น้ำตาของลู่เถากลับเช็ดอย่างไรก็ไม่หมด เสิ่นเฉียวจึงยอมแพ้ ดึงมืออีกฝ่ายมากุมไว้แล้วเอ่ยเสียงเบา “เอาละ อย่าร้องไห้เลย ข้ากับพี่รองของเจ้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้าหรอก”
ลู่เถาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ สะอึกจนพูดแทบไม่เป็นคำ “จริง...จริงหรือ พี่สะใภ้รองกับพี่รองจะช่วยข้าจริง ๆ ใช่ไหม?”
“จริงสิ เจ้าไม่เชื่อข้า แล้วจะไม่เชื่อพี่รองของเจ้าได้อย่างไร?”
“ข้าเชื่อพี่รอง แล้วก็เชื่อพี่สะใภ้รองด้วย”
“เดี๋ยวไปล้างหน้าเสีย ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วทำสิ่งที่ต้องทำต่อไป รอข้ากับพี่รองจัดการทุกอย่างเข้าที่แล้ว จะหาทางพาเจ้าออกไป”
“อื้ม ๆ” ลู่เถาพยักหน้ารับ ใช้มือปาดหน้าอย่างลวก ๆ “ข้าจะไปช่วยพี่สะใภ้รองกับพี่รองเก็บของ”
“ไม่ต้อง เจ้าพักอยู่ในห้องเถอะ อีกเดี๋ยวคงมีเรื่องให้วุ่นวายอีก” พูดจบ เสิ่นเฉียวก็หันหลังเดินออกจากห้อง กลับไปเก็บข้าวของที่ห้องของตน
ไม่นานนัก ลู่เจิงก็เข็นรถกระดานกลับมาจากข้างนอก ทั้งสองช่วยกันขนเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดออกจากห้อง มารดาลู่เห็นเข้าก็คิดจะห้าม “ของพวกนี้พวกเจ้าขนไปไม่ได้ นี่เป็นของตระกูลลู่”
เสิ่นเฉียวกล่าวว่า “ของพวกนี้อยู่ในห้องของพวกเรา ก็ย่อมเป็นของพวกเรา หากท่านยังหาเรื่องไม่เลิก เชื่อหรือไม่ว่าพรุ่งนี้ลู่เหล่าซานเดิน ๆ อยู่ก็จะตกคูไป”
มารดาลู่อยากบอกว่าไม่เชื่อ แต่เมื่อนึกถึงความดุดันของลูกชายคนรอง ก็ไม่กล้าพูดออกมา นางเชื่อจริง ๆ ว่าลู่เจิงทำเช่นนั้นได้
เมื่อลู่ซุ่นเห็นลู่เจิงขนเฟอร์นิเจอร์ในห้องออกมาหมดแล้ว เขาก็ช่วยจ้าวชุนเฟิ่งยกเฟอร์นิเจอร์ออกมาด้วย แม้ของทั้งหมดจะเก่ามาก แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีเงิน จะใช้งานแก้ขัดไปก่อนก็ยังได้