จีอู๋ซวงมองคู่สัญญาทั้งสองของตนด้วยความจนใจ
แมวดำตัวดำปี๋ตัวหนึ่ง กับไก่น้อยภูเขาตัวดำปี๋แต่มีแต้มแดงตัวหนึ่ง ปากบอกเพราะๆ ว่าล้วนเป็นสายเลือดเทพสัตว์ แต่แท้จริงแล้วตัวหนึ่งขี้เหร่กว่าอีกตัวหนึ่ง และอีกทั้งยังไม่มีมารยาท อยากทำสัญญาก็ทำเลย ไม่ถามความเห็นของนางแม้แต่น้อย
ช่างเถอะ
จีอู๋ซวงสีหน้าจริงจังเอ่ยขึ้นว่า “ข้าเห็นว่า พวกเราควรนั่งลงคุยกันให้ดีสักหน่อย พวกเจ้าแม้จะเป็นคู่สัญญาของข้า แต่การทำสัญญากับพวกเจ้ามิใช่ความสมัครใจของข้า ดังนั้นพวกเจ้าจะทำเป็นกอดอกนั่งกินเงินเดือน ไม่ยอมทำอะไรสักอย่างไม่ได้”
ไก่ไฟน้อยพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “เจ้าค่ะ ท่านเจ้าของวางใจได้ ข้าจะพยายามทำหน้าที่ให้ดี หาเงินเลี้ยงครัวเรือน”
เมื่อท่านเจ้าของไม่อาจฝึกฝนได้ เช่นนั้นมันก็ควรจะขยันให้มากขึ้น
“แล้วเจ้าไป๋เย่ล่ะ?”
แมวดำน้อย: “???”
เดี๋ยวนะ!
มันทำสัญญากับจีอู๋ซวงก็เพื่อมาสำราญ มิใช่เพื่อมาเป็นเสาหลักของครัวเรือนนี่นา!
จีอู๋ซวงดูจะล่วงรู้ความคิดในใจของแมวดำน้อย จึงยิ้มน้อยๆ เอ่ยว่า “ไป๋เย่ไม่อยากหาเลี้ยงก็ได้ ต่อไปพวกเรากินอาหารบำเพ็ญเพียร เจ้าก็แค่มองดูก็พอ”
“ทำไมล่ะ! ข้าชัดเจนว่ามาก่อน ข้าต่างหากที่เป็นใหญ่!”
“แต่ไม่ทำงานก็ไม่ได้กินนี่นา ต่อให้เจ้าเป็นใหญ่ก็เหมือนกัน”
“...” เจ้าแมวดำนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สุดท้ายก็จำต้องยอมก้มหัวให้อาหารบำเพ็ญเพียร “...ข้าจะพยายามก็ได้”
ไก่ไฟน้อยมองเจ้าแมวดำน้อยด้วยความอิจฉา จนแมวดำน้อยโมโห หนวดกระตุกไปมา แล้วเอ่ยเสียงเขียวว่า “มองอะไรข้า! ไก่โง่! เรียกผู้นำ!”
“ผู้นำ...ผู้นำ...” ไก่ไฟน้อยหดคอเล็กน้อย “ข้าแค่อิจฉาที่ผู้นำมีชื่อ...”
เจ้าแมวดำ: “...”
อยู่ดีๆ ก็รู้สึกราวกับกำลังรังแกเด็กน้อย เป็นเพราะเหตุใดกันนะ?
จีอู๋ซวงยิ้มพลางลูบขนไก่ไฟน้อย แล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าตั้งชื่อให้เจ้าสักชื่อ?”