【ให้เงินเดือนละ 500,000 พักวิลล่า ขับรถหรู นายเต็มใจไหม?】
ภายในอาคารอพาร์ตเมนต์ กู้เหยียนนั่งพิงพนักเก้าอี้ จ้องข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วด่ากราด
“ไอ้โง่เอ๊ย โง่จนเอาไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ได้แล้ว!”
“เป็นตัวประกอบไร้บทก็ยังทำไม่เป็น!”
“เดือนละ 500,000 ไม่ต้องทำอะไร แค่เป็นสามีตามสัญญาไปสบาย ๆ ก็พอ พอเลิกกันยังได้ค่าชดเชยอีก 20 ล้าน”
“แค่เกาะผู้หญิงกินยังทำไม่เป็น ดันหาเรื่องตายเองอีก”
กู้เหยียนคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
ถ้าตัวประกอบคนนี้ไม่ได้ชื่อแซ่เดียวกับเขา ป่านนี้เขาคงเลิกอ่านนิยายไปแล้ว
พอเหลือบดูเวลา ก็พบว่าเลยสี่ทุ่มมาแล้ว ความโมโหทำให้เขาลืมกินมื้อเย็นไปเสียสนิท
เพิ่งลุกขึ้นยืนก็รู้สึกมึนงง โลกทั้งใบหมุนคว้าง
เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์
ลบประวัติในเบราว์เซอร์จนเกลี้ยง แล้วจึงหลับตาลงอย่างสงบ
กู้เหยียนลืมตาขึ้น กลิ่นฉุนของปัสสาวะ กลิ่นเหม็นเน่า และกลิ่นของสิ่งที่กำลังผุพังตีขึ้นจมูก
น้ำยังหยดจากหลังคาแปะ ๆ ไม่หยุด
ฉันยังไม่ตาย
ที่นี่ที่ไหน?
ให้ตายเถอะ ลบประวัติเบราว์เซอร์เร็วไปหน่อย
ความทรงจำผุดขึ้นมาในหัว
ดวงตาของกู้เหยียนเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ฉันทะลุเข้ามาในนิยายจริง ๆ ด้วย
แถมยังเป็นนิยายเรื่องที่กำลังอ่านอยู่ด้วย
ชานเมือง ตึกร้าง การลักพาตัว!
แย่แล้ว!
นี่คือช่วงเวลาที่เหลืออีกสามเดือนก่อนครบสัญญาแต่งงานสองปี
กู้เหยียนคนเดิมเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วไปสมัครงานที่กลุ่มบริษัทซิงคง
เพิ่งได้งานก็เผลอสบตากับเสิ่นซิงฉือเข้า
เสิ่นซิงฉือเรียกเขาไปที่ห้องทำงาน แล้วยื่นสัญญาฉบับหนึ่งให้เซ็น
สัญญาแต่งงานสองปี ค่าตอบแทนเดือนละ 500,000 ครบกำหนดสองปีแล้วยังให้เพิ่มอีก 20 ล้าน
กู้เหยียนแค่ต้องร่วมแสดงละคร ช่วยเสิ่นซิงฉือรับมือกับการเร่งให้แต่งงานจากตระกูลเสิ่นก็พอ
คนเราน่ะ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือไม่รู้จักประมาณตัวเอง
หลังจากกู้เหยียนคนเดิมเซ็นสัญญา เขาก็คิดอยู่เรื่องเดียว
เธอชอบฉัน!
ไม่อย่างนั้นในบริษัทมีคนตั้งเยอะแยะ ทำไมเธอถึงเลือกฉันล่ะ?
หลังเซ็นสัญญา
กู้เหยียนคนเดิมก็เริ่มทำเรื่องบ้าบิ่นสารพัด
หาทางทุกวิถีทางเพื่อคว้าเสิ่นซิงฉือมาเป็นของตัวเอง
น่าเสียดายที่ทำได้แค่ยิ่งทำให้เสิ่นซิงฉือรังเกียจ
ที่หนักกว่านั้นคือ รับเงินจากเสิ่นซิงฉือแล้วยังไปจีบผู้หญิงคนอื่นอีก
หลังถูกจับได้ ก็ถึงขั้นไปทำลายผ้าเบรกของรถเสิ่นซิงฉือ ขายความลับทางธุรกิจ และทำเรื่องหาเรื่องตายอีกสารพัด
กู้เหยียนคนเดิมยังคิดว่าตัวเองจะสำเร็จ
หารู้ไม่ว่าแผนการพวกนั้น ในสายตาเสิ่นซิงฉือเป็นแค่มุกตื้น ๆ
ประธานสาวที่ดูแลกลุ่มธุรกิจมูลค่าหลายแสนล้าน จะสู้เด็กมหาวิทยาลัยที่เพิ่งเรียนจบอย่างนายไม่ได้หรือไง
ความโง่ใสซื่อในแววตาของกู้เหยียนคนเดิม ทำเอาเสิ่นซิงฉือแทบขำจนท้องแข็ง
ทำตามสัญญาดี ๆ รับเงินไปสักหลายสิบล้าน แล้วหาที่พักเกษียณสบาย ๆ ตกปลาเล่นไม่ดีกว่าหรือไง
ดันหาเรื่องตายเอง
เมื่อนึกถึงเรื่องโง่ ๆ ที่กู้เหยียนคนเดิมทำ เขาก็สบถในใจ
ทะลุเข้ามาในนิยายแล้ว เรื่องยุ่ง ๆ พวกนี้ก็ยังต้องให้เขาจัดการอยู่ดี
พอนึกถึงการลักพาตัวครั้งนี้
กู้เหยียนก็พลันหัวเราะออกมาเมื่อนึกขึ้นได้
หัวเราะเพราะโมโหจนขำ
จะบอกว่าไม่มีการวางแผนไว้ก่อนก็ไม่ได้
กู้เหยียนชวนเสิ่นซิงฉือไปกินข้าว แล้วแอบใส่ยาลงในน้ำจนเธอสลบ
ไม่น่าเชื่อว่าทำสำเร็จจริง ๆ
ที่พิลึกกว่านั้นคือ กู้เหยียนคนเดิมไม่สงสัยอะไรเลยสักนิด
ยังแอบคิดด้วยว่าตัวเองฉลาดจริง ๆ
คิดว่าองครักษ์ที่อยู่ข้างเสิ่นซิงฉือเป็นพวกกินหญ้าหรือไง
พอทำสำเร็จ เขาก็พาเธอมาที่ตึกร้างแห่งนี้
ยังจ่ายเงิน 1,000 หยวนจ้างนักเลงข้างถนนมาช่วยแสดงละครอีกคน
วางแผนเล่นบทวีรบุรุษช่วยสาวงามเพื่อพิชิตใจเสิ่นซิงฉือ
แต่เขาไม่ใช่ไอ้โง่กู้เหยียนคนเดิม
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออก
ตื๊ด... ตื๊ด...
“สวัสดีค่ะ ศูนย์รับแจ้งเหตุค่ะ!”
“คุณตำรวจครับ ผมขอแจ้งความ!”
“มีเหตุลักพาตัวที่ตึกร้างทางตะวันตกเฉียงเหนือของชานเมือง รีบส่งคนมาจัดการด้วยครับ”
เสียงปลายสายฟังดูร้อนใจ
“เราจะส่งคนไปเดี๋ยวนี้ค่ะ คุณผู้ชายหลบซ่อนตัวก่อน แล้วดูแลความปลอดภัยของตัวเองด้วยนะคะ!”
“เอ่อ คนที่ลักพาตัวก็คือผมเอง...”
กู้เหยียนขมวดคิ้ว
ทำไมปลายสายเงียบไปล่ะ
“ฮัลโหล... ฮัลโหล ยังอยู่ไหมครับ?”
“อ๊ะ... อยู่ค่ะ อยู่ค่ะ เชิญพูดต่อได้เลยค่ะ!”
“ผมจ่ายเงิน 1,000 หยวนจ้างนักเลงคนหนึ่งให้มาลักพาตัวเสิ่นซิงฉือ ประธานกลุ่มบริษัทซิงไห่ รีบส่งคนมาจัดการด้วยครับ!”
พอกู้เหยียนพูดจบ ปลายสายก็เงียบไปอีกครั้ง
“ยังอยู่ไหมครับ?”
“อยู่ค่ะ!”
“คุณหมายถึงจ่ายเงิน 1,000 หยวน จ้างนักเลงคนหนึ่งให้มาลักพาตัวเสิ่นซิงฉือ ประธานกลุ่มบริษัทซิงไห่เหรอคะ?”
“ใช่ครับ รีบส่งคนมาจัดการเถอะ!”
“คุณผู้ชาย อ่านนิยายมากไปจนสติเลอะเลือนหรือเปล่าคะ?”
กู้เหยียนไม่คิดว่าปลายสายจะไม่เชื่อ “ผมพูดจริงนะครับ!”
“ได้ค่ะ คุณผู้ชายรอสักครู่ เราจะไปเดี๋ยวนี้... ไปจับคุณค่ะ!”
