นางกำลังคิดอยู่ ก็เห็นเซี่ยอวิ๋นซูปั่นรถสามล้อเข้ามา สีหน้าดูดีไม่มีวี่แววของสตรีที่ถูกทอดทิ้งเลยสักนิด
เซี่ยอวิ๋นซูก็เห็นนางเช่นกัน เดินผ่านไปแล้วยิ้มทักพี่สะใภ้ตระกูลหลี่ว่า “พี่หลี่ ซักผ้าอยู่หรือคะ!”
พี่สะใภ้ตระกูลหลี่รับคำพลางมองหน้านางที่ยิ้มแย้มแล้วถามหยั่งเชิงว่า “อวิ๋นซู กลับมาแล้วเหรอ?”
“ข้ามาเอาของน่ะค่ะ” เซี่ยอวิ๋นซูล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋า ยิ้มให้นาง “เอาของแล้วก็ไป หลังจากนี้ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วล่ะค่ะ”
พี่สะใภ้ตระกูลหลี่ถือเป็นคนเดียวในหอพักครอบครัวนี้ที่ใจดีกับนาง ในความฝันยามที่นางถูกบีบจนไร้ทางไป มีเพียงนางเท่านั้นที่เคยเตือนนางว่าหากไม่ได้ผลก็หย่าแล้วเริ่มชีวิตใหม่ ผู้ชายแบบนี้ไม่ควรค่า
ทุกคนยืนอยู่ข้างลู่จือสิง บอกว่านางเอาแต่ใจไร้เหตุผล ก็มีเพียงพี่สะใภ้ตระกูลหลี่ที่พูดแทนนาง น่าเสียดายในฝันนางไม่ฟังคำเตือน ยอมทุ่มเทชีวิตสิ้นใจไป...
เฉินเสวี่ยกลอกตา ทำเป็นเสแสร้ง ดูสิว่าจะกร่างไปได้สักแค่ไหน!
ทว่า เมื่อเซี่ยอวิ๋นซูอุ้มโทรทัศน์ออกมาจากห้อง นางก็เบิกตากว้างทันที “เซี่ยอวิ๋นซู เจ้าบ้าไปแล้ว โทรทัศน์นี่ยังใหม่อยู่เลยนะ!”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันใหม่ แถมยังเป็นสีด้วย!” เซี่ยอวิ๋นซูฮึดฮัด คว้าผ้าห่มจากในห้องมารองใต้โทรทัศน์ แล้วหาผ้ามาคลุมอีกผืน
ช่วงเวลานี้ รอบด้านมีคนมายืนดูเหตุการณ์ไม่น้อย
เมียของหมอลู่นี่ก่อเรื่องอยู่นาน ทุกคนรอดูนางหงอยกลับมา ตอนนี้นางกลับมาแล้ว แต่จะขนโทรทัศน์ไป?