ซูไป๋เดินตามเขาข้ามธรณีประตู เข้าไปในประตูใหญ่ของหอการค้า
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ภาพตรงหน้าก็สว่างไสวขึ้น
โถงใหญ่กว้างขวางอย่างยิ่ง มีพื้นที่หลายร้อยเมตร บนเพดานประดับไข่มุกขนาดเท่ากำปั้นไว้หลายสิบเม็ด
แสงจากไข่มุกส่องสว่างทั่วทั้งบริเวณราวกับเป็นเวลากลางวัน แสงนุ่มนวลและสว่างไสว ไม่แสบตาแม้แต่น้อย
รอบโถงใหญ่มีเคาน์เตอร์ไม้จื่อถานตั้งเรียงราย บนเคาน์เตอร์วางสิ่งของนานาชนิดละลานตา จนแทบมองไม่ทัน
มีทั้งสมุนไพรวิญญาณที่ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ อาวุธที่เปล่งประกายเย็นเยียบ และเครื่องหยกงดงามประณีต
ยังมีวัตถุแปลกตาบางอย่างที่ซูไป๋เรียกชื่อไม่ถูก แต่ละชิ้นล้วนแผ่กลิ่นอายไม่ธรรมดา
“คุณชายมาหอการค้าว่านทงเป็นครั้งแรกหรือขอรับ?” ผู้ดูแลหนุ่มเอ่ยถามอย่างสบาย ๆ ขณะเดินนำไป
“ใช่ ข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก” ซูไป๋ตอบตามจริง สายตากวาดมองทั่วโถงใหญ่ ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้
“เช่นนั้นคุณชายก็มาถูกที่แล้วขอรับ” ผู้ดูแลหนุ่มยิ้ม น้ำเสียงเจือความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน
“หอการค้าว่านทงของเราเป็นหนึ่งในสามหอการค้าใหญ่แห่งทวีป สาขากระจายอยู่ทั่วหล้า มีสินค้าทุกอย่าง ไม่ทราบว่าวันนี้คุณชายต้องการซื้อสิ่งใดหรือขอรับ?”
“ข้าต้องการสมุนไพรที่ช่วยเติมเลือดพลัง” ซูไป๋ไม่อ้อมค้อม กล่าวความต้องการออกไปตรง ๆ
ผู้ดูแลหนุ่มไม่ได้ซักถาม เพียงพยักหน้า สีหน้าเป็นปกติ “คุณชาย เชิญตามข้ามา”