ซูเนี่ยนมองหมวกของลูกชายที่ยังอยู่บนหัวเจียเป่า ประกอบกับคำอธิบายของเจียเป่า เธอก็พอจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว
เป็นลูกชายตัวดีที่ปากแข็งของเธออยากช่วยเด็กผู้หญิง แต่ไม่กล้าพูดตรง ๆ เลยใช้น้ำเสียงแข็งกระด้างไปหน่อย
คนในงานจะไม่รู้เรื่องก็ไม่เป็นไร
แค่ผู้ชมหน้ากล้องไลฟ์เห็นก็พอแล้ว
ไม่นับพวกแอนตี้ที่จงใจหาเรื่อง คนที่ไม่ได้โง่จนไม่รู้เรื่องรู้ราวย่อมแยกแยะถูกผิดได้
ซูเนี่ยนจึงถามโจวโจวอย่างใจเย็นว่า “ลูกอยากช่วยน้องใช่ไหม?”
โจวโจวยังไม่ทันได้พูด ฟ่านอิ๋งอิ๋งก็อดประชดไม่ได้ “ซูเนี่ยน เธอตามใจลูกแบบนี้ไม่ได้นะ เด็กทำผิดก็ต้องสั่งสอน ไม่อย่างนั้นจะเสียคนเอาได้”
ซูเนี่ยนตอบเสียงเย็น “อย่างแรก หมวกของลูกฉันอยู่บนหัวเจียเป่า แสดงว่าเขาเป็นห่วงน้อง อย่างที่สอง เจียเป่าก็อธิบายแล้วว่าโจวโจวกำลังช่วย ทำไมอิ๋งอิ๋งถึงเลือกที่จะไม่เห็นไม่รู้ไม่ได้ยินล่ะ?”
ตอนพูด น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับเฉียบคม
ฟ่านอิ๋งอิ๋งถูกซูเนี่ยนต้อนจนพูดไม่ออก พอมองดูหมวกเด็กผู้ชายที่อยู่บนหัวเจียเป่าจริง ๆ ก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
ซูเนี่ยนหันไปถามยืนยันกับเจียเป่า เด็กหญิงพยักหน้า
ซูเนี่ยนยกนิ้วโป้งให้ลูกชาย “โจวโจวเก่งมาก รู้จักเป็นห่วงน้อง แม่ภูมิใจในตัวลูกนะ”
เมิ่งเข่อหลินก็ช่วยชมโจวโจวด้วย
ตอนแรกโจวโจวยังรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่พอแม่เข้าใจเขา ในใจก็พลันเบิกบานขึ้น ถึงอย่างนั้นก็ยังทำปากยื่นอย่างปากแข็ง
【โอ้โห อารมณ์ของซูเนี่ยนนิ่งมากเลย!】
【ใช่ เจอเรื่องก็ไม่ลนลาน ให้ความเชื่อใจลูกอย่างเต็มที่】