“เมล็ดพันธุ์?”
“ใช่ ถ้าหว่านลงในที่ที่มีปราณอุดมสมบูรณ์ ก็จะเติบโตเป็นผลเทียนหยวน ที่ช่วยปรับปรุงร่างกาย ทำให้รากวิญญาณมั่นคง เพิ่มพูนญาณ ชำระล้างไขกระดูก และทำให้เทพขั้นมั่นคงได้ เพียงแต่ว่าเจ้าใช้ผลเทียนหยวนไม่ได้น่ะเหมียว”
“เช่นนั้นก็เป็นของไร้ค่า?”
“ก็ไม่ใช่อย่างนั้นเหมียว ผลของต้นเทียนหยวนไร้ประโยชน์ต่อเจ้า แต่ลำต้นของต้นเทียนหยวนอายุล้านปีได้กลายเป็นวิญญาณโดยสมบูรณ์แล้ว สามารถหลอมกระดูกวิญญาณให้เจ้าได้ใหม่”
จีอู๋ซวง: “???”
เจ้าคิดว่าสิ่งที่ตัวเองพูดมันเป็นภาษาคนหรือไง?
ล้านปี?
ทำไมไม่บินขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ?
เมื่อสบกับสายตาเย็นชาของจีอู๋ซวง ไป๋เย่ผู้น้อยพูดอย่างเก้อเขิน “เอาน่า อย่าทำแบบนั้นสิเหมียว ต้นเทียนหยวนมีการติดต่อถึงกันได้ ถ้าเจ้าปลูกเมล็ดนี้ได้ และพกมันไปไหนมาไหนด้วย วันหนึ่งเจ้าจะพบต้นเทียนหยวนต้นอื่น และบางทีอาจเป็นต้นอายุล้านปีก็ได้! เจ้าเจอข้าได้ ก็แสดงว่าเจ้าเป็นผู้มีวาสนายิ่งใหญ่ เจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวเอง!”
จีอู๋ซวงเลิกจะสนใจแมวดำน้อยที่เพ้อฝันตัวนี้ ถ้านางเป็นผู้มีวาสนาเช่นนั้นจริง คงไม่ตกจากกึ่งเซียนกลายเป็นคนที่แม้แต่ขั้นฝึกปราณก็เข้าไม่ถึง :)
จีอู๋ซวงหยิบขนมแผ่นหนึ่งจากโต๊ะอย่างไม่ยี่หระ แล้วส่งให้ไป๋เย่ผู้น้อย
ไป๋เย่ผู้น้อยใช้สองอุ้งเท้าคว้าขนมไว้ด้วยความงุนงง “ข้าไม่กินเจนะ”
จีอู๋ซวงหัวเราะเย็น “หึ ดูขนมแผ่นนี้สิ มันทั้งใหญ่ทั้งกลม คล้ายกับที่เจ้าวาดไว้เมื่อกี้ไหม?”