ไหล่ของลู่จือสิงแข็งค้างไปชั่วขณะ มองดูท่าทางน่าสงสารของเสี่ยวเหว่ย สุดท้ายก็ไม่ได้ผลักไสโจวซินเยวี่ยออกไป ได้แต่ปลอบว่า “อย่าร้องไห้เลย เธอยังต้องดูแลลูกนะ”
เฉิงอวี้เซียงก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “โอ๊ย เด็กคนนี้น่าสงสารจริงๆ!”
พูดจบคิ้วตาของเธอก็ขมวดเป็นปมด้วยโทสะ “เรื่องนี้ก็เพราะเซี่ยอวิ๋นซูคนเดียว! อยู่ดีๆ ก็หาเรื่อง ไก่ตัวเดียวก็ยังจะถือสาหาความ! เมื่อกี้ก็เพิ่งกินข้าวที่บ้านเธอมา เสี่ยวเหว่ยจะยังคิดอยากกินขาไก่อีกได้ยังไง? เด็กมันหิวไม่เป็นเวลา เห็นซินเยวี่ยทำกับข้าวก็วิ่งเข้าไปหาเป็นเรื่องธรรมดา! ตอนแรกที่ลูกจะแต่ง ฉันก็ไม่เต็มใจนัก ผู้หญิงที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้ามันเอาแต่ใจจดจ่ออยู่กับผู้ชาย!”
ลู่จือสิงทั้งกายและใจอ่อนล้า เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยให้โจวซินเยวี่ยนั่งลง แล้วจึงบีบสันจมูกพูดว่า “แม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอวิ๋นซู”
“ไม่เกี่ยวได้ยังไง? เธอสร้างเรื่องมากี่วันแล้ว เมื่อไหร่จะจบสักที?” เฉิงอวี้เซียงเห็นแผลน้ำร้อนลวกที่แขนของเสี่ยวเหว่ย หัวใจก็พลุ่งพล่านด้วยโทสะ “เริ่มจากลงมือตีซินเยวี่ย แล้วยังย้ายกลับไปอยู่บ้านพ่อแม่ ตอนนี้แม้แต่เด็กก็ยังไม่ละเว้น! ทั้งหอพักครอบครัวกำลังหัวเราะเยาะตระกูลลู่ของเรา ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรกฉันไม่น่าเร่งให้เจ้าแต่งงานเลย!”
โจวซินเยวี่ยเห็นสีหน้าของลู่จือสิงเต็มไปด้วยความหม่นหมอง นึกถึงคำที่เฉินเสวี่ยพูดกับตนเมื่อวันนั้น จึงสะอื้นเอ่ยปาก “ท่านอา อย่าโทษอวิ๋นซูเลย เป็นความผิดของฉันเองที่ไร้ความสามารถ เรื่องอะไรก็ต้องให้พี่จือสิงคอยช่วยเหลือ ถ้าฉันไม่กลับมา อวิ๋นซูก็คงไม่เอะอะจะหย่า”