เสิ่นซูไป๋รู้สึกราวกับมีเส้นด้ายผูกอยู่ในใจ ไม่ตึงไม่หย่อน ลากให้ใจคนสั่นคลึง ไม่สบายใจจนต้องคลี่ปกเสื้อให้หายอึดอัด “เธอเป็นห่วงฉัน?”
เซี่ยอวิ๋นซูขวับตามอง “แล้วเธอว่าไง? เธอเป็นผัวฉัน ถ้าฉันไม่เป็นห่วงเธอแล้วจะเป็นห่วงใคร?”
ผัวของเธองั้นเหรอ...
ใบหน้าเรียบนิ่งเยือกเย็นของเสิ่นซูไป๋กลับอุ่นขึ้นเล็กน้อย เขาชำเลืองมองไปทางห้องครัว “จะทำอะไรกิน?”
เซี่ยอวิ๋นซูเปิดตู้เย็นดู “สายแล้ว หุงข้าว แล้วเอาเนื้อผัดมะเขือก็พอ ง่ายๆ”
พูดจบเธอหยิบซี่โครงหมูในช่องแข็งออกมาใส่อ่างน้ำ “ให้ละลายเลือดออกก่อน พรุ่งนี้ทำซุปซี่โครงหมูให้ดื่ม ตลาดที่ใกล้ที่สุดทางนี้อยู่ที่ไหน? พรุ่งนี้ฉันจะหาเวลาไปซื้อไข่กับเนื้อวัวเพิ่ม”
เสิ่นซูไป๋ยังไม่ชินกับการที่ชีวิตประจำวันมีคนหนึ่งโผล่มาอยู่กะทันหัน น้ำเสียงของเธอคุ้นเคยราวกับสนิทสนมมานาน เขาพยายามระลึกความจำแต่สมองว่างเปล่า ในความทรงจำมีแต่เหล่าชายหนุ่มใบหน้าคล้ำเคร่งขรึมในกองทัพ...
“ฉันไม่แน่ใจ พรุ่งนี้ค่อยไปถามหาแถวนี้”
เสิ่นซูไป๋มองว่าเซี่ยอวิ๋นซูเดินเข้าห้องครัวไปยุ่งกับงานแล้ว จึงสะดุ้งสังหรณ์พลิกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นแล้วเดินตามเข้าไป “ฉันทำอาหารเป็น เดี๋ยวช่วย”
เซี่ยอวิ๋นซูไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เธอล้างเนื้อให้สะอาดแล้วหั่นเป็นเส้น มะเขือก็หั่นเลย ทำตามที่ปกติทำ”
เสิ่นซูไป๋รู้สึกงงงวยในใจ “ปกติฉันทำอาหารบ่อย?”