ข้ามันศิษย์น้องสุดที่รัก จะหยิ่งบ้างผิดไหม

ตอนที่ 37 เอ๊ะ แย่งอีกแล้วสิ~

7 นาที· 1.5K คำ

เหลียนซิงไม่คิดไม่ฝันแม้แต่ในความฝันว่าวันหนึ่งตนเองจะได้เห็นเมล็ดผลเทียนหยวนในตำนาน...!?

"จ...จริงหรือ?"

"อืม จริงสิ"

เหลียนซิงรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า ใช้สองมือประคองเมล็ดผลเทียนหยวนไว้ มองมันแห้งเหี่ยวไร้ซึ่งชีวิต แล้วร้องออกมาอย่างสุดหัวใจราวกับญาติผู้ใหญ่ตายจากว่า "ผลเทียนหยวน! เจ้าเป็นอะไรไป! อู๋ซวง เจ้ารีบมาดูเร็ว! มันเป็นอะไรกันแน่?"

จีอู๋ซวง: "..."

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจ้าสำนักจะมีพรสวรรค์ด้านการแสดงด้วย!

"เพราะฉะนั้น เราต้องหาสถานที่ที่มีปราณวิญญาณอุดมสมบูรณ์ที่สุด มาปรนนิบัติเลี้ยงดูมันอย่างดี"

"เรื่องนี้ข้าจัดการเอง!"

เหลียนซิงรับปากโดยไม่รีรอ พาเมล็ดผลเทียนหยวนและดินวิญญาณ "วูบ" หนึ่งก็หายวับไป ท่าทางรีบเร่งจะไปเจรจากับคนยอดจื่อหลิน

เหลียนซิงในฐานะเจ้าสำนักอวิ๋นหลาน ปกติแล้วมักยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่ค่อยขัดแย้งกับใคร

แต่การเจรจาครั้งนี้ที่ยอดจื่อหลินไม่ราบรื่นนัก เพราะเพียงเอ่ยปากก็ขอตำแหน่งใจกลางที่สุด ทรัพยากรดีที่สุด ต่อให้เป็นเยวี่ยชิงผู้มีนิสัยใจดีเช่นนี้ก็ไม่อาจตกลงได้

เหลียนซิงจึงแอบพาเยวี่ยชิงไปอยู่ข้างกัน ทั้งสองคนพูดคุยกันอ้อมแอ้มอยู่นานมาก สุดท้ายเยวี่ยชิงก็ยอมตกลง

จีอู๋ซวงจึงลงมือไปเลือกสถานที่ที่ยอดจื่อหลินด้วยตนเอง พร้อมกับพาไป๋เย่ผู้น้อยไปด้วย

จีอู๋ซวงอุ้มแมวดำน้อยนั่งอยู่บนหลังนกกระเรียนขาว แมวดำน้อยตลอดทางดูธรรมดา ๆ เปื่อย ๆ เบื่อหน่าย แต่ทว่า ขณะที่บินไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ ดวงตาก็หดเล็กลง เพ่งมองไปยังสถานที่แห่งหนึ่งในหุบเขาลึกที่เขียวขจีเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าร่มรื่น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป