กลางคืน
หลังอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ฮันจีอึนก็นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง
จู่ ๆ เธอก็เห็นว่ามีคำขอเป็นเพื่อนเข้ามาในแอปคาทอล์ก
เธอกดเข้าไปดูส่ง ๆ
วินาทีถัดมา ร่างทั้งร่างก็แข็งค้าง
ชื่อที่ผู้ส่งใส่ไว้คือ:
**คังชียุน**
สีหน้าของฮันจีอึนซีดเผือดในพริบตา
ทำไมถึงเป็นเขา?
เขารู้บัญชีของเธอได้ยังไง?
เธอรีบออกจากหน้านั้นไป แต่ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็อดกดกลับเข้าไปดูอีกครั้งไม่ได้
เป็นคังชียุนจริง ๆ
หรือเขายังคิดจะเตือนเธอไม่ให้พูดเรื่องเมื่อวานออกไป?
หรือว่า...
เขาไม่คิดจะปล่อยเธอไปตั้งแต่แรก?
นิ้วมือที่จับโทรศัพท์ของฮันจีอึนเริ่มสั่น
ภาพเหตุการณ์เมื่อวานหวนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง
เธอนึกถึงตอนที่ตัวเองคุกเข่าอยู่ตรงหน้าผู้ชายคนนั้น ร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาปล่อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ไม่ว่าเธอจะวิงวอนแค่ไหน คังชียุนก็ไม่ยอมปล่อยเธอไป
น้ำตาเอ่อขึ้นมาในทันที
เธอโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว แล้วขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ร้องไห้เบา ๆ อยู่นาน
จนกระทั่งอารมณ์สงบลงเล็กน้อย เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
คำขอเป็นเพื่อนยังคงค้างอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ
ฮันจีอึนลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้กดรับ
แม่ขอลาหยุดให้เธอสามวันแล้ว
สามวันนี้เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
บางทีอีกสองวัน คังชียุนอาจลืมเธอไปเองก็ได้?
ฮันจีอึนปลอบใจตัวเองเช่นนั้น ก่อนปิดโทรศัพท์แล้วมุดกลับเข้าไปในผ้าห่ม
……
ฮันจีอึนผ่านสองวันที่เหลือมาได้อย่างปลอดภัย
เมื่อวันหยุดสามวันสิ้นสุดลง ร่างกายของเธอก็เกือบหายดีแล้ว เธอจึงจัดกระเป๋านักเรียนและกลับไปโรงเรียนอีกครั้ง
ไม่คิดเลยว่าทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน ครูประจำชั้นจะเรียกเธอไปที่ห้องพักครู
“จีอึน ครูมีเรื่องน่ายินดีจะบอกนะ”
ครูประจำชั้นมองเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง
“ทางโรงเรียนได้รับแจ้งมาแล้ว เธอได้รับเลือกให้ย้ายไปเรียนที่วิทยาลัยชนชั้นสูงซองด็อก”
ฮันจีอึนชะงักงัน
“อะไรนะคะ?”
“ทางซองด็อกจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เธอไปลงทะเบียนได้เลย”
ย้ายไปซองด็อกงั้นเหรอ?
สีหน้าของฮันจีอึนซีดเผือดในพริบตา
เธอรีบพูดขึ้น
“คุณครูคะ มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า? หนูไม่เคยยื่นเรื่องขอย้ายโรงเรียนเลยนะคะ!”
“ไม่ผิดหรอก”
ครูประจำชั้นยื่นเอกสารบนโต๊ะให้เธอ
“นี่เป็นโครงการทุนสนับสนุนที่สำนักงานการศึกษาประจำเมืองจัดขึ้น โดยจะคัดเลือกนักเรียนดีเด่นหนึ่งคนจากมหาวิทยาลัยของรัฐทั่วเมืองให้ย้ายไปเรียนที่ซองด็อก พร้อมรับทุนเต็มจำนวน”
“ซองด็อกเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศเอชเลยนะ มีคนตั้งเท่าไรที่พยายามแทบตายก็ยังเข้าไม่ได้”
น้ำเสียงของครูประจำชั้นเต็มไปด้วยความอิจฉา
“จีอึน เธอโชคดีจริง ๆ”
แต่ฮันจีอึนกลับดีใจไม่ออกเลยสักนิด
เธอกำจดหมายแจ้งผลไว้แน่น นิ้วมือสั่นจนควบคุมไม่ได้
“ไม่... คุณครูคะ หนูไม่อยากไป”
“อะไรนะ?”
ครูประจำชั้นชะงักไปเล็กน้อย
“หนูไม่อยากย้ายโรงเรียนค่ะ” ฮันจีอึนร้อนใจจนขอบตาแดง “หนูเรียนที่นี่ดี ๆ อยู่แล้ว ทำไมต้องไปซองด็อกด้วยคะ?”
“แต่เรื่องนี้เป็นการจัดการของสำนักงานการศึกษา...”
“หนูไม่ตกลง!”
เธอขึ้นเสียงอย่างที่ไม่ค่อยทำ
“คุณครูจะตัดสินใจเองว่าหนูต้องไปเรียนที่ไหน โดยไม่ถามความเห็นหนูไม่ได้สิคะ!”
