“ถึงลูกชายจะผิวคล้ำไปหน่อยก็เถอะ แต่ยังไงเขาก็เป็นลูกของคุณนะ!”
“เจียงอี้ ฉันยอมรับว่าฉันนอกใจ แต่คุณเองก็ไม่มีความผิดเลยหรือไง? ถ้าคุณไม่เอาแต่หมกมุ่นกับเศษเหล็กพวกนั้นทั้งวัน ฉันจะนอกใจได้ยังไง?”
“ถ้ายังไม่จ่ายค่าเลี้ยงดูอีก ฉันจะไปฟ้องศาล!”
“……”
ภายในอพาร์ตเมนต์บนตึกสูง ชายหนุ่มหน้าตาดีผู้มีผมยุ่งเหยิงและรูปร่างผอมบางเล็กน้อยสวมเสื้อกาวน์สีขาว ปลายนิ้วแตะลงบนกระจกหน้าต่างเย็นเฉียบอย่างแผ่วเบา
ได้ยินคำพูดไร้ยางอายจากปลายสายที่แทบไม่ต่างจากหญิงปากตลาด เจียงอี้ก็วางสายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ไม่มีเงินให้หรอก ถ้าอยากได้ก็เอาชีวิตฉันไปแทน ถ้าแน่จริงก็มาเอาเองสิ”
ครืน!
ด้านนอกหน้าต่าง ท่ามกลางท้องฟ้ามืดครึ้ม พายุโหมกระหน่ำ ฝนห่าใหญ่ซัดกระหน่ำตึกสูง รถราและผู้คนบนท้องถนน
เสียงกรีดร้องและร่ำไห้ดังระงมขึ้นนับไม่ถ้วน
“วันสิ้นโลก…มาถึงแล้วสินะ”
เจียงอี้ยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงจรดพื้น ยกมือดันแว่นตา แสงเย็นเยียบวาบผ่านเลนส์
“คนที่ผิด…คงไม่ใช่ฉันจริง ๆ ด้วย”
เขาพึมพำกับตัวเอง
ในฐานะวิศวกรหุ่นยนต์สายปัญญาประดิษฐ์ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติมาตั้งแต่ 2 ปีก่อน
เขาคิดว่ากฎเกณฑ์ของโลกใบนี้เริ่มมีปัญหาแล้ว
จึงแจ้งเรื่องนี้ต่อบริษัทและหน่วยงานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้อง
ทั้งยังอธิบายถึงความเร่งด่วนที่วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง
แต่กลับไม่มีใครใส่ใจ ทุกคนคิดว่าเขาพูดจาเหลวไหลเหมือนคนเสียสติ
เจียงอี้ไม่ยอมแพ้ ยังคงเผยแพร่เรื่องนี้อย่างเอิกเกริกบนสื่อสังคมออนไลน์ พยายามทำให้ทุกคนเข้าใจว่านี่เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่คำพูดเพ้อเจ้อชั่ววูบ
แต่ก็ยังไม่มีใครเชื่อ มิหนำซ้ำ
นอกจากบริษัทเก่าจะไล่เขาออกแล้ว ยังมีคนส่งเขาเข้าโรงพยาบาลจิตเวชอีกด้วย
เขาต้องอยู่ที่นั่นนานถึงครึ่งปี ระหว่างนั้น ภรรยาที่เรียกกันว่าเป็นภรรยาของเขาก็ไม่ได้คิดจะช่วยเขาเลย กลับเอาแต่คบชู้มั่วสุมไม่หยุด
หลังออกจากโรงพยาบาล เจียงอี้พบว่าเงินในบัญชีถูกอดีตภรรยาใช้จนหมด แถมยังพาลูกชายลูกครึ่งแอฟริกันมาทวงค่าเลี้ยงดูจากเขาอีก
เธอตามตอแยไม่เลิก พูดอยู่คำเดียวว่าต้องการเงิน
เขาไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำกับอีกฝ่าย แต่หย่าขาดกันทันที
เมื่อเทียบกับผู้หญิงแบบนั้น สิ่งเดียวที่เจียงอี้อยากทำก็คือเร่งเตรียมรับมือวันสิ้นโลกที่ใกล้เข้ามา
