เหล่าสาวงามบอบบางที่ถูกช่วงชิงอย่างเอาแต่ใจ

ตอนที่ 4 สาวงามประจำโรงเรียนรัฐ × ทายาทตระกูลแชโบล 4

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กลางคืน

หลังอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ฮันจีอึนก็นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง

จู่ ๆ เธอก็เห็นว่ามีคำขอเป็นเพื่อนเข้ามาในแอปคาทอล์ก

เธอกดเข้าไปดูส่ง ๆ

วินาทีถัดมา ร่างทั้งร่างก็แข็งค้าง

ชื่อที่ผู้ส่งใส่ไว้คือ:

**คังชียุน**

สีหน้าของฮันจีอึนซีดเผือดในพริบตา

ทำไมถึงเป็นเขา?

เขารู้บัญชีของเธอได้ยังไง?

เธอรีบออกจากหน้านั้นไป แต่ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็อดกดกลับเข้าไปดูอีกครั้งไม่ได้

เป็นคังชียุนจริง ๆ

หรือเขายังคิดจะเตือนเธอไม่ให้พูดเรื่องเมื่อวานออกไป?

หรือว่า...

เขาไม่คิดจะปล่อยเธอไปตั้งแต่แรก?

นิ้วมือที่จับโทรศัพท์ของฮันจีอึนเริ่มสั่น

ภาพเหตุการณ์เมื่อวานหวนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

เธอนึกถึงตอนที่ตัวเองคุกเข่าอยู่ตรงหน้าผู้ชายคนนั้น ร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาปล่อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ไม่ว่าเธอจะวิงวอนแค่ไหน คังชียุนก็ไม่ยอมปล่อยเธอไป

น้ำตาเอ่อขึ้นมาในทันที

เธอโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว แล้วขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ร้องไห้เบา ๆ อยู่นาน

จนกระทั่งอารมณ์สงบลงเล็กน้อย เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง

คำขอเป็นเพื่อนยังคงค้างอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ

ฮันจีอึนลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้กดรับ

แม่ขอลาหยุดให้เธอสามวันแล้ว

สามวันนี้เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

บางทีอีกสองวัน คังชียุนอาจลืมเธอไปเองก็ได้?

ฮันจีอึนปลอบใจตัวเองเช่นนั้น ก่อนปิดโทรศัพท์แล้วมุดกลับเข้าไปในผ้าห่ม

……

ฮันจีอึนผ่านสองวันที่เหลือมาได้อย่างปลอดภัย

เมื่อวันหยุดสามวันสิ้นสุดลง ร่างกายของเธอก็เกือบหายดีแล้ว เธอจึงจัดกระเป๋านักเรียนและกลับไปโรงเรียนอีกครั้ง

ไม่คิดเลยว่าทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน ครูประจำชั้นจะเรียกเธอไปที่ห้องพักครู

“จีอึน ครูมีเรื่องน่ายินดีจะบอกนะ”

ครูประจำชั้นมองเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ทางโรงเรียนได้รับแจ้งมาแล้ว เธอได้รับเลือกให้ย้ายไปเรียนที่วิทยาลัยชนชั้นสูงซองด็อก”

ฮันจีอึนชะงักงัน

“อะไรนะคะ?”

“ทางซองด็อกจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เธอไปลงทะเบียนได้เลย”

ย้ายไปซองด็อกงั้นเหรอ?

สีหน้าของฮันจีอึนซีดเผือดในพริบตา

เธอรีบพูดขึ้น

“คุณครูคะ มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า? หนูไม่เคยยื่นเรื่องขอย้ายโรงเรียนเลยนะคะ!”

“ไม่ผิดหรอก”

ครูประจำชั้นยื่นเอกสารบนโต๊ะให้เธอ

“นี่เป็นโครงการทุนสนับสนุนที่สำนักงานการศึกษาประจำเมืองจัดขึ้น โดยจะคัดเลือกนักเรียนดีเด่นหนึ่งคนจากมหาวิทยาลัยของรัฐทั่วเมืองให้ย้ายไปเรียนที่ซองด็อก พร้อมรับทุนเต็มจำนวน”

“ซองด็อกเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศเอชเลยนะ มีคนตั้งเท่าไรที่พยายามแทบตายก็ยังเข้าไม่ได้”

น้ำเสียงของครูประจำชั้นเต็มไปด้วยความอิจฉา

“จีอึน เธอโชคดีจริง ๆ”

แต่ฮันจีอึนกลับดีใจไม่ออกเลยสักนิด

เธอกำจดหมายแจ้งผลไว้แน่น นิ้วมือสั่นจนควบคุมไม่ได้

“ไม่... คุณครูคะ หนูไม่อยากไป”

“อะไรนะ?”

ครูประจำชั้นชะงักไปเล็กน้อย

“หนูไม่อยากย้ายโรงเรียนค่ะ” ฮันจีอึนร้อนใจจนขอบตาแดง “หนูเรียนที่นี่ดี ๆ อยู่แล้ว ทำไมต้องไปซองด็อกด้วยคะ?”

“แต่เรื่องนี้เป็นการจัดการของสำนักงานการศึกษา...”

“หนูไม่ตกลง!”

เธอขึ้นเสียงอย่างที่ไม่ค่อยทำ

“คุณครูจะตัดสินใจเองว่าหนูต้องไปเรียนที่ไหน โดยไม่ถามความเห็นหนูไม่ได้สิคะ!”

