จินฝูซีตนเองมิได้มีพลังบำเพ็ญสูงส่งอะไร แค่เพียงผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงเท่านั้น และในยอดเขาหงฝูก็มิได้โดดเด่นนัก เขากลัวว่าหากตนไปหาเจ้าสำนักเพียงลำพังจะเสียเปรียบ ดังนั้นจึงไร้ยางอายอย่างยิ่ง ลากประมุขยอดเขาของตนมาด้วยกัน
ยอดเขาจู๋ซิง
เหลียนซิงและจั้นฟานประมุขยอดเขาหงฝู จ้องตากันเขม็ง ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมตกเป็นรอง
เหลียนซิง: "ประมุขยอดเขาจั้น นี่มันเกินกว่าเหตุไปหรือไม่? กฎของสำนักก็เป็นเช่นนี้ ค่าใช้จ่ายในการเรียนรู้ของศิษย์ ย่อมเป็นหน้าที่ของยอดเขานั้น ๆ เอง"
จั้นฟาน: "ข้ามิได้หมายความว่าไม่อยากรับผิดชอบ เพียงแต่เจ้าสำนักก็เห็นอยู่แล้ว ภาระนี้หนักเกินไปจริง ๆ"
เหลียนซิงเริ่มไร้ยางอายเต็มขั้น: "อย่างไรเสียศิษย์น้อยของข้าก็ตั้งใจเรียน วาดอย่างจริงจัง มิได้วาดมั่วซั่ว ก็ควรนับเป็นค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาของยอดเขาหงฝูสิ"
จั้นฟานมุมปากกระตุกวูบ ด่าในใจอยู่ตลอด เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าศิษย์น้อยของเจ้าไร้ปราณวิญญาณ วาดไปก็เท่ากับวาดเปล่า ต่อให้วาดเป็นดอกไม้ได้ ยันต์นี้ก็ไม่มีทางสำเร็จ นี่มันเห็นยอดเขาหงฝูของข้าเป็นที่รับกรรมชัด ๆ เพื่อเอาใจศิษย์ให้มีความสุข!
"ไม่ได้ เด็ดขาดไม่ได้ เจ้าสำนัก ท่านต้องอุดช่องโหว่นี้ด้วยตัวเอง"