ขณะเดียวกัน เขาก็เลิกเสียเวลาพยายามทำให้คนอื่นเชื่อ ขายบ้าน 2 หลังที่พ่อแม่ผู้ล่วงลับทิ้งไว้ ใช้เงินเก็บทั้งหมด แล้วเริ่มค้นคว้าหุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์
ในสายตาของคนทั้งโลกที่มองว่าเขาเป็นคนเสียสติ
เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง วิกฤตทุกอย่างล้วนคาดเดาไม่ได้
ชีวิตมีค่า และบ่อยครั้งก็ยากจะตัดสินสถานการณ์ซับซ้อนให้ทันท่วงที
หนทางเดียวคือใช้เทคโนโลยีติดอาวุธให้ตัวเอง
“ดูท่าในน้ำฝนน่าจะมีไวรัสบางอย่างอยู่ ไม่รู้ว่าติดต่อกันได้หรือเปล่า”
เจียงอี้ถือกล้องส่องทางไกล มองสภาพถนนบริเวณใกล้ ๆ ด้านล่างตึก
คนบางกลุ่มคลุ้มคลั่งราวกับสัตว์ป่า ไล่ล่าผู้คนปกติรอบตัวอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางสายฝน
กัดฉีก เลือดสาด คลุ้มคลั่ง
เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นอย่างโกลาหลต่อเนื่อง
ระเบียบสังคมพังทลาย เข้าสู่ภาวะควบคุมไม่ได้โดยสิ้นเชิง
ยิ่งฝนเทกระหน่ำรุนแรงขึ้น เจียงอี้ก็ยิ่งสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิรอบตัวกำลังลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด
นี่น่ากลัวยิ่งกว่าวันสิ้นโลกที่เขาจินตนาการไว้มาก
เขาหันไปมองเทอร์โมมิเตอร์ที่แขวนอยู่ในห้อง
อุณหภูมิลดลงมาถึง 0 องศาแล้ว และยังคงลดลงอย่างรวดเร็ว
“บ้าจริง ต้องรีบสำรองไฟฟ้าแล้ว”
เจียงอี้ขมวดคิ้ว พึมพำเสียงต่ำ
เขาเดินไปยังห้องรับแขก
อพาร์ตเมนต์ที่เช่ามานานกว่าหนึ่งปีแห่งนี้ถูกเขาดัดแปลงเป็นห้องวิจัยไปนานแล้ว
อุปกรณ์ขนาดใหญ่ตั้งเด่นอยู่กลางห้องรับแขก หุ่นยนต์ 3 ตัว สูงราว 1.6 เมตร หนักประมาณ 80 กิโลกรัม ถูกโซ่เหล็กแขวนไว้กับโครงเหล็ก สายข้อมูลเสียบอยู่ทั่วร่าง
ส่วนห้องนอนอื่น ๆ ใช้เก็บข้อมูลและสำรองไฟฟ้า อีกทั้งยังเป็นห้องเก็บชิ้นส่วน วัสดุ และอาหาร
ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้เพื่อรับมือกับวันสิ้นโลก
แม้เขาจะพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว
แต่หุ่นยนต์ “หมายเลขศูนย์” ทั้ง 3 ตัวในตอนนี้ยังใช้พลังงานไฟฟ้าเป็นแหล่งขับเคลื่อน ทำงานต่อเนื่องได้เพียงประมาณ 3 ชั่วโมง
พวกมันทำงานง่าย ๆ ได้ด้วยตัวเองเท่านั้น และเคลื่อนไหวตามชุดคำสั่งที่กำหนดไว้เป็นหลัก โดยส่วนใหญ่ยังต้องมีคนควบคุม
กระบวนการพัฒนานั้นยากกว่าที่เขาคิดไว้มาก
เจียงอี้ต่อสายเข้ากับหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่แบตเตอรี่ยังไม่เต็ม แล้วปิดสถานะทดสอบ
จากนั้นก็เริ่มชาร์จอุปกรณ์สำรองพลังงานทั้งหมดในห้อง
จากที่เขาประเมินไว้
หากสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานระบบไฟฟ้าของเมืองอวิ๋นเฉิงคงเป็นอัมพาต
หึ่ง ๆ ๆ!
ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงดังรัวอย่างบ้าคลั่ง
เจียงอี้หยิบโทรศัพท์ออกมาดู พบว่าตัวเองถูกดึงเข้าไปในกลุ่มเจ้าของห้องพัก
“ฝนตกหนักขนาดนี้ พอตกกลางคืนชั้นหนึ่งคงน้ำท่วมแล้ว ท่อระบายน้ำอุดตันหรือเปล่า? @นิติบุคคล”
“บ้าเอ๊ย ทำไมข้างนอกมีคนเริ่มกัดคนแล้วล่ะ?”
ป้าฝ่ายจัดการชุมชน: “ทุกคนอย่าตื่นตระหนก อยู่บ้านอย่างสบายใจ จะไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก”
“ไม่เกิดเรื่องบ้านแกสิ! บ้านฉันจะจมน้ำอยู่แล้ว รีบมาจัดการปัญหาเดี๋ยวนี้!”
“……”
“ฉันเห็นคนข้างนอกเริ่มกิน…กินพวกเดียวกันแล้ว นั่นซอมบี้หรือเปล่า?”
“แม่งเอ๊ย นี่โลกแตกจริง ๆ ใช่ไหม?”
“……”
เมื่อเห็นคนในกลุ่มทะเลาะกันและตื่นตระหนก เจียงอี้ก็ปิดโทรศัพท์ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แล้วเปิดโหมดปิดเสียงแจ้งเตือนกลุ่ม
เมื่อ 2 ปีก่อนเขาเคยพูดเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ทุกคนกลับมองเป็นเรื่องตลก
ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาอยากทำก็คือ
มีชีวิตรอดต่อไปให้ได้
ติ๊งต่อง! จู่ ๆ ก็มีข้อความวิดีโอจากหมายเลขที่ไม่รู้จักส่งมา
“เจียงอี้ เกิดเรื่องแล้ว ข้างนอกมีสัตว์ประหลาด รีบมาช่วยฉันเร็ว!”
ในภาพ ซวีฉิงฉิงอดีตภรรยากำลังอุ้มทารกผิวดำสนิทที่ห่อตัวอยู่ในผ้า มองกล้องด้วยสีหน้าน่าสงสาร
ประตูห้องด้านหลังถูกทุบอย่างต่อเนื่อง พร้อมเสียงคำรามของสัตว์ประหลาด
“ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้ว แต่ตำรวจไม่พอ ไม่มีใครว่างมาช่วย ถ้าคุณไม่มาช่วยฉัน ลูกชายของคุณต้องตายแน่”
เจียงอี้มีเส้นดำผุดขึ้นบนหน้าผากหลายเส้น
เขากดวางสายแล้วบล็อกหมายเลขทันที
ผู้หญิงคนนี้เห็นชัด ๆ ว่าชู้หนีไปแล้ว เลยอยากให้เขารับเคราะห์แทนสินะ
“โฮก!!”
แทบจะในเวลาเดียวกัน เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งก็ดังขึ้นจากทางเดินอพาร์ตเมนต์ด้านนอก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้ารัวถี่
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
เสียงเคาะประตูขอความช่วยเหลือดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เสียงเคาะดังต่อไปเรื่อย ๆ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครเปิดประตู
ในที่สุดเสียงนั้นก็มาหยุดอยู่หน้าห้องของเจียงอี้
“ขอร้องล่ะ เปิดประตู เปิดสิ! ไอ้เวรเอ๊ย เปิดประตู!”
ชายด้านนอกตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง เสียงหอบหืดปนความเหนื่อยล้าอย่างหนัก
เจียงอี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งไว้ด้านนอกประตู
พอดีเห็นชายวัยกลางคนที่เหงื่อท่วมศีรษะถูกเด็กสาวชุดนักเรียนหน้าตาบิดเบี้ยวกัดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่บริเวณลำคอ
“อ๊าก!!”