ครูประจำชั้นขมวดคิ้ว

“จีอึน ใจเย็นก่อนนะ”

“ทะเบียนนักเรียนของเธอย้ายไปซองด็อกแล้ว ตอนนี้ทางโรงเรียนเราก็รับเธอเรียนต่อไม่ได้”

“ถ้าเธอไม่ไปรายงานตัว วิชาเรียนที่เหลือกับการสอบจบก็จะทำตามปกติไม่ได้ ถึงตอนนั้นอาจไม่ได้แม้แต่ใบจบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ”

ฮันจีอึนยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย

ถึงขั้นไม่ได้ใบจบเลยเหรอ?

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้...

ต้องเป็นคังชียุนแน่ ๆ

ต้องเป็นเขาแน่!

เธอก็ยอมให้เขามีอะไรด้วยไปแล้ว ทำไมเขายังไม่ยอมปล่อยเธออีก?

เธอกับเขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แค่บังเอิญไปเห็นเหตุการณ์กลั่นแกล้งครั้งนั้นเท่านั้น

ทำไมเขาต้องทำลายชีวิตอันสงบสุขของเธอจนปั่นป่วนไปหมดด้วย?

“จีอึน?”

ครูประจำชั้นยังคงเกลี้ยกล่อมเธอ

“หนูเป็นอะไรไป? โอกาสดี ๆ แบบนี้ คนอื่นอยากได้ยังไม่ได้เลยนะ”

ฮันจีอึนทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

เธอยกมือปิดปาก ร้องไห้พลางวิ่งออกจากห้องพักครู

นักเรียนหลายคนในทางเดินหันมามอง

“นั่นฮันจีอึนไม่ใช่เหรอ?”

“เธอร้องไห้ทำไม?”

“ได้ยินว่าเธอถูกเลือกให้ย้ายไปซองด็อกนี่”

“สุดยอด! จริงเหรอเนี่ย?”

“ไปซองด็อกไม่ใช่เรื่องดีเหรอ? ได้ยินว่านักเรียนทุนไม่ต้องจ่ายค่าเรียน แถมยังได้เรียนที่ที่ดีที่สุดในประเทศด้วย”

“นั่นสิ จะร้องไห้ทำไม?”

ฮันจีอึนก้มหน้า รีบวิ่งผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นไป

ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอกลัวโรงเรียนนั้นมากแค่ไหน

……

วิทยาลัยชนชั้นสูงซองด็อก

คังชียุนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องพักผ่อน ฟังอีฮวานจุนรายงานเรื่องต่าง ๆ

“พี่ชียุน หนังสือแจ้งย้ายโรงเรียนส่งไปแล้วครับ”

“อืม”

“ได้ยินว่าพอฮันจีอึนรู้เรื่อง ก็ร้องไห้อยู่ในห้องพักครูตั้งนาน แถมยังบอกว่าไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมย้ายมาด้วยครับ”

คังชียุนได้ยินแล้วหัวเราะเบา ๆ

“งั้นเหรอ?”

“ครับ แม้แต่ครูประจำชั้นของเธอยังงงเลย”

คังชียุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดแอปคาทอล์ก

สามวันแล้ว

ฮันจีอึนก็ยังไม่รับคำขอเป็นเพื่อนของเขา

เขาจ้องหน้าจออยู่สองวินาที มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

กล้าเมินเขางั้นเหรอ

ในเมื่อเธอไม่ยอมมาหาเขาเอง เขาก็มีแต่ต้องทำให้เธอเดินมาหาเขาอย่างว่าง่ายด้วยตัวเอง

……

วันต่อมา

ฮันจีอึนก็ยังไปซองด็อกอยู่ดี

เธอสวมเครื่องแบบที่เพิ่งได้รับเมื่อวาน เสื้อเชิ้ตสีขาวจับคู่กับกระโปรงสั้นจีบรอบสีเข้ม ด้านนอกเป็นเสื้อคลุมเครื่องแบบที่ตัดเย็บอย่างประณีต

ร่างของเด็กสาวบอบบางเพรียวบาง รูปร่างงดงาม ใบหน้าเล็ก ๆ สวยสะดุดตา

ทันทีที่เดินเข้าไปในโรงเรียน เธอก็ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย

“สุดยอด ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครน่ะ?”

“นักเรียนย้ายมาใหม่หรือเปล่า?”

“สวยเกินไปแล้ว...”

“ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเลย?”

ฮันจีอึนก้มหน้า กำสายกระเป๋านักเรียนแน่น แล้วเร่งฝีเท้าไปทางอาคารเรียน

คุณครูที่รับหน้าที่ต้อนรับเธอเป็นมิตรมาก พาเธอจัดการเรื่องเอกสารจนเสร็จ แล้วจึงพาไปยังห้องเรียนใหม่

โชคดีที่เธอกับคังชียุนไม่ได้อยู่ชั้นปีเดียวกัน

เมื่ออยู่คนละชั้นปีก็ย่อมไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ไม่ต้องเจอกันทุกวัน

ฮันจีอึนค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง

เธอหาที่นั่งตรงแถวหลังสุดของห้องเรียนใหม่ วางหนังสือเรียนลง แล้วพยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติเหมือนทุกวัน

แต่ทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน เธอก็อดเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้

กลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะโผล่มาที่หน้าห้องเรียนในวินาทีถัดไป

จนกระทั่งเสียงกริ่งเลิกคาบสุดท้ายของช่วงเช้าดังขึ้น คังชียุนก็ยังไม่ปรากฏตัว

ในที่สุดฮันจีอึนก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง

_____

(คุณผู้ตรวจคะ พระเอกกับนางเอกบรรลุนิติภาวะแล้วทั้งคู่ ขอความกรุณาด้วยค่ะ)

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป