"วันนี้เป็นวันดี ๆ ขอให้สิ่งที่คิดได้ดังใจ..."
เซิ่งหน่วนลืมตาขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงเสียดแทงแก้วหู ก็เห็นพื้นที่ของระบบอันคุ้นเคย ในวินาทีนั้นนางยังรู้สึกเคลิบเคลิ้ม
เพราะเมื่อครู่ก่อน นางยังลอยอยู่บนผืนทะเลที่กว้างใหญ่ไพศาลไม่เห็นฝั่ง เพียงพริบตาก็กลับมาอยู่ที่นี่... แต่ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะชีวิตของนางได้เดินมาถึงจุดจบแล้ว
เงือกมีอายุยืนยาว ตอนที่นางผมขาวโพลนแล้ว หนานหยางยังคงเป็นวัยกลางคน... ในยามที่นางใกล้จะแก่เฒ่า ปลาเซ่อซ่าตัวนั้นไม่หยุดพยายามหลอกให้นางดื่มเลือดของเขา หรือไม่ก็อยากจะแบ่งไข่มุกเหราครึ่งหนึ่งให้กับนาง
แต่นางปฏิเสธทั้งหมด
ไข่มุกเหราของเขาเคยถูกแบ่งออกไปแล้วครั้งหนึ่ง หากแบ่งอีกก็จะเสี่ยงที่จะแตก ถึงตอนนั้นชีวิตน้อย ๆ ของเขาก็จบสิ้น
อีกทั้ง ชีวิตของนางก็ไม่มีความเสียดายอะไร...
พ่อแม่ได้อยู่อย่างสงบสุขในบั้นปลายชีวิต นางและปลาหางด้วนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข หนานหยางแม้บางครั้งจะมีความดื้อรั้นและคิดอะไรตรงไปตรงมาแบบเฉพาะของเผ่าเงือก แต่ก็เชื่อฟังนางตลอดมา
แม้เผ่าเงือกจะตามมาหาเขาทีหลัง แต่เขาก็ไม่เคยกลับไปยังทะเลลึกอีก... แต่เลือกที่จะอยู่ข้างกายนางในร่างมนุษย์
อ้อ แล้วเขายังขุดสมบัติที่ซ่อนไว้ออกมา มอบอัญมณีหลายสิบลังให้กับนางจนเกือบทำให้ตาบอด
ช่วงสุดท้ายของชีวิต พวกเขานั่งเรือใบลอยอยู่กลางทะเล นางมองดูท้องฟ้าและผืนทะเล หลับตาลงท่ามกลางเสียงน้ำและอ้อมกอดของหนานหยาง...
ส่วนคนอื่น ๆ ภายหลังนางได้ยินมาว่าจัวเชียนหลังจากทำงานก็กลายเป็นเมียน้อยของเจ้านาย ต่อมาถูกภรรยาหลวงของเจ้านายจับได้คาหนังคาเขา แล้วก็ย้ายเมืองไปแต่งงานกับคนซื่อ ๆ คนหนึ่ง
ส่วนฟู่หานฉือกลับกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นแนวหน้าในวงการ เพียงแต่ภายหลังไม่มีการติดต่อกันอีกเลย นางบังเอิญได้ยินชื่อเขาครั้งหนึ่งเท่านั้น
เรื่องพวกนี้จริง ๆ ก็ไม่สำคัญอีกแล้ว...
ภาพในความทรงจำค่อย ๆ จางหายไปทีละเฟรม เซิ่งหน่วนสูดหายใจเบา ๆ แล้วลุกขึ้นนั่ง