ชายวัยกลางคนกรีดร้อง รูม่านตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นให้เห็นด้วยตาเปล่า
เลือดจำนวนมากสาดกระเซ็นใส่ประตู
เจียงอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ยุ่งยากจริง”
เมื่อเห็นเด็กสาวชุดนักเรียนกัดแทะศพชายวัยกลางคน เขาก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง
ศพขวางอยู่หน้าประตูแบบนี้ ต้องแทะกันถึงเมื่อไหร่?
ยิ่งไปกว่านั้น
เมื่อเลือดสาดกระเซ็นออกมามากขึ้น เจียงอี้ก็เห็นซอมบี้ตัวอื่นเริ่มปรากฏในมุมมองของกล้องวงจรปิดบริเวณทางเดิน
“ประสาทรับกลิ่นไวขนาดนั้นเลย?”
เจียงอี้มองภาพบนโทรศัพท์ พลางเรียบเรียงข้อมูลในหัวไปด้วย แล้วเดินไปยังโครงเหล็กที่แขวนหุ่นยนต์หมายเลขศูนย์ทั้ง 3 ตัวไว้
“ดูเหมือนไวรัสชนิดนี้จะไม่ได้ทำให้คนปกติคลุ้มคลั่งเท่านั้น แต่ยังทำให้ร่างกายเกิดการกลายพันธุ์ได้ในระดับหนึ่งด้วย”
เขาถอดสายทั้งหมดออกจากหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง
“เปิดโหมดป้องกันสมบูรณ์”
เจียงอี้เคาะแว่นตา บนเลนส์ปรากฏหน้าจอแสงขึ้นมาทันที แสดงข้อมูลแบบเรียลไทม์ของหุ่นยนต์
หุ่นยนต์ทำตามคำสั่งของเขา แสงสีเขียวเย็นเยียบในเบ้าตาสีเงินลึกดำเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเย็นชา
“เปิดโหมดป้องกันสมบูรณ์แล้ว”
เพื่อให้หุ่นยนต์หมายเลขศูนย์รับมือกับสถานการณ์ได้หลากหลายที่สุด เจียงอี้ไม่เพียงบันทึกความรู้จำนวนมากลงในฐานข้อมูล
แต่ยังฝึกท่วงท่าวิชาต่อสู้และการต่อสู้ประชิดตัวไว้อีกมากมาย
นอกจากโหมดป้องกันสมบูรณ์ที่ใช้ในสถานการณ์ปกติแล้ว
ยังมีโหมดทรราช โหมดโจมตี และโหมดลาดตระเวน
แน่นอนว่าแผนของเจียงอี้ไม่ได้มีเพียงเท่านี้
เพียงแต่โหมดอีกหลายอย่างที่เขาคิดไว้ต้องใช้หุ่นยนต์มากกว่านี้ ต้องฝึกฝนเพิ่ม และต้องมีข้อมูลมากขึ้น
เพราะเงินขาดมือ ตอนนี้เจียงอี้มีหุ่นยนต์รุ่นแรก “หมายเลขศูนย์” อยู่เพียง 3 ตัว
แค่นี้ก็เป็นผลงานจากการใช้เงินเก็บทั้งหมดของเขาแล้ว
หุ่นยนต์รุ่นแรกหมายเลขศูนย์สูงราว 1.6 เมตร ก้าวเดินอย่างเย็นชาไปยังประตูด้านนอก
ส่วนเจียงอี้วางมือบนเก้าอี้ข้างตัว สายตาจับจ้องไปยังประตูห้องอย่างเคร่งขรึม
ทันทีที่ประตูเปิดออก
ลมกระโชกปนกลิ่นคาวเลือดพัดเข้ามาในห้อง เลือดบนบานประตูหยดแหมะลงบนพื้น
ซอมบี้ 3 ตัวที่รูม่านตาหม่นเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและคราบเลือด ต่างเงยหน้าขึ้น
พวกมันมองข้ามหุ่นยนต์ไปยังเจียงอี้ในห้อง แล้วคำรามลั่นอย่างบ้าคลั่ง
แทบจะพร้อมกัน พวกมันก็ลุกขึ้นพุ่งเข้ามาในห้อง