท่านก็พอแล้ว…”
ดาบใหญ่ยังมาไม่ถึง ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้หนึ่งก็หิ้วโจรภูเขาสองคนที่ไม่รู้เป็นตาย เดินมาถึงทางบนเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคนทั้งหลายแล้ว
ฉินฝานหรี่ตาลง ชายผู้นี้เอาชนะลูกน้องที่เฝ้าภูเขาของตนได้หลายคนในเวลาอันสั้น ทั้งยังหิ้วชายฉกรรจ์สองคนเดินมาได้อย่างสบาย ๆ ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา
เขาจึงส่งสายตาให้เหล่าหัวหน้าโจรภูเขาที่เพิ่งส่งเสียงเอะอะเมื่อครู่ เป็นสัญญาณให้ไปหยั่งเชิงอีกฝ่าย
เสียงจอแจพลันเงียบสนิท เหล่าคนเจ้าเล่ห์พากันมองซ้ายมองขวา ทำเป็นไม่เห็น
เมื่อเห็นเช่นนี้ เขาก็สบถในใจ พวกกลับกลอก! สักวันข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด!
ไม่มีทางเลือก ฉินฝานจึงก้าวเข้าไปหาอีกฝ่าย ประสานมือคารวะ “ไม่ทราบว่าข้าน้อยล่วงเกินท่านจอมยุทธ์ตรงไหน ขอท่านโปรดเมตตา ปล่อยผู้น้อยเหล่านี้ไปสักครั้ง”
“เจ้าเป็นหัวหน้าที่นี่หรือ? ส่งเด็กสาวที่เพิ่งขึ้นเขาไปให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสอย่างยิ่ง
ดวงตาคมกริบจ้องฉินฝาน ก่อนจะโยนโจรภูเขาที่อยู่ในมือออกไปไกลกว่าสิบจั้งอย่างไม่ใส่ใจ
โจรภูเขาทั้งสองตกกระแทกพื้น กระตุกอยู่สองสามครั้งแล้วก็แน่นิ่ง
ดูท่าคงตายแล้ว
หางตาฉินฝานกระตุก พละกำลังระดับนี้เกินขอบเขตของมนุษย์ไปแล้วกระมัง?
เขาคิดในใจว่า สู้กำลังไม่ได้ ก็ต้องใช้สติปัญญา!
จากนั้นจึงชูสองนิ้ว ผลักดาบใหญ่ที่ลูกน้องเพิ่งนำมาให้เบา ๆ
เขาฝืนยิ้มกล่าว “ไม่ทราบว่าท่านจอมยุทธ์มีนามว่าอะไร? มาหาน้องสาวข้าด้วยธุระอันใดหรือ?”
“บรรพบุรุษของเจ้าคงทำบุญไว้ ข้าจะพาน้องสาวเจ้าไปบำเพ็ญเซียน นางเป็นต้นกล้าที่ดี” ชายหนุ่มไม่ได้บอกชื่อ น้ำเสียงยังคงหยิ่งยโส
ฉินฝานลอบดีใจ หมอนกำลังมาให้พอดีเลยหรือไง?
“ท่านเป็นผู้บำเพ็ญหรือขอรับ? ท่านลองดูว่าข้าเป็นต้นกล้าที่ดีหรือไม่ น้องสาวยังเด็ก ข้าอยากไปด้วยเพื่อดูแลนาง ขอท่านช่วยชี้แนะด้วย”
“บางทีร่างกายของพี่น้องอาจใกล้เคียงกัน ลองดูก็ไม่เสียหาย”
ชายหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะหยิบของวิเศษขนาดเท่าไข่นกพิราบออกมา แล้วประสานมุทราควบคุมมัน
เวลาผ่านไปทีละวินาที
ของวิเศษรูปไข่นกพิราบไร้ปฏิกิริยาใด ๆ…
ชายหนุ่มเผยสีหน้าดูแคลน ก่อนเก็บของวิเศษกลับไป
เขาเยาะเย้ย “เจ้าไม่เข้าขั้นเป็นต้นกล้าด้วยซ้ำ หมูยังส่องแสงได้บ้าง เจ้าเกิดมาไร้พรสวรรค์ อย่ามัวเสียเวลา พาข้าไปพบน้องสาวเจ้า”
ฉินฝานยืดคอเถียง “ของสิ่งนี้ของท่านเสียแล้วหรือเปล่า? ลองอีกสักครั้งไม่ได้หรือ?”
