เซิ่งหน่วนไม่ได้สนใจความแข็งทื่อและเกร็งของเซียวเสวียนเย่อเลยแม้แต่น้อย เธอนิ่งเงียบเงี่ยหูฟัง ได้ยินบทสนทนาของโจรภูเขาและเสียงครืนๆ ของประตูหินคลังสมบัติที่เปิดออก
“กล่องนี้เหมือนจะเบากว่ากล่องอื่นๆ นะ?”
“ก็เป็นทองเงินเครื่องประดับทั้งนั้น หนักจนจับแทบไม่ไหว จะเบาไปไหนได้…รีบวางให้เรียบร้อยแล้วออกไปเถอะ อย่าหันหลังกลับไปให้หัวหลุดจากบ่าเอาทีหลัง”
ตอนที่โจรภูเขานำสมบัติเข้าคลัง พวกเขาจะมาด้วยกันหลายคน คอยสอดส่องกันและกัน เกรงว่าถ้าใครถูกสงสัยว่ามีใจโลภในสมบัติ ก็ต้องถูกตัดหัว
วินาทีถัดมา ก็ได้ยินเสียงดังปัง กล่องถูกวางลงบนพื้น
ร่างของเซียวเสวียนเย่สะเทือน เขาพุ่งชนเข้าหาเซิ่งหน่วนตรงๆ... เขาคิดจะหลบเลี่ยงโดยสัญชาตญาณ แต่กลับถูกเซิ่งหน่วนกดไว้
“อย่าขยับ!”
เซิ่งหน่วนเตือนเสียงเบา
กล่องวางอยู่บนพื้น ถ้าเซียวเสวียนเย่ขยับ กล่องต้องขยับตามแน่นอน พวกเขาจะถูกพบได้ในทันที
เซียวเสวียนเย่เองก็รู้ดี เพียงแต่อาการที่พุ่งชนเข้าไปเมื่อครู่นั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกไฟลวก คิดจะถอยห่างโดยสัญชาตญาณ พอถูกเซิ่งหน่วนเตือน เขาก็นิ่งทันที ค่อยๆ พิงอยู่กับเธอ
ลมหายใจใกล้กันเหลือเกิน...
เซียวเสวียนเย่รู้สึกอยากกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว แต่ยิ่งกลั้นก็ยิ่งรู้สึกหายใจไม่ออก เหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่หน้าผาก
ในกล่องมืดสนิท เซิ่งหน่วนมองไม่เห็นอาการของเซียวเสวียนเย่ และไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของเขา แต่กลับเงี่ยหูฟังอยู่
พอได้ยินเสียงประตูคลังปิดลงดังครืน เธอก็รีบผลักกล่องออกทันทีหลังจากที่ยืนยันกับฝ่ายบริการลูกค้าว่าในคลังไม่มีคนแล้ว
สิ่งที่เห็นคือกล่องทองเงินเครื่องประดับเรียงรายเป็นตั้งๆ บนชั้นข้างๆ ยังมีของประณีตวางอยู่... โจรภูเขาชิงเฟิงซานพวกนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ถึงได้เลี้ยงลูกน้องเป็นพันๆ คนได้
“รีบหาจักจั่นห้าสีสิ... เอ๊ะ ร้อนมากเหรอ?” เซิ่งหน่วนเห็นอาการของเซียวเสวียนเย่ก็รู้สึกแปลกใจ