จีอู๋ซวงนั่งกินข้าวไป พลางเงยดวงตาคมดั่งหงส์ที่เรียวสวยและเปล่งประกายวาววามขึ้นมาสำรวจจวงเซวียนอย่างใคร่รู้
จวงเซวียนประสานสายตาเข้ากับนางเพียงชั่วขณะ ก็รู้สึกใจหวิวไปทั้งตัว ประหนึ่งได้เห็นความผันเปลี่ยนของโลกดั่งเมฆขาวกลายเป็นสุนัขสีเทา กาลเวลาเนิ่นนานสุดจะประมาณ
แต่เมื่อเพ่งมองอีกครั้ง ก็ดูเหมือนเป็นเพียงภาพลวงตาของตนเอง
จั้นฟานรีบเรียกจวงเซวียนให้เข้ามา แล้วลูบศีรษะเขาอย่างเอ็นดู ท่าทางเหมือนกับตอนเทศกาลปีใหม่ในโลกมนุษย์ที่พ่อแม่จับเด็กให้มาคำนับผู้อาวุโส “หนูอู๋ซวง นี่คือศิษย์เอกของข้า จวงเซวียน พรสวรรค์เลิศล้ำ ตอนนี้เป็นปรมาจารย์ยันต์ขั้นสี่แล้ว”
จวงเซวียนเด็กน้อย: “???”
จีอู๋ซวงยิ้มบางๆ “สวัสดีเจ้าค่ะ ศิษย์พี่จวง”
จั้นฟานหัวเราะร่า “ไม่ต้องไม่ต้อง หากเจ้าพอใจเรียกชื่อเขาตรงๆ ก็ได้”
จีอู๋ซวงให้เกียรติตามนั้น เรียก “ศิษย์พี่จวง” ตรงๆ
จวงเซวียนยังมึนงงไม่หาย ถูกอาจารย์ของตัวเองตบเข้าที่ท้ายทอยฉาดหนึ่ง “ยืนงงอยู่นั่นแหละ เรียกสิวะ!”
จั้นฟานในใจเจ้าเล่ห์นัก เขาอยากให้ยอดเขาหงฝูกับจีอู๋ซวงแนบแน่นยิ่งขึ้นอีก จีอู๋ซวงไม่รักเงินทอง ชอบเพียงอาหารการกิน แต่ความอยากอาหารเป็นสิ่งที่ตัดทิ้งได้ง่ายที่สุด หากวันใดจีอู๋ซวงบำเพ็ญได้แล้วหันไปงดธัญญาหาร เขาจะเอาอะไรประจบประแจงนางต่อไป?