ชีสวี่ไม่ได้กินอาหารที่มี "รสชาติ" แบบนี้มานานแสนนานแล้ว
แต่ก่อนคิดแค่ว่าขอให้มีชีวิตอยู่ก็พอ เพราะแค่มีชีวิตอยู่คนเดียวก็ยากลำบากมากแล้ว ต้องฝ่าฟันต่อสู้กับสัตว์ประหลาดนานาชนิดจนหัวร้างข้างแตก พอมีเวลาว่างก็อยากแต่นอนพัก หรือไม่ก็แอบรักษาแผลเงียบๆ
ที่ไหนจะมีอารมณ์ไปทำอาหาร ขนมปังนึ่งสักก้อนก็กินอิ่มท้องได้แล้ว ชีสวี่ไม่ยอมเสียเวลาไปผัดกับข้าวแม้แต่จาน ทุกวันคิดแต่เพียงจะทำอย่างไรให้ผลประโยชน์สูงสุด จะให้ทรัพยากรต่างๆ ยืนยาวไปได้อีกสักระยะ
แต่ตอนนี้ชีสวี่กลับสัมผัสได้ถึงความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของการมีชีวิตอยู่
อาหารเช้าประณีตและอร่อย ชีสวี่รู้สึกว่าร่างกายอบอุ่นสบายท้อง เช็ดน้ำมูกน้ำตาอย่างแรง
แล้วถามเชฟน้อยแห่งแผ่นดินจีนตรงๆ ว่า: "พาหนะอัปเกรดของนายขาดอะไร?"
เชฟน้อยแห่งแผ่นดินจีนใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะตอบกลับมา: "ชิ้นส่วนการ์ดพาหนะยังขาดอีกตั้งสองชิ้นนะ อีกนานกว่าจะอัปเกรดได้"
ชีสวี่ส่งการ์ดอัปเกรดพาหนะซึ่งมีเพียงสองใบไปให้โดยตรง
ชีสวี่สบถกับตัวเองว่า นี่เป็นการให้ที่ใจกว้างที่สุดในรอบเกือบสี่ปีของตน โดยไม่มีครั้งไหนเทียบได้
เชฟน้อยแห่งแผ่นดินจีนถึงกับมึนงง
มันใครกันที่บอกว่าท่านผู้อาวุโสไม่เห็นแก่หน้าใคร ดุร้ายผิดมนุษย์ เห็นคนก็ฆ่า เห็นสัตว์ประหลาดก็เชือด?
จนตัวเองต้องตื่นแต่เช้ามาทำอาหารเช้าส่งไปให้ เพราะเกรงว่าถ้าทำอาหารช้าจะทำให้ท่านผู้อาวุโสโกรธ เกิดถูกไล่ล่าทั่วทั้งเขตพื้นที่ขึ้นมา ก็คงจะแย่เกินไปแล้ว ผลคือคิดไม่ถึงว่าท่านผู้อาวุโสจะใจกว้างถึงเพียงนี้! อาหารเช้าแค่มื้อเดียว กลับให้มาตั้งมากมาย...