“เอ่อ ส่งคนมาเยอะหน่อยนะครับ นักเลงคนนั้นเป็นผู้ต้องหาที่ตำรวจต้องการตัว ชื่อจ้าวหยวน มีปืนอยู่ในมือ”
พอปลายสายได้ยินชื่อจ้าวหยวน น้ำเสียงก็ร้อนรนขึ้นทันที
“คุณผู้ชาย ต้องดูแลความปลอดภัยของท่านประธานเสิ่นให้ดีนะคะ เรากำลังไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”
กู้เหยียนวางสายแล้วถอนหายใจโล่งอก
ในนิยายต้นฉบับ ไอ้หัวเหลืองนี่เป็นผู้ต้องหาที่ตำรวจเจียงเฉิงต้องการตัว
ทำให้การลักพาตัวเล่น ๆ ครั้งนี้กลายเป็นเหตุไม่คาดฝัน
เขาทะลุเข้ามาในนิยายแล้ว ยังไงก็ต้องเปลี่ยนเรื่องนี้ให้ได้
ใครก็อย่ามาขัดขวางชีวิตเกษียณของฉัน
ถึงจะเหลือเวลาอีกแค่สามเดือน แต่เดือนละ 500,000 ก็ยังได้อีก 1.5 ล้าน
บวกกับเงินตอนยกเลิกสัญญาแต่งงานอีก 20 ล้าน
สำหรับคนธรรมดาอย่างเขา แค่นี้ก็พอจะนอนสบายไปตลอดแล้ว
กู้เหยียนเพิ่งเก็บโทรศัพท์
ประตูก็ถูกผลักเปิด
คนที่เข้ามาย้อมผมสีเหลือง มีแผลเป็นตรงมุมปากดูเหมือนตะขาบตัวหนึ่งเกาะอยู่
คาบบุหรี่ไว้ในปาก
“เจ้านาย เวลาของผมมีค่านะ จะให้ผมรออีกนานแค่ไหน?”
กล้ามเนื้อของกู้เหยียนเกร็งแน่น เขาแทบไม่กล้ามองตาไอ้หัวเหลือง
หมอนี่ดูภายนอกเหมือนไม่มีพิษมีภัย
แต่จริง ๆ แล้วโหดเหี้ยมอำมหิต
คนที่ตายด้วยน้ำมือมันมีไม่ต่ำกว่าห้าคน
ในนิยายต้นฉบับ หมอนี่จำเสิ่นซิงฉือได้แล้วเกิดคิดชั่วขึ้นมา
อาศัยจังหวะที่ร่วมแสดงละคร แทงกู้เหยียนคนเดิมไปหนึ่งแผลก่อน
จากนั้นก็คิดลงมือกับเสิ่นซิงฉือ แต่บอดี้การ์ดของเธอเข้ามาขวางไว้
หมอนี่โหดเหี้ยมถึงขั้นคิดลากเสิ่นซิงฉือไปตายด้วยกัน
เสิ่นซิงฉือยังคงตั้งสติได้ในยามคับขัน หลบการโจมตีถึงชีวิต แต่แขนซ้ายพิการ
หลังจากนั้นนิสัยของเสิ่นซิงฉือก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
จ้าวหยวนสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของกู้เหยียน แววตาพลันไหววูบ
มันแบกไม้เบสบอลไว้บนบ่า มืออีกข้างค่อย ๆ เลื่อนไปแตะบริเวณเอวด้านหลัง
รูม่านตาของกู้เหยียนหดเล็ก หัวใจเต้นรัว
เขาเผลอคิดจะกระโดดหนีออกทางหน้าต่าง
ไม่ได้!
คนวิ่งหนีปืนไม่ทันหรอก
“ไอ้เวรเอ๊ย จะเร่งอะไรนักหนา?”
มือของจ้าวหยวนชะงัก สีหน้าพลันแข็งค้าง
ความเหี้ยมเกรียมในดวงตาค่อย ๆ จางหาย
ไอ้หมอนี่ด่ามันด้วย
แสดงว่ายังไม่รู้ตัวตนของมัน
ก็ใช่สิ ความโง่ในแววตาของหมอนี่แทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว
ถ้ารู้ว่ามันเป็นใครจริง ๆ คงกลัวจนฉี่ราดไปแล้ว
ไม่ใช่มายืนด่ามันแบบนี้
“เจ้านาย ก็ผมรีบนี่ครับ”
กู้เหยียนส่งเสียงหึจากลำคอ
“ดูท่าทางโง่ ๆ ของนายสิ นี่มันลักพาตัว ไม่ใช่เล่นละคร”
“ปล่อยให้เธอรอไปก่อน ให้กลัว ให้หวาดผวา ถึงจะได้ผลอย่างที่ฉันต้องการ”
“ไม่มีจรรยาบรรณในอาชีพเลยหรือไง รับเงินฉันไปแล้วก็ต้องฟังฉันสิ!”
