โปรเจกต์ของเขาเกี่ยวข้องกับเงินค่าขนมรายเดือนของเธอทั้งนั้น จะปล่อยให้เสียงานไม่ได้ เธอจึงขยับไปอีกฝั่งของทางเดินเอง ตอนนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำของเขาก็เอ่ยข่มขู่ขึ้นมา «ซูเนี่ยน...»
ซูเนี่ยนขยับกลับมา «หืม?»
ถังอวี้หลี่มองไปยังจานผลไม้ที่มีสตรอว์เบอร์รี ซูเนี่ยนเข้าใจทันที ใช้ส้อมจิ้มลูกหนึ่งยื่นไปจ่อปากเขา เขาบอกว่า «ลูกใหญ่ไป เธอกัดออกครึ่งหนึ่งก่อน»
ซูเนี่ยน: ถ้าไม่มีเงินสิบล้าน นี่คงรับมือยากจริง ๆ!
เธอกัดออกไปนิดหนึ่ง แล้วส่งสตรอว์เบอร์รีที่เหลือให้เขากิน
ก็แค่กินส่วนที่ฉันกัดเหลือไว้ แต่คุณมีความสุขจริงเหรอ?
ใบหน้าของซูเนี่ยนเขียนคำว่าเอือมระอาไว้เต็มไปหมด
เขาพูดว่า «ป้อนฉันให้ได้ขนาดนี้แหละ»
ซูเนี่ยน: …
โจวโจวแทบไม่อยากมอง
ฉันยอมแพ้!
ซูเนี่ยนคิดว่าใช้ปากกัดไม่ค่อยสะอาด เลยเรียกแอร์โฮสเตสขอมีดปอกผลไม้ แล้วหั่นผลไม้ให้ผู้ชายจู้จี้ข้างตัวเป็นชิ้นขนาดที่เขาต้องการ แต่กลับได้ยินเขาพูดว่า «หั่นด้วยมีดแล้วมันไม่มีอุณหภูมิ»
ซูเนี่ยน: นี่...จะกินน้ำลายฉันให้ได้เลยใช่ไหม!
ถ้าซูเนี่ยนไม่รู้จักเจียมตัว บางทีเธออาจเผลอคิดไปว่า «เขาชอบเธอ»
แต่ซูเนี่ยนเลือกมองพฤติกรรมผิดปกติของถังอวี้หลี่ในตอนนี้ว่าเป็นความชอบแกล้งคนของผู้ชาย
โจวโจวเดินผ่านมาตอนจะไปเข้าห้องน้ำ พอได้ยินพ่อพูดแบบนั้น ก็หยิบส้อมขึ้นมา จิ้มผลไม้ชิ้นหนึ่ง กัดออกครึ่งหนึ่ง แล้วป้อนส่วนที่เหลือให้พ่อ «พ่อ กินสิ!»
ซูเนี่ยนซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล