เถียนเฮ้าอึ้งงง “อะไรนะ เรื่องที่สองคนแต่งงานกัน ฉันจะรู้ได้ยังไง”
คิ้วหลิมของเสิ่นซูไป๋ขมวดลงเล็กน้อย “ฉันประสบอุบัติเหตุรถชน ลืมเรื่องช่วงตรงกลางหมดเลย”
“อุบัติเหตุ?” เสียงของเถียนเฮ้าดังสูงขึ้นทันที “เมื่อวานฉันไปบ้านแก ทำไมไม่ได้ยินคุณน้าเหลียนพูดเรื่องนี้เลย? สองสามวันนี้เธอยังวุ่นวายหาคู่ให้ฉันอยู่เลย……”
คุณนายซูผู้เย็นชาและสง่างาม ตั้งแต่ลูกชายทั้งสามแต่งงานกันหมด ก็ไม่รู้กลายเป็นสุภาพสตรีจับคู่ขึ้นมาได้อย่างไร
ก่อนหน้านี้เถียนเฮ้าเคยไปดูตัวกับซ่งเฉียนเฉียนครั้งหนึ่ง แต่ไม่มีอะไรคืบหน้า หลังกลับจากเมืองไห่เฉิงเขาหดหู่อยู่นาน พองานถูกจัดลงมาก็เปลี่ยนจากคุณชายผู้สง่าสบาย ๆ ไปเป็นคนบ้างานโดยพลัน อยากจะฝังตัวอยู่แต่หน่วยงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
ท่าทางแบบนั้นแม้แต่คุณนายเถียนเองก็ยังกลัว ลูกชายคนนี้เป็นลูกที่เธอได้ตอนแก่ เธอไม่ได้หวังให้เขาเก่งกาจสุดขีด แค่อยากให้เขาใช้ชีวิตตามลำดับ แต่งงานกับสาวจิงเป่ย์ฐานะใกล้เคียงกัน แล้วใช้ชีวิตสุขสบายราบรื่นไปตลอด
แต่ตอนนี้เถียนเฮ้าทำงานหักโหมเช่นนี้ เธอกลับเริ่มเสียใจ อดไม่ได้ที่จะพูดเป็นนัย ๆ “เสี่ยวเฮ้า ถ้าแกชอบเธอจริง ๆ ก็พาเธอกลับมาจิงเป่ย์สิ แม่จะให้พ่อจัดงานให้……”
ขอแค่อย่าไปอาศัยอยู่ฝั่งผู้หญิงที่เมืองไห่เฉิงแบบเสิ่นซูไป๋ก็พอ
เถียนเฮ้าแค่ยิ้มอย่างเยาะเย้ยตัวเอง “แม่คะ เธอหมั้นหมายไปแล้ว”
คุณนายเถียนอึ้งตึ้ง “อะไรนะ?”
แต่เถียนเฮ้าไม่พูดอะไรต่อ เขาหยิบแจ็กเก็ตขึ้นแล้วเดินออกไป “ฉันไปหน่วยงานหน่อย วันนี้ต้องรับรองแขกต่างประเทศ เย็นนี้อาจกลับดึก ไม่ต้องรอกินข้าวกับฉัน”