ขณะที่เซี่ยอวิ๋นซูคิดว่าเขากำลังจะพิสูจน์ตัวเองให้ดู จูบที่รุนแรงอยู่ของเสิ่นซูไป๋ก็หยุดเสียอย่างงัน
เขาหน้าแดงผลักตัวขึ้นนั่งตรง: "ตอนนี้พิสูจน์ได้แล้วว่าฉันเก่ง"
นี่มันคือการพิสูจน์ว่าเขาเก่งงั้นรึ?!
เซี่ยอวิ๋นซูแทบหัวเราะออกมาเป็นเสียง แต่คำนึงถึงศักดิ์ศรีของ'คนไข้' เธอจึงกลืนเสียงหัวเราะไว้: "ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าสามปีนั้นเธอไปเจอะเจออะไรมา"
เสิ่นซูไป๋ในความทรงจำของเธอคือหมาป่าเฒ่าใจดำแถมเจ้าชู้ แค่ห่อหุ้มตัวเองด้วยแผ่นหน้าจริงจังเอาไว้ แต่เสิ่นซูไป๋ตอนนี้ชัด ๆ ยังเป็นแค่หนุ่มบริสุทธิ์ เขาคิดจริง ๆ ว่าแค่จูบเธอให้หนักขึ้นหน่อยก็พิสูจน์เรื่องนั้นได้แล้วงั้นเหรอ!
ไม่ต้องขำไปมากกว่านี้!
เสิ่นซูไป๋โดนยั่วยุจนไฟลุกทั้งตัว เขาหันหน้าหนี เสียงอึกอัก: "เธอชอบเสิ่นซูไป๋วัย 27 ปี?"
เซี่ยอวิ๋นซูเตือน: "จริง ๆ ตอนนี้เธออายุ 28 แล้ว"
แก่ขนาดนี้แล้วสินะ……
สีหน้าเสิ่นซูไป๋ดูเศร้าซึมขึ้นอีก: "แต่ฉันจัดการทุกเรื่องของเขาตอนนี้ได้หมด เธอลองพูดดูสิ จะได้ความทรงจำคืนหรือไม่ได้ ก็เหมือนกันอยู่ดี"
เซี่ยอวิ๋นซูเคาะเบา ๆ ที่กล้ามไบเซ็บของเขา สีหน้าจริงจังขึ้นหน่อย: "สำหรับฉัน เธอเมื่อก่อนกับเธอตอนนี้ก็เหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นเสิ่นซูไป๋วัยไหน ฉันก็ชอบทั้งนั้น"
แววตาเสิ่นซูไป๋กะพริบวูบ: "ถ้าเมื่อก่อนก่อนหน้านี้ ระหว่างฉันกับสามีเก่าของเธอ เธอจะเลือกใคร?"
เพิ่งตัดสินใจเรื่องตัวเองเสร็จ ก็ไปตัดสินเรื่องสามีเก่าของคนอื่นต่อ!