ม่อหลานอีเต็มไปด้วยความคิดโหดร้ายทารุณในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับยิ้มหวานยิ่งนัก
"ดีจังเลยนะศิษย์น้องเล็ก ข้าเห็นเจ้าออกมาช้าเช่นนี้ นึกว่าเกิดอะไรขึ้นเสียอีก เจ้านำพลังปราณเข้าร่างสำเร็จหรือไม่?"
แม้ม่อหลานอีจะปกปิดเจตนาร้ายไว้ได้ดี แต่นางก็ช่างดูง่ายดายยิ่งกว่ากระดาษขาวในสายตาของจีอู๋ซวง
กลอุบายต่ำช้า เป้าหมายเด่นชัด แม้แต่จิตสังหารก็ไม่เก็บงำ
จีอู๋ซวงเป็นคนประเภทที่ว่าหากผู้อื่นไม่รุกราน นางก็จะไม่รุกรานตอบ แต่ม่อหลานอีทำท่าทางเช่นนี้ ก็สมควรตอบสนองนางเสียหน่อย ทว่าที่นี่คนมากเกินไป ไม่สะดวกจะลงมือ
จีอู๋ซวงยิ้มละไมแล้วว่า "ไม่"
ม่อหลานอีแสร้งตกใจยกมือปิดปาก กล่าวอย่างเกรงใจว่า "โอ๊ะ ศิษย์น้องเล็ก ข้าขออภัยด้วย ไม่รู้ว่าเจ้ายังคง... แต่ว่าเจ้ามิใช่ศิษย์สืบทอดตำรับของเจ้าสำนักหรอกหรือ? เหตุใดจึง..."
เหลียนหยวนเพิ่งจะจำได้ว่าสตรีผู้มีรูปโฉมงดงามอย่างยิ่งนี้คือผู้ที่มาจับมือเขาในวันนั้น
เรื่องสถานะของจีอู๋ซวง เหลียนหยวนก็เพิ่งทราบภายหลัง
นางคือหญิงสาวที่มีรากวิญญาณไฟและไม้คู่ระดับสูงสุด แต่ทว่ากระดูกวิญญาณของนางดูจะมีปัญหา ไม่เสถียรอย่างยิ่ง ทว่ายังคงถูกบรรพชนของเขารับเป็นศิษย์สืบทอดตำรับ
แม้เขาจะไม่ชอบใจในความ "บุ่มบ่าม" ของจีอู๋ซวงในวันนั้น แต่นางก็เป็นศิษย์ของบรรพชนตนอยู่ดี นั่นก็คือคนของครอบครัวตน
เหลียนหยวนจึงเอ่ยปากช่วยจีอู๋ซวงคลี่คลายสถานการณ์ว่า "พอเถิดศิษย์น้องม่อ วิชาเบื้องต้นหกศิลป์กำลังจะสายแล้ว"
ม่อหลานอีกลับเดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีสนิทสนม คว้ามือของจีอู๋ซวงไว้ "ศิษย์น้องเล็ก เจ้าจะไปเข้าเรียนกับพวกเราหรือไม่? ไปเถิด ข้าจะแนะนำเจ้าให้รู้จักกับศิษย์ร่วมรุ่นที่เข้าใหม่คราวนี้ ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อวันหน้าวรยุทธ์ของทุกคนแตกต่างกัน ก็ยากนักที่จะมาพร้อมหน้ากันอีก"