“เลิกยื้อเสียที ตอนนี้พาข้าไปพบน้องสาวเจ้า ไม่เช่นนั้นก็ตาย!” ชายหนุ่มหมดความอดทนเช่นกัน เขายื่นมือมาบีบไหล่ฉินฝานแล้วออกแรงเล็กน้อย
ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดเข้ามา
ฉินฝานคิดในใจว่า ไอ้หมอนี่แรงมือหนักชะมัด ไหล่เหมือนจะแหลกแล้ว
สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่อยู่ใกล้เพียงคืบ ฉินฝานไม่สงสัยเลยว่าคนผู้นี้พร้อมลงมือสังหารได้ทุกเมื่อ
เขายกมือห้ามลูกน้องที่กำลังจะเข้ามาช่วย ก่อนกัดฟันกล่าว “ได้ ข้าจะพาท่านไป ปล่อยมือจากข้าก่อนเถิด”
เมื่อมองแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไป สีหน้าของเหล่าหัวหน้าโจรภูเขาก็แปลกประหลาด ต่างคิดว่าเขาเฮยเฟิงคราวนี้คงถึงคราวซวยแล้ว
ถึงกับมีคนหัวเราะออกมาอย่างยินดี
ฉินฝานหันกลับไปมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ทว่ายังคงเดินนำชายหนุ่มไปยังหอหลังเขา
ระหว่างทาง เขาลองหยั่งเชิงถาม “ต่อไปเมื่อน้องสาวข้าติดตามเซียนชั้นสูงไปบำเพ็ญ สำนักของท่านตั้งอยู่ที่ใดหรือ? ข้าพอจะไปเยี่ยมนางได้หรือไม่?”
ชายหนุ่มไม่ยอมเปิดเผยที่ตั้งสำนัก น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยัน “มดปลวกอย่างเจ้ายังคิดเกาะเกี่ยวสำนักเซียนหรือ? มีแต่จะทำให้พลังวิญญาณแปดเปื้อน! น้องสาวเจ้าโชคดีที่ได้เป็นเตาหลอมบำเพ็ญให้บุคคลสำคัญของสำนัก นับเป็นวาสนาแล้ว ยังกล้าหวังสิ่งใดมากมายอีก?”
ฉินฝานหลุบตาลงเพื่อซ่อนจิตสังหารในดวงตา กำหมัดทั้งสองแน่น
หึ มดปลวกหรือ?
แม้จะไม่รู้ว่าเตาหลอมบำเพ็ญคืออะไร แต่ดูจากน้ำเสียงของคนผู้นี้แล้ว ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฆ่าผิดดีกว่าปล่อยไป จะปล่อยให้น้องสาวตกอยู่ในเงื้อมมือมารไม่ได้เด็ดขาด
เขานำชายหนุ่มไปยังหอสูงสองชั้นแห่งหนึ่ง แล้วเชิญให้อีกฝ่ายรออยู่ชั้นล่างสักครู่
หลังชายหนุ่มนั่งลง ปีกจมูกก็ขยับเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วถาม “เหตุใดกลิ่นกำมะถันจึงฉุนเข้มข้นถึงเพียงนี้?”
“บนเขามียุง แมลง งู และหนูมากมาย กำมะถันใช้กำจัดพวกสกปรกเหล่านั้นได้”
ฉินฝานอธิบายอย่างมีนัยแฝง ก่อนอ้างว่าจะไปเรียกคน แล้วขึ้นไปยังชั้นสองที่ไร้ผู้คน
เขาเปิดเตียงตรงมุมห้องออก เผยทางลาดที่ทอดตรงลงไปใต้ดิน สถานที่หลบหนีซึ่งเตรียมไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ในที่สุดก็ได้ใช้งานวันนี้
ตู้ทุกใบในหอแห่งนี้อัดแน่นไปด้วยดินระเบิด เตรียมไว้รับมือเหตุไม่คาดฝัน
ฉินฝานหยิบแท่งจุดไฟออกมาจุดชนวนตรงขอบทางลาด แล้วกระโดดลงไปในปากอุโมงค์มืดสนิทอย่างรวดเร็ว
ทีเอ็นทีและดินปืนดำกว่าร้อยกิโลกรัม จะระเบิดผู้บำเพ็ญให้ตายได้ไหมนะ?
