หุ่นไม้คนทำจากไม้ชนิดใดก็ไม่รู้ ดำสนิท ดูหนักและแข็งแรง อาวุธในมือของพวกมันแกว่งไปตามวิถีที่กำหนดไว้ ดูแข็งทื่อ แต่แท้จริงแล้วกลับปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดไว้อย่างชาญฉลาด
ในขณะเดียวกัน ก็มีเสียงครืน ๆ ดังมาจากทางเดินด้านหลังพวกเขา...
ฝ่ายบริการลูกค้าเตือนเซิ่งหน่วน: "เจ้าของร่าง ลาวาข้างล่างกำลังไหลขึ้นมาแล้ว พวกเรารีบออกไปเถอะ"
เซิ่งหน่วนเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมทางเดินตรงนี้ถึงได้ดำสนิท ที่แท้ก็ต้องเจอการโหมกระหน่ำของลาวาเป็นประจำนี่เอง
อีกสองคนก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้เท้าอย่างชัดเจน เซียวเสวียนเย่เหลือบตามองเซี่ยอวี่เฉินอย่างเย็นชา: "หวายอ๋องยังไม่คิดหาหนทางอีกหรือ?"
เซี่ยอวี่เฉินยักไหล่ ถอยหลังอย่างไม่แคร์หน้า เซียวเสวียนเย่หันกลับมา แขนข้างหนึ่งโอบเซิ่งหน่วนไว้ อีกมือหนึ่งก็พุ่งฝ่ามือออกไป
พลังภายในอันแข็งแกร่งกระแทกหุ่นไม้คนที่อยู่ด้านหน้าสุดจนแตกสลาย ชนหุ่นไม้คนแถวหลังล้มระเนระนาด ฉวยจังหวะที่หุ่นไม้คนปรับขบวน เขาก็โอบเซิ่งหน่วนเหินวูบผ่านไป
เซี่ยอวี่เฉินตามติดไปติด ๆ ไม่แยแสแม้แต่น้อยว่าการกระทำของตัวเองจะไม่สูงส่ง
ครู่เดียว ความร้อนจากด้านหลังก็มาถึง...
เซี่ยอวี่เฉินหันกลับไปมอง รูม่านตาหดวูบ ไม่สนใจที่จะหลบอยู่หลังเซียวเสวียนเย่อีกต่อไป รีบเร่งความเร็วแซงหน้าทั้งสองคนไปข้างหน้า
เซิ่งหน่วนอดด่าออกมาไม่ได้ว่า "ไร้ยางอาย"
แต่ในวินาทีถัดมา เซี่ยอวี่เฉินที่วิ่งนำหน้าอยู่ก็หยุดชะงักราวกับหลบอะไรบางอย่าง แล้วก็วิ่งต่อไปข้างหน้า
เซิ่งหน่วนเพิ่งจะเห็นว่า ด้านสองข้างของทางเดินที่อยู่ข้างหน้านั้น มีคมมีดแทงออกมา หดกลับ แล้วแทงออกมาอีกเรื่อย ๆ...