เกิดใหม่ในยุค 80: หย่าสามีแล้วถูกนายทหารหนุ่มทะนุถนอม

ตอนที่ 7 กลัวพี่สาวร้องไห้ที่สุด

7 นาที· 1.5K คำ

“ตกลง พี่ว่ายังไงก็ว่าตามนั้น! ก็ปลูกผักเลี้ยงไก่นี่แหละ!”

เซี่ยอวิ๋นซูเม้มปากยิ้ม สายตาที่ทอดต่ำลงมาจับจ้องที่มือของหลี่เฟินหลาน เพราะต้องช่วยคนซักผ้าและเย็บปักถักร้อยมาทั้งปี มือของแม่แตกแห้งมาก โดยเฉพาะปลายนิ้วที่ต้องคอยพันเทปไว้ พอโดนน้ำก็จะยิ่งเจ็บจนสูดลมหายใจ

ถึงอย่างนั้น หลี่เฟินหลานก็ไม่เคยคิดจะหยุดพักเลยสักวัน เสื้อผ้ากองใหญ่ต้องซักอยู่ครึ่งค่อนวัน ถึงจะได้เงินแค่ไม่กี่เหมา แต่ก็ยังยัดเงินสามร้อยหยวนให้นาง...

ผู้ชายมันเป็นอะไรที่เทียบกับความสำคัญของแม่ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

“เดี๋ยวหนูผัดกับข้าวเอง! ท่านแม่ แม่ก็รู้ว่าหนูทำกับข้าวอร่อยแค่ไหน ถึงตอนนั้นไปขายข้าวกล่องต้องรวยใหญ่แน่!” เซี่ยอวิ๋นซูรับช้อนในมือของหลี่เฟินหลานมา กดความชุ่มชื้นในดวงตาลง พยายามทำน้ำเสียงให้ฟังดูสบายๆ “ตอนนี้พวกเราก็เป็นคนมีเงินแล้ว ต่อไปต้องกินเนื้อทุกมื้อ!”

“ลูกสาวตัวดี เจ้าพวกผลาญสมบัติ!”

หลี่เฟินหลานด่าเธอไปคำหนึ่งทั้งที่ยิ้มๆ เห็นว่าดูเหมือนลูกสาวจะไม่ได้รับผลกระทบจากลู่จือสิงมากนัก ในใจก็พลอยรู้สึกดีขึ้นมาก “เงินนั่นลูกเก็บไว้เอง ฉันกับน้องชายลูกไม่เอา! ต่อไปวันเวลายังอีกยาวไกล ลูกคิดว่าการค้าขายมันจะง่ายดายอย่างนั้นจริงๆ หรือ!”

ในใจนางก็ยังคงมีความกังวล ขายข้าวกล่องจะได้ผลจริงหรือ? เงินแปดพันหยวนนี้คือความหวังของลูกสาวสำหรับครึ่งชีวิตที่เหลือ ยังไงนางก็ไม่มีทางแตะต้องมันเด็ดขาด...

เซี่ยอวิ๋นซูไม่สนเรื่องนั้นหรอก เงินแปดพันหยวนในยุคนี้ก็นับว่าเป็นเงินก้อนโตไม่น้อยเลยจริงๆ แต่กว่าจะถึงวันที่มีชีวิตที่ดีได้ก็ยังอีกยาวไกล คนเราจะนั่งกินนอนกินให้สมบัติพินาศไปไม่ได้มิใช่หรือ?

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป