หยางเอ้อลวี่มองเจ้าตะกละทั้งสามที่จ้องหม้อเหล็กตาเป็นมัน น้ำลายแทบไหล แล้วก็เกิดความคิดขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะทดสอบความสามารถอ่านใจของตัวเองซ้ำอีกหน
เขารวบรวมสมาธิจดจ่อไปที่เสี่ยวไป๋ ความคิดในใจของเสี่ยวไป๋พลันผุดเข้ามาในหัวอย่างชัดเจน «เร็วเข้า เร็วเข้า หิวจนจะทนไม่ไหวแล้ว รีบยกลงจากเตาสักที!»
หยางเอ้อลวี่หันจิตไปหาเหล่าหวง
«โอ๊ย กลิ่นหอมเกินไปแล้ว แค่ได้กลิ่นก็ทำให้คิดถึงบ้านขึ้นมาเลย»
ต่อมาเขาก็มองแมวดำตัวใหญ่ เหลยเฮย
«ถ้าได้ติดตามพี่หยางทุกวัน มีผัดรวมหมูฆ่าปีใหม่นี่กินทุกมื้อ ต่อให้ไม่ต้องบำเพ็ญเพียรก็คุ้มแล้ว»
ให้ตายสิ เซียนท้องถิ่นทั้งสามต่างก็คิดกันไปคนละอย่าง แต่หยางเอ้อลวี่กลับได้ยินชัดแจ๋วทุกคำ
หยางเอ้อลวี่แอบตกใจในใจ ความสามารถนี้เกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปเปิดฝาหม้อเหล็ก
ไอร้อนพวยพุ่งออกมาพร้อมเสียง «ฟู่» กลิ่นเปรี้ยวหอมของผักกาดดอง กลิ่นมันของหมูสามชั้น ผสานกับกลิ่นสดหวานของไส้เลือด กระจายอบอวลไปทั่วใต้สะพานในพริบตา
หยางเอ้อลวี่เตรียมกะละมังสเตนเลสไว้สามใบตั้งแต่เนิ่น ๆ
เขาแอบคิดว่า ปกติเซียนท้องถิ่นทั้งสามกินแต่ของดิบ หากใช้หม้อเดียวกับเขา หรือกินจากชามใบเดียวกัน เกิดติดโรคระบาดจากหนูหรือโรคพิษสุนัขบ้าขึ้นมาคงแย่ แยกใส่ภาชนะแต่ละคนไว้ปลอดภัยกว่า
เซียนท้องถิ่นทั้งสามไม่ได้บ่นอะไร พวกมันเข้าใจความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับภูตพรายดี เรื่องแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับพวกมันมานานแล้ว