หลังจากลู่เจิงออกไป เสิ่นเฉียวก็นอนอยู่บนเตียง พลางสำรวจห้องนี้อย่างละเอียด ห้องไม่ใหญ่ ประตูห้องหันตรงกับตู้เสื้อผ้า ข้างประตูมีชั้นวางอ่างล้างหน้าสูงแบบหกขา ใกล้หน้าต่างมีโต๊ะตัวเล็กกับเก้าอี้หนึ่งตัว แล้วก็เตียงที่นางกำลังนอนอยู่ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกแปลกใจก็คือ ของพวกนี้ล้วนเป็นของใหม่
แม้จะเป็นแบบธรรมดาทั่วไป แต่ด้วยนิสัยของคนตระกูลลู่ พวกเขาจะยอมซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่ให้ลู่เจิงได้อย่างไร? นางไม่เชื่อหรอก
ขณะที่นางกำลังคิดฟุ้งซ่าน ลู่เจิงก็กลับมา ในมือข้างหนึ่งถือพัดสองเล่ม เล่มหนึ่งเป็นพัดใบลานขนาดใหญ่ อีกเล่มเล็กกว่า
มืออีกข้างหิ้วอ่างไม้ที่เพิ่งถือออกไป เขาเข้ามาในห้อง วางอ่างไว้บนชั้น แล้วปิดประตูตามสบาย เสิ่นเฉียวรีบลุกขึ้นนั่ง ท่าทางดูเก้อเขินเล็กน้อย
ลู่เจิงเดินเข้ามา ยื่นพัดเล่มเล็กให้นาง “อากาศร้อน เอาอันนี้ไปพัดลมเถิด”
เสิ่นเฉียวรับพัดมา พัดเล่มนี้เล็กกะทัดรัด สานจากฟางข้าวสาลีและสานอย่างประณีตมาก “ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“ไม่ใช่ว่าเหนื่อยหรือ? นอนเถอะ ข้าจะพัดให้”
เสิ่นเฉียวจึงเอนตัวลงนอนอีกครั้ง ลู่เจิงนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยพัดลมให้นางแบบนั้น ทำไมถึงให้ความรู้สึกเหมือนพ่อแก่ ๆ เลยนะ หรือว่าฉันจะได้แฟนสายพ่อมา? ความคิดฟุ้งซ่านวนเวียนอยู่ในหัวเต็มไปหมด ไม่นานนางก็หลับไปอย่างสะลึมสะลือ
เมื่อตื่นจากงีบก็พบว่าลู่เจิงไม่อยู่ นางจึงลุกขึ้นบ้าง ไม่รู้ว่าตอนนี้ยามใดแล้ว แต่คงถึงเวลาทำมื้อเย็นได้แล้ว