"ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่ ปากพล่อยไร้มารยาท สมควรโดนตี!" เซี่ยอวิ๋นซูไม่สะทกสะท้าน ในดวงตาลุกโชนด้วยเปลวไฟที่สงบนิ่งแต่รุนแรงมหาศาล ท่ามกลางเสียงด่าทอของลู่เสวี่ยถิง เธอออกแรงกระชากไปด้านหลังอย่างแรง ตามด้วยตบฉาดเข้าไปอีกครั้ง!
ฝ่ามือนี้หนักหน่วงยิ่ง เสียงคมชัดดังก้องในอากาศ ใบหน้าครึ่งหนึ่งของลู่เสวี่ยถิงบวมแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"เซี่ยอวิ๋นซู ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉันนะ! พี่ชายฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่!" คงจะกลัวความเจ็บขึ้นมา น้ำเสียงของลู่เสวี่ยถิงอ่อนลง แป้งที่ทาหน้าเลอะน้ำตาจนเป็นก้อน ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้นไร้เรี่ยวแรง แต่เส้นผมยังถูกเซี่ยอวิ๋นซูรั้งไว้ในมือ
ชาวห้องแถวที่มุงดูต่างเบือนหน้าหนีอย่างรู้กัน ในจังหวะนี้ไม่มีใครออกมาห้ามปราม!
ไม่ใช่เรื่องอื่น เซี่ยอวิ๋นซูคือลูกหลานของที่นี่ เรื่องกระทบกระทั่งกันบ้างก็เป็นกิจภายในของพวกเขา ไม่มีทางทำเรื่องโง่เขลาอย่างการเข้าข้างคนนอกหรอก! อีกอย่าง เมื่อวานดูทีวีก็เห็นแล้วว่าหลี่เฟินหลานร้องไห้น่าเวทนาขนาดไหน คุณหนูอย่างว่าเพิ่งมาถึงก็ด่าว่าแม่ลูกออกมาขายตัว แถมยังซ้ำเติมบนบาดแผลของคนอื่นอีก
นี่มันมาหาเรื่องโดนตีชัด ๆ เพราะฉะนั้นถูกตีก็นับว่าสมควรแล้ว!
แล้วก็เซี่ยอวิ๋นซูโตมาในห้องแถว เด็กสาวคนนี้ดุเดือดมาตั้งแต่เล็ก ตรงกันข้ามกับนิสัยอ่อนแอของแม่ เด็กชายเด็กหญิงรุ่นเดียวกันไม่มีใครกล้าตีกับเธอเลย เว้นเสียก็แต่หลินชุ่ยผิงที่ยิ่งแพ้ยิ่งรุก...