มารดาลู่ได้ยินคำพูดของลู่เหยียน ความคิดก็เริ่มพลิกแพลงขึ้นมาอีกครั้ง นางมองชายหนวดเครารุงรังทั้งสามแล้วกล่าวว่า “บ้านข้าไม่มีเงินจริง ๆ แล้ว ท่านว่าใช้...”
นางเงยหน้ามองซุนซิ่วเหลียน ทำเอาซุนซิ่วเหลียนรีบคุกเข่าลงตรงหน้ามารดาลู่ทันที “ท่านแม่ ข้าขอร้อง อย่าเอาข้าไปใช้หนี้เลย ข้าจะปรนนิบัติท่านให้ดี ขอร้องท่านล่ะเจ้าค่ะ”
ซุนซิ่วเหลียนพูดพลางร้องไห้ ทั้งยังก้มศีรษะโขกพื้นไม่หยุดเพื่ออ้อนวอน “ท่านแม่ ท่านเป็นแม่แท้ ๆ ของข้า ข้าจะยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่าน ขอร้องอย่าขายข้าเลยเจ้าค่ะ”
มารดาลู่กล่าวว่า “เจ้าแต่งเข้าบ้านข้ามาปีกว่าแล้ว จนถึงตอนนี้ยังไม่มีลูกสักคน แม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้จะเก็บไว้ทำไม”
พูดจบ นางก็หันไปกล่าวกับชายหนวดเครารุงรังต่อ “พวกเราตัดสินใจแล้ว จะใช้ซุนซื่อชดใช้หนี้”
ซุนซิ่วเหลียนตกใจจนคลานไปอยู่ตรงหน้ามารดาลู่ “ท่านแม่ ข้าขอร้อง ตั้งแต่นี้ไปข้าจะเชื่อฟังทุกอย่าง ท่านให้ข้าไปทางตะวันออก ข้าจะไม่ไปทางตะวันตกเด็ดขาด ขอร้องท่านล่ะเจ้าค่ะ ฮือ ๆ...”
มารดาลู่ใช้เท้าเขี่ยมือของซุนซิ่วเหลียนที่จับชายเสื้อของนางออก “ต่อให้เจ้าขอร้องข้าก็ไม่มีประโยชน์ ข้าตัดสินใจแล้ว”
เมื่ออ้อนวอนมารดาลู่ไม่สำเร็จ ซุนซิ่วเหลียนก็คลานเข่าไปหาลู่เหยียน “ท่านพี่ ขอร้องท่าน อย่าขายข้าเลย ข้า...ข้าตั้งครรภ์แล้ว ใช่ ข้าตั้งครรภ์แล้ว พวกท่านขายข้าไม่ได้”
ซุนซิ่วเหลียนราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ นางร้องเสียงดังว่า “ลู่เหยียน เจ้าขายข้าไม่ได้นะ ข้าตั้งครรภ์ลูกของเจ้าอยู่ เจ้าจะไม่เอาแม้แต่ลูกของตัวเองหรือ”