จีอู๋ซวงรู้ดีถึงนิสัย "คิดเล็กคิดน้อย" ของเต๋าสวรรค์ ไม่ว่าใครก็ตาม หากนางให้พวกเขาไปใช้ยันต์กับม่อหลานอี ชีวิตที่เหลือของพวกเขาจะไม่สงบสุขอีกต่อไป
ทันใดนั้น ใบหน้าของคนเคราะห์ร้ายสองคนก็ผุดขึ้นมาในหัวของจีอู๋ซวง
เดี๋ยวก่อน คนอื่นไม่ได้ แต่ถ้าเป็นคนที่มีความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลกับม่อหลานอีล่ะ?
แม้เต๋าสวรรค์จะตาบอดมองไม่เห็น แต่ม่อหลานอีแอบขโมยโชควาสนาของพวกเขามาก่อน หากพวกเขาตอบโต้กลับ ก็เป็นแค่การเอาคืนตามเวรกรรมเท่านั้น
เป็นไปตามกฎแห่งฟ้าดิน เวรย่อมสนองเวร
จีอู๋ซวงเลิกคิ้วข้างหนึ่งแล้วเอ่ย "ประมุขยอดเขาจั้น ขอรบกวนท่านไปเชิญเหลียนหยวนและลู่สิงโจวมาหน่อยได้หรือไม่?"
"เหลียนหยวนและลู่สิงโจว?"
"อืม"
จั้นฟานไปร่วมการทดสอบรับศิษย์ของสำนักในปีนี้แน่นอน ยังจำได้ว่าบนตำหนักเติงเซียว เด็กสาวให้ความสนใจกับสองคนนั้นเป็นอย่างมาก
หรือว่า... เด็กสาวจะชอบประเภทเหลียนหยวนและลู่สิงโจวมากกว่า?
จั้นฟานหันไปมองศิษย์โง่ๆ ของตัวเองแล้วก็แค้นใจขึ้นมา ช่างเป็นคนไม่เอาไหนจริงๆ
แต่เมื่อเด็กสาวบอกให้เชิญ พวกเขาก็ต้องไป จั้นฟานจึงลงมือเดินทางด้วยตัวเอง
เหลียนหยวนเข้าร่วมใต้สำนักผู้อาวุโสสูงสุดแห่งยอดเขาเต้าอี้ ภายใต้ชื่อมู่จื่อฉี หรือเต้าหนิงจื้อผู้อาวุโสสูงสุด ส่วนลู่สิงโจวเข้าร่วมใต้สำนักผู้อาวุโสสูงสุดแห่งยอดเขาเทียนเหิน ภายใต้ชื่อเหยา-ชาง หรืออวี้เจี้ยนเต้า ฐานะและตำแหน่งของทั้งคู่ไม่ธรรมดา จินฝูซีไปเชิญคงไม่ได้ผล
ดังนั้นจั้นฟานจึงไปด้วยตัวเอง และทั้งสองก็กลับมาพร้อมกันในไม่ช้า
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง เหลียนหยวนก็มองเห็นหินวิญญาณชั้นยอดที่วางอยู่บนพื้นได้ในทันที
แม้เขาจะเข้ายอดเขาเต้าอี้ได้ไม่นาน แต่ก็ยังพอจะจำค่ายกลได้ หินวิญญาณชั้นยอดเหล่านี้ดูเหมือนวางเรียงอย่างไม่มีระเบียบ แต่กลับมีกลิ่นอายของกฎธรรมชาติซ่อนอยู่โดยรวมอย่างประหลาด! ช่างเหลือเชื่อ!