ครูประจำชั้นขมวดคิ้ว
“จีอึน ใจเย็นก่อนนะ”
“ทะเบียนนักเรียนของเธอย้ายไปซองด็อกแล้ว ตอนนี้ทางโรงเรียนเราก็รับเธอเรียนต่อไม่ได้”
“ถ้าเธอไม่ไปรายงานตัว วิชาเรียนที่เหลือกับการสอบจบก็จะทำตามปกติไม่ได้ ถึงตอนนั้นอาจไม่ได้แม้แต่ใบจบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ”
ฮันจีอึนยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย
ถึงขั้นไม่ได้ใบจบเลยเหรอ?
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้...
ต้องเป็นคังชียุนแน่ ๆ
ต้องเป็นเขาแน่!
เธอก็ยอมให้เขามีอะไรด้วยไปแล้ว ทำไมเขายังไม่ยอมปล่อยเธออีก?
เธอกับเขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แค่บังเอิญไปเห็นเหตุการณ์กลั่นแกล้งครั้งนั้นเท่านั้น
ทำไมเขาต้องทำลายชีวิตอันสงบสุขของเธอจนปั่นป่วนไปหมดด้วย?
“จีอึน?”
ครูประจำชั้นยังคงเกลี้ยกล่อมเธอ
“หนูเป็นอะไรไป? โอกาสดี ๆ แบบนี้ คนอื่นอยากได้ยังไม่ได้เลยนะ”
ฮันจีอึนทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
เธอยกมือปิดปาก ร้องไห้พลางวิ่งออกจากห้องพักครู
นักเรียนหลายคนในทางเดินหันมามอง
“นั่นฮันจีอึนไม่ใช่เหรอ?”
“เธอร้องไห้ทำไม?”
“ได้ยินว่าเธอถูกเลือกให้ย้ายไปซองด็อกนี่”
“สุดยอด! จริงเหรอเนี่ย?”
“ไปซองด็อกไม่ใช่เรื่องดีเหรอ? ได้ยินว่านักเรียนทุนไม่ต้องจ่ายค่าเรียน แถมยังได้เรียนที่ที่ดีที่สุดในประเทศด้วย”
“นั่นสิ จะร้องไห้ทำไม?”
ฮันจีอึนก้มหน้า รีบวิ่งผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นไป
ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอกลัวโรงเรียนนั้นมากแค่ไหน
……
วิทยาลัยชนชั้นสูงซองด็อก
คังชียุนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องพักผ่อน ฟังอีฮวานจุนรายงานเรื่องต่าง ๆ
“พี่ชียุน หนังสือแจ้งย้ายโรงเรียนส่งไปแล้วครับ”
“อืม”
“ได้ยินว่าพอฮันจีอึนรู้เรื่อง ก็ร้องไห้อยู่ในห้องพักครูตั้งนาน แถมยังบอกว่าไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมย้ายมาด้วยครับ”
คังชียุนได้ยินแล้วหัวเราะเบา ๆ
“งั้นเหรอ?”
“ครับ แม้แต่ครูประจำชั้นของเธอยังงงเลย”
คังชียุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดแอปคาทอล์ก
สามวันแล้ว
ฮันจีอึนก็ยังไม่รับคำขอเป็นเพื่อนของเขา
เขาจ้องหน้าจออยู่สองวินาที มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
กล้าเมินเขางั้นเหรอ
ในเมื่อเธอไม่ยอมมาหาเขาเอง เขาก็มีแต่ต้องทำให้เธอเดินมาหาเขาอย่างว่าง่ายด้วยตัวเอง
……
วันต่อมา
ฮันจีอึนก็ยังไปซองด็อกอยู่ดี
เธอสวมเครื่องแบบที่เพิ่งได้รับเมื่อวาน เสื้อเชิ้ตสีขาวจับคู่กับกระโปรงสั้นจีบรอบสีเข้ม ด้านนอกเป็นเสื้อคลุมเครื่องแบบที่ตัดเย็บอย่างประณีต
ร่างของเด็กสาวบอบบางเพรียวบาง รูปร่างงดงาม ใบหน้าเล็ก ๆ สวยสะดุดตา
ทันทีที่เดินเข้าไปในโรงเรียน เธอก็ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย
“สุดยอด ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครน่ะ?”
“นักเรียนย้ายมาใหม่หรือเปล่า?”
“สวยเกินไปแล้ว...”
“ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเลย?”
ฮันจีอึนก้มหน้า กำสายกระเป๋านักเรียนแน่น แล้วเร่งฝีเท้าไปทางอาคารเรียน
คุณครูที่รับหน้าที่ต้อนรับเธอเป็นมิตรมาก พาเธอจัดการเรื่องเอกสารจนเสร็จ แล้วจึงพาไปยังห้องเรียนใหม่
โชคดีที่เธอกับคังชียุนไม่ได้อยู่ชั้นปีเดียวกัน
เมื่ออยู่คนละชั้นปีก็ย่อมไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ไม่ต้องเจอกันทุกวัน
ฮันจีอึนค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง
เธอหาที่นั่งตรงแถวหลังสุดของห้องเรียนใหม่ วางหนังสือเรียนลง แล้วพยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติเหมือนทุกวัน
แต่ทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน เธอก็อดเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้
กลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะโผล่มาที่หน้าห้องเรียนในวินาทีถัดไป
จนกระทั่งเสียงกริ่งเลิกคาบสุดท้ายของช่วงเช้าดังขึ้น คังชียุนก็ยังไม่ปรากฏตัว
ในที่สุดฮันจีอึนก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง
_____
(คุณผู้ตรวจคะ พระเอกกับนางเอกบรรลุนิติภาวะแล้วทั้งคู่ ขอความกรุณาด้วยค่ะ)