จ้าวหยวนลดมือลง หัวเราะแห้ง ๆ
“เจ้านายพูดถูก ผมใจร้อนไปหน่อย”
“ก็เจ้านายใจป้ำให้เงินเยอะ ผมเลยอยากรีบช่วยให้เจ้านายสมหวังกับสาวงามไงครับ”
กู้เหยียนแค่นหัวเราะ
เห็นจ้าวหยวนลดมือลงแล้ว
หัวใจที่เต้นขึ้นมาจุกคอก็กลับลงไปอยู่ที่เดิม
“ยังรู้จักดูสถานการณ์!”
“ถ้าเล่นละครครั้งนี้ได้ดี ฉันไม่ปล่อยให้นายเสียเปรียบแน่!”
รอยยิ้มบนใบหน้าจ้าวหยวนกว้างขึ้น
“ขอบคุณครับเจ้านาย เจ้านายใจป้ำ เจ้านายร่ำรวย!”
กู้เหยียนพูดจบก็ลดหน้าลง
พยายามไม่สบตาจ้าวหยวน เพื่อไม่ให้เผยพิรุธ
เมื่อกี้ถ้าเขาไหวตัวไม่ทัน คงกลายเป็นศพไปแล้ว
กู้เหยียนรู้สึกว่าสายตาของจ้าวหยวนยังจับจ้องเขาอยู่ตลอด
มือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง
ค่อย ๆ คลำหาอะไรบางอย่าง
แววตาของจ้าวหยวนวูบไหวด้วยประกายเย็นเยียบ
มันค่อย ๆ เดินเข้าหากู้เหยียน
มือที่ลดลงไปก่อนหน้านี้ เลื่อนไปด้านหลังอีกครั้ง
กู้เหยียนเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
จ้าวหยวนหยุดเดิน แล้วยิ้มออกมา
“เจ้านายกำลังหาอะไรอยู่ครับ?”
กู้เหยียนค่อย ๆ หยิบของชิ้นเล็กทรงสี่เหลี่ยมออกมาจากกระเป๋า
ปากก็พึมพำว่า
“นึกว่าลืมของชิ้นนี้ไปแล้วซะอีก”
จ้าวหยวนมองของในมือกู้เหยียน ได้ยินที่เขาพึมพำแล้วมุมปากก็กระตุก
หมอนี่ไม่รู้ตัวตนของมันแน่นอน
กู้เหยียนเป็นคนที่ความโง่เขียนอยู่บนหน้าแบบนี้
ไม่มีทางมีความสุขุมได้ขนาดนั้น
กู้เหยียนเงยหน้าขึ้น
จ้องมุมปากของจ้าวหยวน
หัวใจของจ้าวหยวนกระตุกวูบโดยไม่มีสาเหตุ
มือก็เอื้อมไปแตะเอวด้านหลังโดยไม่รู้ตัว
ในหมายจับบรรยายแผลเป็นตรงมุมปากของมันไว้อย่างละเอียด
ไอ้หมอนี่คงจำมันได้แล้วแน่ ๆ
ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด
มือกำลังจะหยิบของออกมา
“ทำไมนายไม่สูบบุหรี่ลี่ฉวินล่ะ แรงดีนะ!”
แขนของจ้าวหยวนแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
นึกว่าฉันถูกจับได้แล้ว
ที่ไหนได้ นายแค่บ่นว่าบุหรี่ที่ฉันสูบไม่แรงพอ
จะยุ่งอะไรด้วยนักหนา!
สมควรแล้วที่จีบสาวไม่ติด
กู้เหยียนหยิบบุหรี่ลี่ฉวินสีดำออกมาจากกระเป๋าหนึ่งซอง
แกะซองแล้วยื่นให้จ้าวหยวนหนึ่งมวน
“อะไร รังเกียจเหรอ?”
“ไม่รังเกียจครับ ไม่รังเกียจ เจ้านายใจป้ำจริง ๆ!”
จ้าวหยวนรีบลดมือลง รับบุหรี่มาคาบไว้ในปาก
กู้เหยียนคาบบุหรี่ไว้หนึ่งมวน
หยิบไฟแช็กออกมาจุดดังแชะ
แล้วเอาไฟไปจ่อหน้าจ้าวหยวน
“มา วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ!”
จ้าวหยวนโน้มตัวเข้าไปโดยไม่รู้ตัว “ไม่เหนื่อยครับ!”
มันสูดควันเข้าปอดลึก ๆ แล้วพ่นออกมายาว ๆ
“เจ้านายพูดถูก แรงดีจริง ๆ!”
กู้เหยียนเชิดหน้าขึ้น แค่นเสียงหึ
“ฉันจะหลอกนายทำไม!”
จ้าวหยวนขยับเข้ามาใกล้กู้เหยียน
“เจ้านาย ผมก็มีของดีจะให้เหมือนกัน”
พูดจบมันก็หยิบของสีดำชิ้นหนึ่งออกมา จ่อเข้าที่หน้าผากของกู้เหยียน
“ไอ้หนู แกรู้ตัวตนของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”