เสิ่นซูไป๋จ้องมองเธอนิ่งครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะตาม “หมอไม่ได้บอกให้เธอช่วยฉันนึกถึงเรื่องในอดีตเพิ่มขึ้นเหรอ”
เซี่ยอวิ๋นซูไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนเรื่องคุยเร็วขนาดนี้ งงไปแป๊บหนึ่งก็พยักหน้า “ใช่แล้ว งั้นฉันเล่าเรื่องตอนที่เราสองคนเพิ่งรู้จักกันดีกว่า”
เสิ่นซูไป๋ยกคิ้ว “ได้สิ”
เซี่ยอวิ๋นซูเดินไปนั่งบนโซฟา ตบตักข้าง ๆ “งั้นเธอมานั่งตรงนี้สิ”
เสิ่นซูไป๋หลงลืมไปก็จริง แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาสองคนนอนกินฟูกันมาตลอด นอกจากเขาไม่จำเรื่องราวหลายปีที่ผ่านมาได้ และไม่ค่อยจู่โจมจูบเธอเหมือนเมื่อก่อน ยามอื่นเซี่ยอวิ๋นซูก็ไม่รู้สึกว่าอะไรจะต่างไปจากเดิมเลยสักนิด
สิ่งเดียวที่ต่างก็คือ เสิ่นซูไป๋เป็นสุภาพบุรุษเกินไป จนหลายครั้งเซี่ยอวิ๋นซูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงเจ้าชู้ที่กำลังยียวนกวนประสาทชายหนุ่มผู้ดีมีน้ำใจคนหนึ่ง
เสิ่นซูไป๋เดินไปนั่ง แต่เว้นระยะกับเธอเอาไว้ “เรารู้จักกันได้ยังไง”
เซี่ยอวิ๋นซูขบฟัด “รู้จักกันตอนที่พื้นที่ก่อสร้างน่ะ ตอนนั้นฉันเพิ่งหย่า แล้วเธอก็มาล่อลวงฉันทุกวัน”
เสิ่นซูไป๋ “?”
เป็นไปไม่ได้ ยังไงเขาก็ไม่มีทางไปล่อลวงใครหรอก!
เซี่ยอวิ๋นซูฮึดฮัดในลำคอ “ไม่เชื่อเหรอ”
เสิ่นซูไป๋ถูกขำจนหัวเราะออกมา “เธอว่าเล่า”
เซี่ยอวิ๋นซูยิ้มไม่รีบไม่ร้อน “ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามเถียนเฮ้าสิ เขาเป็นเพื่อนสนิทของเธอ จะมาพูดโกหกได้ไง อีกอย่างตอนที่เราแต่งงานกัน เขายังนั่งโต๊ะใหญ่เลยนะ!”
เถียนเฮ้าก็รู้จักเธอด้วยเหรอ? แถมยังรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเธอสองคนทุกอย่าง?
เสิ่นซูไป๋หมุนความคิดเร็ว ๆ แล้วในที่สุดก็ถามคำถามที่ค้างคาใจมานาน “…สามีเก่าของเธอ”