ภายในอุโมงค์ใต้ดินอันมืดสลัว ฉินฝานรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง พลางนับถอยหลังในใจ 5…4…3…2…1…
“ตูม!!!” เสียงระเบิดสนั่นดังขึ้นตามคาด
ภายในอุโมงค์มืดใต้ดินลึกกว่าสิบเมตร ฝุ่นและเศษหินร่วงกราวลงมา
“ถุย ๆ น่าจะขุดอุโมงค์ให้ไกลกว่านี้อีกหน่อย!”
ฉินฝานปัดดินออกจากศีรษะ รีบออกไปตรวจดูผลลัพธ์จากทางออกอีกแห่ง
หอทั้งหลังพังพินาศไม่เหลือซาก ศพชายหนุ่มนอนคว่ำอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังและกองเลือด ไร้การเคลื่อนไหว
ฉินฝานประหลาดใจอยู่บ้าง ชายผู้นี้ยังเหลือศพครบทั้งร่างได้ นับว่าร่างกายเหนือกว่าคนธรรมดาแล้ว
“บำเพ็ญเซียน? แค่นี้เองหรือ? เคยได้ยินการระเบิดเจาะจงเป้าหมายด้วยทีเอ็นทีไหม?” ฉินฝานปิดจมูก มองศพพลางหัวเราะเยาะ การลอบสังหารสำเร็จแล้ว
ผู้บำเพ็ญผู้นี้เปราะบางเหลือเกินเมื่ออยู่ท่ามกลางแรงระเบิด หากวันหน้าตนบำเพ็ญเซียนได้ วิชาเดิมก็คงมีประโยชน์อยู่บ้าง
เพียงแต่ไม่รู้ว่าพรสวรรค์นี่มันเป็นอย่างไร ดูลึกลับพิกล…
เมื่อทุกคนมาถึงจุดที่เกิดเสียงดังสนั่น ก็เห็นฉินฝานนวดไหล่ เดินออกมาจากซากปรักหักพังที่ยังมีควันลอยกรุ่นอย่างช้า ๆ
มือข้างหนึ่งลากศพของชายหนุ่มผู้หยิ่งยโสที่อ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูกมาด้วย
ฉินฝานปล่อยมือ ศพก็ร่วงกระแทกพื้นดัง “ตึง”
เหล่าหัวหน้าโจรภูเขาพากันสะดุ้งเฮือก
เขาสั่งลูกน้อง “สับแล้วเอาไปให้สุนัขกิน”
ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนชี้ไปยังหัวหน้าโจรภูเขาที่เพิ่งหัวเราะออกมา แล้วกล่าวเสียงเย็นชา “คนนี้ก็สับแล้วเอาไปให้สุนัขกินด้วย”
“ข้าน้อยถูกใส่ร้ายขอรับ ท่านราชา เมื่อครู่ข้าหัวเราะเยาะคนผู้นั้นที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง จริง ๆ นะขอรับ!” หัวหน้าโจรผู้นั้นรีบแก้ตัวเสียงดัง
“คนชอบหัวเราะใช่ว่าจะโชคดีเสมอไป ชาติหน้าก็ระวังหน่อยแล้วกัน” ฉินฝานโบกมือราวกับไล่แมลงวัน
จากนั้นโจรภูเขาหลายคนก็กรูกันเข้าไปอุดปากเขา แล้วลากลงไปพร้อมกับศพ
ฉินฝานเผยรอยยิ้มชวนฉงน มองเหล่าหัวหน้าโจรภูเขาที่กำลังตัวสั่นงันงก “เห็นข้าไม่เป็นไรแล้วผิดหวังหรือ?”
พวกโจรหน้าซีดเผือด รีบร้อนอธิบาย
“ไม่มีเจตนาเช่นนั้นเด็ดขาด ท่านราชาเป็นคนมีบุญ ย่อมมีสวรรค์คุ้มครอง…”
ฉินฝานแค่นเสียงเยาะ ไม่คิดเชื่อใจคนชั่วเหล่านี้แม้แต่น้อย
บิดามารดาในชาตินี้ของเขาถูกโจรภูเขาสังหารอย่างโหดเหี้ยม
ครั้นเกิดปีภัยพิบัติ พี่น้องทั้งสองต้องขอทานประทังชีวิตอย่างยากลำบาก จนกระทั่งเชียนซิงจื่อเก็บพวกเขาขึ้นเขา จึงรอดชีวิตมาได้
ไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่า ท่ามกลางซากหอที่พังถล่ม แสงจากป้ายคำสั่งของของวิเศษวูบขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนดับหายไป…